Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Imos parar aquí.
Eu son Ollie e este non é o peor día da miña vida.
Para nada!
O peor foi hai boa, cando era un cativiño.
Dende que teño memoria, a curiosidade sacou o mellor de min.
Ola, papá.
Tes sede?
Ollie, nunca te fíes doutras criaturas.
O meu Ollieiño!
Fíxenche un sombreiro para a colleita.
Saíu da illa.
Saíches da illa?
Mamá, non vas crer o que vin.
Foi impresionante.
Había follas con ollos.
E un peixe xigante con escamas de arco da vella sorriume.
Si? De arco da vella? Tanto me ten! Non se sae da illa.
- Por que? - É perigoso e punto.
Preocúpasnos.
Non é para tanto, só fun explorar.
Os pookoos non somos curiosos. Cal é o noso lema?
"Agochado hoxe, vivo mañá."
Iso mesmiño.
Por iso os pookoos temos este bendito nariz,
para cheirar ameazas e pasar delas.
Non só cheiramos ameazas.
Xa está. Voulle contar o conto.
Caloo! Non.
Que? O conto?
Ese conto? Eu quero escoitalo.
É moi novo para saber do... lobo. Terá pesadelos.
Non. A Lodd xa llo contaron.
Os pais de Lodd? Vaia exemplo.
Ceo santo! Veña, ho!
- Que demo? - Debe sabelo!
Avoa?
O vento zoaba arrepiante entre os cómaros
cando chegou o sombrío nunha noite negra e clara.
O gran destrutor, que prendeu o lume do inferno,
incendiou o Val.
Mi ma, isto promete!
Mamá, báixalle unha.
Non!
Todo comezou nun tempo remoto.
O Val era moi diferente daquela.
Os pookoos non sempre viviron nunha illa como agora.
Vivían xunto ós demais animais,
temerosos do lobo feroz que ameazaba o Val.
Pero entón todo cambiou.
Chegaron unhas criaturas enormes ó Val:
os dzos,
uns magníficos verxeis andantes.
Cheos de sabedoría e amabilidade,
os dzos trouxeron un agasallo.
Das súas pólas agromou unha brillante vaíña máxica
co incrible poder
de transformar unha criatura noutra.
As vaíñas permitíronlles entenderse entre elas
e uníronse máis ca nunca.
Mais o lobo, enfadado por perder o control do Val,
odiaba esta nova vida
e decidiu roubar o agasallo dos dzos para converterse nun monstro.
Para converterse no Lobo de Lume!
Co fin de destruír as vaíñas, atacou os dzos!
Asasinou os catro primeiros!
E o resto escorrentounos.
A derruba que provocou
creou unha presa.
Expulsou do Val para sempre os dzos que quedaban.
Sen a súa presenza, volveu sumir as criaturas do Val
nunha vida de medo e temor.
E o Lobo de Lume segue a mandar no Val
ata o mesmísimo día de hoxe.
É bo, a que si?
Boh!
"Boh"? Como que "boh"?
Fáltalle sangue, vísceras, truculencia.
E se o Lobo de Lume desgarra os ourizos caroza
e lles come as entrañas?
Iso si que sería incrible.
Vese que é fillo teu.
Querémoste e queremos que esteas a salvo.
- Xa o sei. - Mira ó teu redor.
Este lugar, estes pookoo,
é o único do que non debes ter medo.
Na celebración de hoxe
agradecemos a colleita de pebidas.
Somos moi afortunados de ter todo isto.
Preparados, listos, pasade a pebida!
Un xaván?
Sei que non debemos ser curiosos.
Ollie!
Cheiro que andas por aquí.
Onde estás?
Tranquilo, papá. Non é perigoso.
É intelixente, mira. Ensineille o truco.
Ensineille a comer.
Ollie.
Que fixeches?
Si, ese si que vos foi o peor día da miña vida.
Como era? A curiosidade matou o gato.
Non sei que é un gato,
pero sei que a miña curiosidade condenou os pookoos.
Os xaváns cómeno todo.
E cada ano son máis.
Non fan máis que comer.
E as racións de emerxencia?
Non quedan.
O celeiro está case baleiro.
Como imos sobrevivir ó inverno?
Temos que atopar máis pebidas ou...
Ou que?
Morremos de fame.
Mira, papá.
Saín á superficie coa camuflaxe de folla.
E conseguín...
atopar isto.
Por que lle din de comer a ese xaván?
Que raios me pasa?
Funciona?
Papá, funciona!
Escoitádeme!
Atopei a solución!
Si!
Veña.
A quen temos aquí?
Un heroe.
Veña, dálle.
Saco de plumas, ven por min.
A que esperas? Dálle!
Ven por min!
Unha vaíña brillante?
Coma a do conto?
Era certo.
Non. Saca de aí.
Non penso facelo, non. Nada de vaíñas máxicas e brillantes.
Todo é culpa túa, raio de xaván!
Ollie!
Veña.
Ollie! Ola?
Ollie!
Ai, a cabeza.
Ollie!
Es ti?
Si. Aquí abaixo!
Está aquí! Vide, atopeino.
Caeu no buraco! Nun buraco moi escuro.
- Que fas aí? - Estás atrapado, amor?
Todo ben? Nocello, perna, brazo, costelas, costas?
A cabeza non, por favor!
A cabeza téñoa ben,
pero síntome algo raro.
Pois sae de aí.
Xa vou.
Un xaván!
Que? Onde?
Quieto aí. Mi ma, son...
Non. Son...
Un xaván!
Non, mamá! Axúdame. Socorro!
Mamá, son eu!
Ollie?
Axúdame.
Teño medo, mamá.
A voz de Ollie sae dese paxaro?
Iso quere dicir...
que o comeu o paxaro!
O xaván papou a Ollie!
Non! Ollie!
- Calli! - O xaván comeu a Ollie!
A Illa Pookoo?
Xaváns!
Ola!
Aparta! Non me toques!
Quietas aí!
- Ivy? - Atrás!
- Dime, Lily. - Non o ves algo raro?
Algo? Mira o que lle fixeches, Ivy.
Atrás!
Violet, non sexas dramática.
Está ben.
Que tal, mangallón? Como vas?
Non te movas. Atrás. Dixen que atrás.
Salveiche a vida e así mo agradeces?
"Salvámoslla."
Se con "salvamos" te refires a min, soíña, sen axuda, coma sempre,
daquela si, "salvámoscha".
Non te movas! Nin ti. Ti tampouco!
Teño un couso!
Baixa o pau ese.
Esnaquizácheslle os miolos.
Non lle esnaquicei os miolos.
Ola. Son Ivy e elas as miñas irmás.
Sabemos presentarnos soas. Son Violet.
- Violet e Lily. - Ola!
Ten que te ver un médico.
Voute levar a Rocha Xavá.
Como? A Rocha Xavá?
Si, ó noso fogar.
Non penso ir! Non é o meu fogar!
Tranquilo, colega.
En Rocha Xavá podemos curarte.
- Fíate de min. - Que me fíe de ti?
Ai, que risa!
Non debe oír ben por mor da caída.
Ti enténdesme?
Entendo, si. Enténdote de sobra.
E vós, ladroas milmañas...
Eu... Un momento. Eu...
Enténdovos.
Como é que vos entendo?
Estou atrapado.
Quedei atrapado no corpo dun xaván.
Sácame estas plumas! Sácamas!
Sácame as plumas de enriba!
Perdeu a chaveta. Que fixemos?
- Nós? Dirás ela! - Socorro!
Así non axudas.
Estou atrapado! Axudádeme!
Axúdame a min a pasar con esta pelota de bosta!
Apartas ou que?
Ti tamén falas?
Falo, eminencia. E contigo, en concreto. Aparta, móvete!
Deixas de lacazanear? Canto hai que esperar pola caca?
Tamén me vés amolar ti? Primeiro este idiota e agora ti!
Tampouco me berres.
Eu que sabía! A min parécenme bólas de terra.
Ivy, agora fala cos bichos.
De caca. Ivy, está a falar de caca. Tesllo que contar.
- Que lle salvei a vida como unha heroína? - A outra cousa.
As outras cousas! En plural!
De que falades?
Está ben. Cando te rescatei, subestimei as túas dotes de natación.
- Leváchesme coa cabeza baixo a auga? - E?
E despois talvez rozamos sen querer algunha pedriña.
Como dis?
E ademais...
Abonda!
Esvarabas e pesas moito. Ninguén me botou unha garra!
Espera, es ti!
- A xavá heroína que me tirou á foxa. - Si que son unha heroína, si!
Salveite desa ratiña encabuxada.
A ratiña encabuxada era eu! E son un pookoo, non unha rata!
Pookoo? Que é un pookoo?
Inventa palabras. E non lle esnaquizaches os miolos?
- Non! - Esnaquizouche os miolos.
Será unha leve contusión. Volvamos ó fogar.
E dálle co "fogar". Que "fogar"?
- Rocha Xavá. - Non é o meu fogar.
E iso?
- Non preguntes. - Odia as preguntas.
Non as odio, pero non hai tempo! Obedece e voa!
Non sei voar. Non me toques!
- Ivy? - Veña, plan B.
Se non o cheira, non o come. Lyly, agárrao. Violet, éncheo de caca.
- Que? - Non penso tocar iso.
Sería moito pedir que obedezas por unha vez?
Que mandona!
Parade!
Non! Así non! Así.
Ves como compactan as plumas?
Que a caca chegue ben ata o raque.
Que lindo. Un bebé cheo de cacola.
Ide a Rocha Xavá. Lily, quedas ó mando.
- Toma! - Eu son maior!
- Dá igual. - Dende cando?
Dende que a maior son eu. Eu mando en Lily e Lily en ti.
Es unha tirana.
Boa sorte, cacolas!
Veña! Bule!
Non te movas. Fíate de min.
Que me fíe de ti?
O Lobo de Lume?
Papá tiña razón?
Raio de vaíña e raio de paxaros.
Raio de transformacións.
Ola!
- Que fas? - Vén o Lobo de Lume!
Un lobo de lume? Onde?
Que é un lobo de lume?
Xa marchou. Ou iso creo.
Espera. Sóasme. Non nos coñecemos hai tempo?
- Coñecemos. - Sabíao!
Hai un intre é hai tempo, non?
- Non. - Daquela non.
Pero son o único boogle do lago, así que si.
E ti quen es?
Pois verás...
É complicado. Estou no corpo que non é.
Vaia, o corpo que non é. Soa divertido. Como pasou?
Caín nunha foxa cunha vaíña que brillaba.
Miña avoa dixérame que era dos dzos. Uns verxeis andantes do ano da pera.
Tanto ten. Non ten sentido.
- A vaíña brillante era moi bonita? - Era.
Xa, téñoas visto.
Si? Sabes onde hai outra?
Sei, si.
Ves o arboredo? Ó outro lado.
Busca unha árbore morta.
Entendido. Vaíña brillante. Árbore morta.
- Grazas! Como te chamas? - Boogle. E ti?
Ollie. Grazas, Boogle!
Árbore morta, vaíña brillante.
- Árbore morta, vaíña brillante. - Ola.
Colega! Esqueciches o de "non te movas"?
Pookoo de novo. Árbore morta. Vaíña brillante. Pookoo de novo.
- Dío o peixe riseiro. - Peixe riseiro. Vaíñas máxicas.
- Díxomo o peixe riseiro. - Vas a peor.
Abonda, para!
Vaste volver mancar.
Que necesitas?
Esa vaíña.
Necesito a vaíña para transformarme, vale?
Nun pookoo.
Cando a teñas, prométesme que virás a Rocha Xavá?
- Claro, o que ti digas. - Ben.
Aquí tes a túa adorada vaíña.
Non a toques!
- Para converterte nun pookoo... - Non!
...esa criatura rara inventada, e volver a Rocha Xavá.
Non!
Non. Prometíchesmo.
Que é ese cheiro? Por que ole todo tanto?
Non. Por favor, non.
E as miñas fermosas plumas e ás?
Que noxo de gadoupiñas!
- Que fixeches? - Quieta aí, desculpa.
Que fixen eu? Colliches ti a vaíña e agora es un pookoo.
Vaíña? Pookoo? Entón non che esnaquicei os miolos?
- Non! - Sabíao. Sópralle, Violet!
Por que tocaches a vaíña?
Non me dixeches nada!
- Dixen! - Si?
Si, antes de tocala.
Pois moi ben non te explicaches.
Do contrario, entenderíate.
Sabes que? Estou farto.
Farto! Paso de ti.
Non me traes máis ca problemas!
Pero a ti que che pasa?
Estás tolo de remate!
Por que te enfadas tanto? Nada disto é culpa miña.
Nada? Todo é culpa túa.
- Como que? - Tirarme á foxa.
Espera, ti es a ratiña encabuxada que cegaba os xaváns.
Repito que son un pookoo, non unha rata.
Vaia nome tan parvo. Debésteslle dar outra volta.
Non tal!
Sabedes que poo significa caca, non?
Cría que te odiaba, pero agora...
- Quéresme? - Non.
Que parvo. Se son marabillosa!
- Deica. - A onde cres que vas?
- A ningures. - Non creo.
- Dáme igual. - Que tramas?
Sabes de máis vaíñas.
- Non. - Mentes.
- Non. - Pois sígote.
- Para. - Perdoa,
pero seguireite ata morrer.
Prefiro morrer.
Espera. Boogle! Xenial.
Ollie, atopaches a vaíña?
Roubáronma. Longa historia.
Eu non roubei nada!
Quen é a túa amiga, Ollie?
Ninguén. Rápido, onde hai máis vaíñas?
- Non me parece ben... - Ola, Ninguén.
Os peixes boogle falan?
- Si? Onde? - Es parva. Claro que falan.
- Falas con el, non? - Xa.
Nunca me dera por pensalo.
- Moi lista non es. - Son brillante.
Ola, boogle!
- Por que falas así? - Para que me entenda.
Enténdete. E eu tamén, por desgraza.
Podes dicirme
onde hai máis vaíñas?
Non te fíes. Os xaváns só menten e rouban.
Os pookoos son ratas celosas e malas.
Que ganas de atopar a vaíña e botarvos da miña illa.
Tranquilos, hai vaíñas para os dous.
Vinas eu.
Levo toda a vida só.
En fin, dende a derruba que asolagou o Val.
Tiven moito tempo para nadar e ver cousas.
E mira que vin cousas:
árbores, cunchas, rochas,
rochas arrepiantes, outras non tanto...
Vale, arrepiantes, xa foi.
E as vaíñas?
Polo que vin, só quedan vaíñas brillantes nun vello dzo.
Os dzos.
- Os verxeis andantes? - Exacto. Os xaváns vivían nas súas pólas.
Pero desapareceron.
Si, pero quedan catro mortos.
Perdón, dá medo dicir "mortos".
Como digo que non están vivos? Finados, cadáveres.
Céntrate nas vaíñas, anda. Onde está o dzo morto máis próximo?
Pois está na Gran Fervenza.
É enorme.
O dzo, a fervenza. Os dous.
Onde está esa Gran Fervenza?
Ó outro lado do Val. Máis alá dos acantilados.
Quería dicirvos algo,
pero non sei que vos parecería se...
Ollie?
Ninguén?
Alguén?
Alá imos.
Por que o fas así?
Como queres que suba con estas patas?
Son ás. Por iso voamos.
- Eu non. - Inténtao.
Ata os xavaniños voan.
Que queres? Que erga as ás e...
Raio de ás.
Non podes escavar.
Nin agarrar nada.
Nin rubir tampouco.
- Son inútiles. - Déixao xa. Es unha criatura maxestosa.
Eu, no entanto,
son baixiña, peluda e todos me queren comer.
Baixa eses fumes. Seguro que sabes fatal.
- Caca, rápido! - Non dá tempo!
Rebózame. Convérteme nun cacolas!
Papá? Onde estás?
É un lobo de lume cachorro?
Onde te metiches?
Os lobos falan?
Coa vaíña entendes todo. Espile.
- O pobriño perdeuse. Necesita axuda. - Xa, claro.
E chama os amigos, téndeche unha emboscada e arruínache a vida.
Moi concreto te puxeches.
A que ole?
Queres calar?
Non. Hai algo que ole moito.
O pai desa cousa andará por aí.
Xusto aquí o tes.
Aí estabas. Que fas?
Buscar as presas.
As que foxen por aí dis?
Voa! Acepta o corpo xaván!
Voa, Ollie!
Cala! Intento correr!
Coidado!
Foi case como voar.
- Vai á cova! - Que cres que fago?
Por que non nos seguen aquí dentro?
É que aquí cheira que imbra.
A que cheira?
Non sei.
Descríbeo.
Cheira a pesadelo.
- Podo saborealo. - De onde vén?
De tódalas partes.
É un niño de serpes raíz.
Non. Paso disto. Non. Eu paso.
- Non me gustas e cres que non che gusto... - Cala. Vannos oír.
As serpes raíz oen fatal. O que notan son as vibracións.
Moi ben.
O plan é o seguinte: camiñar entre as raíces.
Ti tamén oes fatal? Dixen que notan as vibracións
e as serpes e as raíces son idénticas. Non.
Non funcionará. Vou pensar outro plan.
Deixa de ser tan mandona por un intre e escóitame.
Tes que usar o nariz de pookoo.
Os pookoos ven os olores.
Os pookoos ven os olores?
Antes de nada, pecha os ollos.
Nun niño de serpes?
Só tes que centrarte no cheiro que feda xusto diante de ti.
Mi ma! Si que podedes ver os olores!
É coma ter ollos no fociño!
- Céntrateme, por favor. - Claro.
- Raíz. - Vainos a vida. Estás totalmente segura?
Si, ho, segurísima.
É unha raíz. Fíate de min.
Perfecto. Téñoo controlado.
Vexo que isto é...
- Serpe raíz. - Raíz ou serpe?
Digo que serpe raíz.
Recalquei o de "serpe".
Se é unha raíz, recalcareino.
Di raíz ou serpe e punto. Raíz ou serpe.
Veña logo. Serpe.
Ben. Sigue a cheirar.
Raíz. Vamos.
Raíz, raíz, ben.
Serpe, fixo que serpe.
Vai á grande da dereita.
Raíz.
Raíz. Á esquerda.
Non, serpe!
Por aquí. Para.
Paso grande á dereita. Aí estamos. Raíz.
Serpe. Á dereita.
Á esquerda. Serpe. Por aí.
Ben, raíz. Moi ben. Sigue así. Si.
Case estamos.
Ímolo conseguir. En fin, máis ben eu.
Cea lisssta.
Saborosssa.
Essstou famenta.
Pinta mal a cousa.
Corre.
Saborosssos!
- Atrapadosss. - Asssaltémolos.
Eu diría que podemos con elas.
- Voulles ós ollos. Ti pelexa. - Toleaches? Non. Tes que voar!
Díxenche que eu non voo!
Imos morrer!
Tranquilo! Ergue, arrastra, empurra!
Nota o aire entre as plumas!
Que plumas? Estas?
As primarias non! As axiais!
- As que? - Ou bates ou te chafas.
- Chafarme? - Bate as ás!
Así aprendemos. Fíate de min!
- Teño medo! - Fíate de ti mesmo!
Bate as ás, Ollie!
Ollie, estás a voar.
Estou? En serio?
- Si que estou! - Ollo!
Coidado!
Listo.
Si! Que ben se che dá.
Que marabilla.
Síntome xenial!
Non é unha exhibición aérea.
Como? Unha exhibición? Marchando.
Vai con ollo.
Que é isto?
Unha corrente ascendente. Síguea.
Veña, Ollie. Xa podemos baixar.
Dis que queres baixar?
Ollie...
Ollie!
Dixérasme antes que voase!
Díxencho. Varias veces.
Pois moi ben non te explicaches. Do contrario, entenderíate.
Grazas. Xa sabes, por...
Por insistirme.
De nada.
Ninguén me dera as grazas por ser insistente.
A Gran Fervenza ha estar por aquí.
Haberá que buscala.
Vai escurecer
e hai moita néboa.
Buscámola mañá.
Coñezo ese son.
Alguén ten fame.
Estou ben.
Xa, seguro.
Os xaváns comen todo o día.
Calculo que vas coa enerxía xusta.
Raíz de mato. Mata a fame.
Xa te afarás... nun par de anos.
Non podo... Comedes isto por decisión propia?
Os xaváns debémoslle a vida.
Coa marcha dos dzos, quedamos sen comida.
A raíz mataba a fame, pero pouco tempo.
Case morremos de fame.
Non o sabía.
Perdemos a moitos.
Amigos, curmáns,
tías, tíos.
Meus pais.
Eu era a maior, así que...
Dependía de min salvar as miñas irmás da fame.
Pero nunca o valoran, claro.
Venme como unha mandona insoportable.
Pero se non as coido eu,
quen o fará?
Parece que levas... moita carga enriba.
Levo.
Menos mal que atopei as pebidas.
Salváronnos.
Como?
Atopei un alimento novo.
Hai anos xa.
Agora que o penso, foi a primeira vez que vin un pookoo.
Non sabía como se chamaba, era un pequecho que me ensinou a abrir as pebidas.
Véxote baldado.
É hora de durmir.
Boa noite, Ollie.
E os xaváns dormen cabeza abaixo.
Era broma!
Ollie?
Ollie!
A Gran Fervenza!
Mira! Velaí está o dzo!
Papá, teño fame.
Seino. Repítelo a cada minuto.
Porque teño fame!
Lobos! É un cubil de lobos.
Ola, rapaces!
Menos mal! Non volo puiden dicir antes, pero...
Xa, é un cubil de lobos! Era bastante importante.
- É imposible entrar. - Eu sei. Tranquilos. Distraereinos.
Un momento. Faríalo por nós?
En fin, sodes os meus únicos amigos.
Cando cambiedes, volverei quedar sen amigos, así que...
Talvez poderiades...
Converterte en xaván cunha vaíña!
Ou en pookoo. Teñen un fociño tremendo!
Un pookoo...
Sería bárbaro!
Prométoche que atoparemos a vaíña, Boogle.
Grazas. Agora bulide. Non tedes moito tempo.
Pero como vas distraer os lobos?
Serei o seu xantar.
Ese peixe é enorme.
Pido a cabeza.
Papá, váiseche escapar!
As vaíñas!
Pero só hai unha.
Non, Boogle dixo que había moitas máis.
Non temos tempo. Cólloa eu.
Espera. Por que?
Convértome en xavá e voamos para atopar máis.
Que? Non te fías?
Non te fías de min?
Esa doeume.
A miña comunidade depende de min.
- E a miña non? - Veña.
Non ten nada que ver.
Son a encargada de engordar os xaváns para o inverno.
- Engordar? - E non nos quedan pebidas.
Non vos quedan?
- Non. - Das que me roubaches?
Que? Eu nunca che roubei nada.
Non te lembras, verdade?
Lembrarme? Ollie, de que falas?
Do pookoo pequecho que che abriu as pebidas?
Era eu.
Comestes todo e vivimos das vosas sobras baixo terra.
Meu pai avisoume e non lle fixen caso. Nunca llo fago!
É culpa miña.
Era un pánfilo inocente e inxenuo!
Non pasaremos do inverno. Entendes?
Morreremos de fame.
Eu...
Foi todo culpa miña.
Sabes que?
Meu pai...
xa nin me mira ós ollos.
E todo foi
por fiarme de ti.
- Boogle! - Boogle!
- Axuda, Boogle! - Socorro!
- Boogle! - Boogle!
Socorro!
Axuda!
Ollie?
E Ninguén?
Sodes boogles? Que pasou?
Só había unha vaíña. Os dous dixemos "boogle" antes de tocala.
Agora que o penso, dixen "pookoo" antes de tocar a outra.
Deben funcionar así.
Convérteste no que dis.
Será moi útil se viaxamos no tempo e o repetimos.
Ivy, somos peixes.
Grazas a ti, estou máis lonxe aínda de salvar os meus.
- Ollie... - Mira.
Es unha xavá.
Eu un pookoo.
Nunca debemos xuntarnos.
É hora de dicir adeus.
Así que...
Deica, Ollie! Botareite de menos!
Pásao ben de boogle!
Xa lle conto a Ivy o das vaíñas.
Hai moitísimas máis!
Deica, Ollie!
Sempre te recordarei!
Non quero entremeterme,
pero nótovos enfadados.
Éche o que hai.
Verás, as vaíñas das que falo están na Fervenza das Arrepirrochas.
Dáme medo ata dicilo en alto.
O peor lugar do Val.
Teremos que colaborar para chegar.
Tedes que amigar decontado, vale?
Moi ben.
Vouvos contar un segrediño.
Seguro que me vedes e pensades: "Mi ma, Boogle teno todo."
É listo, guapo, encantador, listo.
Pero a verdade é
que non o teño todo.
Levo toda a vida a vagar polo lago sabendo que me faltaba algo.
Despois descubrín o que.
Estaba só.
E xa che digo eu que cando pasas tanto tempo só...
chegas a ter pensamentos moi escuros.
O que quero dicir é que che fai apreciar
por que nos necesitamos os uns ós outros.
Ollie.
Eu...
De pequenos,
fuches o primeiro pooko que vin.
As miñas irmás morrían de fame.
Eu morría de medo.
Pero tiñas algo que me fixo confiar.
Fuches amable.
Ensináchesme a comer as pebidas.
E logo marchaches.
Nunca souben a onde.
Así a todo,
nunca me esquecín de ti.
E, Ollie...
Non sabía que che fixera dano.
Síntoo moitísimo.
Mirade!
Chegamos!
A Fervenza das Arrepirrochas.
Vaíñas! Unha morea delas!
Alá vou!
Xa o intentei eu antes.
A fervenza é moi forte para un boogle, pero non para tres.
Megapeixe en formación!
- Megapeixe? - Claro.
Nadamos coas aletas á vez. Megapeixe!
Nademos como un!
Moi ben. Quedan dúas.
Vamos, colegas!
Que estou a ver? Que son?
Pescado?
- Pescado? - Pescado.
- Pescado? - Pescado?
- Que son? - As rochas arrepiantes: as arrepirrochas.
Pescado!
Megapeixe outra vez!
Case estamos!
Algunha idea? Veña, quen sexa.
Papá!
Esta é a nosa!
A que agardamos? Vamos!
O cachorro! Cólleme a cola!
- Toma! - Conseguímolo.
Como fixeches iso?
Eu? Actuaches ti de súpeto!
Tes un don.
Oes iso?
Os dzos.
Son eles.
Facémolo xuntos á de tres?
- Unha, dúas, tres! - Unha, dúas, tres!
- Pookoo! - Xaván!
- Si! Grazas! - Vamos! Volvín!
Volvín, colega!
Ei, tíos!
Ei, Boogle.
En que te converterás?
Aínda estou a decidilo.
Un pookoo, un xaván, un ourizo caroza ou...
Un momento. Xa sei.
Talvez podería converterme no...
Lobo de Lume!
Boogle?
Boogle nunca existiu.
O único que existiu sempre
fun eu.
O conto.
Ti es quen acabou co Val.
Creaches a presa. Expulsaches os dzos.
Si, si e si.
Teño talento. Que lle queres?
Por que? Destruíchelo todo. Todo era paz e estragáchelo.
- Causaches moita dor. - E a miña dor?
Fun o pequeno da camada e expulsáronme para que morrese.
As outras criaturas non me querían canda elas.
Prometinme que un día incendiaría o Val
e os superviventes prostraríanse ante min.
Mandei neste lugar
ata que os monstros arbóreos, cunha última vaíña,
me atraparon nese noxento corpo de peixe.
As vaíñas.
Levo unha eternidade esperando por alguén.
Por un pánfilo inocente e inxenuo coma ti!
"Ollie. Farías iso por min? Vaia!"
"Es o meu mellor amigo."
Ti non pensas ou que?
Crías que esa manda de lobiños arbóreos eran lobos de lume?
Ivy!
Non! Ivy!
"Ivy!"
Que choromicas? Non querías desfacerte dela?
Cres que é amiga túa?
No Val non hai amigos.
Chegou a hora de que o medo volva rexer o Val.
Ollie.
Equivócase contigo.
Nunca deixes
de ser
tan boíño.
Non! Ivy!
Non.
Levareite a Roca Xavá.
Ivy?
Axudádelle.
Ivy!
Onde vai Ivy?
Síntoo, meu ben.
Xa non está connosco.
Ivy...
Non.
Síntoo moito.
Fuches...
a mellor amiga...
que tiven.
Veña, xa foi.
Pero non pares de gabarme.
Que fas aquí? Dixo que non estabas connosco.
Porque che fun por comida.
Tiña razón, sabíalo?
Segues a ser ese pookoo boíño.
Pois seica ese pookoo boíño...
sempre o estraga todo.
Vouche ensinar algo.
Bu!
Inundouse o niño de meu irmán.
- O meu neto pode axudarlle. - Si?
Dáselle ben arranxar cousas.
E tamén esnaquizalas!
Ou bates ou te chafas!
Chafouse.
Estou ben.
Sei que non cambia o dano que nós, e eu, lle causamos á túa comunidade.
Síntoo moitísimo, de verdade.
Só quero que saibas
que non sempre o estragas todo.
Os seus pais salváronse grazas ás pebidas
que me ensinaches a comer.
Sen ti, ningún deles estaría aquí.
Grazas.
É el! É Ollie!
- Que lindo! - Que narigón!
Por que é tan suaviño?
Como voou ata aquí con ás tan pequenas?
Non podo voar, como pookoo.
Sabe falar!
Ola, cacolas! Lémbraste de nós?
- Cubrímoste de caca. - Lembro, si.
Grazas. Salvástesme.
Mirade! Neva!
- Neva! - Encántame a neve.
Neva! Vaia!
- Neva! - Non hai escola!
Neva!
Isto non é neve.
O Lobo de Lume.
O lume avanza rápido.
- O ceo non é seguro. Todos ós niños! - Hai que salvar o Val.
Esperade! Todos quietos!
Temos que axudar.
É perigoso. Temos que mirar por nós.
Escoitade todos!
A miña irmá maior pode ser mandona, insoportable, autoritaria...
Algúns dirían que tiránica...
Xa abonda!
Estou a falar.
Interrompe e fala de máis.
Ten un penacho criminal.
Aí estamos todos de acordo, pero...
Sempre se arriscou para protexernos.
Sen ela, non estariamos aquí.
Pensa que non o sei, pero seino.
Non sempre leva razón, pero aquí temos que darlla.
O Val precisa axuda.
Violet ten razón sobre que Ivy ten razón.
As criaturas quedaron atrapadas!
Hai que axudarlles. Levémolas á auga.
Moi boa idea, Violet.
Seguímoste.
Non te separes!
Tranquilos. Vimos axudar.
A Illa Pookoo é o único lugar seguro.
E como os levamos?
Grazas por salvar o meu fillo.
Que se di?
Grazas!
Podemos axudar.
Todos a bordo! Sen lerias!
Tranquilos, sen medo!
O meu heroe!
Arreando!
- Ollie? - Está vivo?
Mamá! Papá! Axudádeme!
Ollie!
Non!
Ivy!
Coidado! Aparta desas cousas!
Papá, non nos atacan. Son as criaturas do Val.
Non teñen a onde ir. Axudémoslles.
Papá.
Necesitan axuda.
Axúdame a metelos na illa.
Non podemos, Ollie.
Só podes fiarte dos pookoos. Sábelo ben.
Non, papá, o do conto é todo certo. Os dzos, o Lobo de Lume, as vaíñas.
Convertinme nas criaturas do Val e aprendín algo.
Somos máis fortes
xuntos.
Papá, sei que tes medo,
pero debemos confiar nos máis.
Ollie!
Non nos queda tempo.
Sígueme.
- Que plan tes? - Díxoo o Lobo de Lume.
Tenderémoslle unha trampa coa vaíña, coma os dzos.
Estás seguro?
Non.
Dzos, estades aí?
Escoitádesme?
Ollie, bule!
Necesito unha vaíña. Podedes mandarme unha?
Por favor. O Val precisa da vosa axuda.
Por favor.
Dzo.
Un dzo.
Non pode ser.
Ollie, témolo.
Ollie?
É o noso fillo.
Nin te achegues.
Ollie, atopaches outra vaíña.
Vaia, que espelido!
Lobiño de Lume inxenuo.
- Gustábasme máis de... - Boogle!
Pensabas que non vía vir esa trampa patética?
Quen é o inxenuo agora?
Ollie...
E agora que vas facer?
Non podes meterte na auga. É moi fondo e os dzos afúndense.
Mira onde pisas!
Teste por un dzo?
Queres restaurar a paz e a harmonía no Val.
Só es unha ratiña encabuxada que loita en van polo seu.
Pero desta volta, loitas pola túa vida.
Agora o Val é meu.
Que?
Non.
O Val é noso.
Non.
Que fas? Para.
Tes que parar.
Oe, fíate de min.
Non!
Ollie!
Estás vivo!
Pensaba que nunca volverías!
Onde...? Pero como...? Eu...
Atopáronme os dzos.
Teñen unhas cousas chamadas vaíñas máxicas, sabías?
Subtítulos: Abraham Díaz López