Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W CUDZEJ SKÓRZE
Zatrzymajmy się.
Jestem Oli.
O dziwo to nie jest najgorszy dzień w moim życiu.
Wcale nie.
Był dawno temu, gdy byłem dzieckiem.
Odkąd pamiętam,
nie umiałem okiełznać swojej ciekawości.
Cześć, tato.
Spragniony?
Nigdy nie ufaj innym stworzeniom.
Olisieńku!
Zrobiłam ci nową czapkę na zbiory.
Zszedł z wyspy.
Zszedłeś z wyspy?
Nie uwierzysz, co widziałem. To było niesamowite.
Były tam liście z oczami
i wielka ryba z tęczowymi łuskami posłała mi uśmiech.
Serio? Tęczowa ryba?
Nieważne! Nie schodź z wyspy.
- Ale dlaczego? - To niebezpieczne.
Martwimy się.
Co za problem? Po prostu zwiedzałem.
Norniś nie powinien być ciekawy. Jakie mamy motto?
- „Dzisiaj się kryj, a jutro dalej żyj”. - Właśnie.
Po to mamy nornisiowe nosy,
by wyczuwać zagrożenia i ich unikać.
Ale nie wszystko jest zagrożeniem.
Dość. Opowiem mu Opowieść.
Wiciu! Nie.
Czekaj. Opowieść? Tę Opowieść? Chcę ją usłyszeć.
Jest za młody, by słyszeć o... wilku. Będzie miał koszmary.
Rodzice Listka mu powiedzieli.
Nie są najlepszym wzorcem.
O rany, no weź.
- Co jest? - Musi wiedzieć!
Babcia?
Wiatr gwizdał upiornie przez korytarze.
Mroczny stwór przyszedł w czarną i bezchmurną noc.
Wielki niszczyciel, który rozniecił ogień piekielny
i podpalił Dolinę.
O rany. Będzie super.
Mamuś, nieco delikatniej.
Nie!
Wszystko zaczęło się dawno temu,
kiedy Dolina była zupełnie innym miejscem.
Nornisie nie zawsze mieszkały na wyspie.
Żyły wśród innych zwierząt,
w strachu przed dzikim wilkiem, który prześladował Dolinę.
Ale potem wszystko się zmieniło.
Do Doliny przybyły wielkie stworzenia.
Dzo.
Wspaniałe chodzące sady.
W swej wielkiej mądrości i dobroci Dzo ofiarowały stworzeniom prezent.
Z ich gałęzi wyrósł magiczny świecący pąk.
który miały niesamowitą moc, by przemienić jedno stworzenie w drugie.
Pąki dały im umiejętność wzajemnego zrozumienia,
co wszystkie je połączyło.
Ale wilk, zgorzkniały, że stracił kontrolę nad Doliną,
pogardzał tą nową drogą,
więc ukradł prezent Dzo, by stać się potworem.
By stać się Ogniowilkiem!
By zniszczyć pąki, zaatakował Dzo!
Zabił pierwszą czwórkę!
A resztę przepędził.
Spowodował osuwisko,
które stworzyło tamę.
Wygnał pozostałych Dzo na zawsze poza Dolinę.
Bez Dzo
pogrążył stworzenia z Doliny
z powrotem w życiu w strachu i nieufności.
Ogniowilk wciąż rządzi Doliną
po dziś dzień.
Imponujące, co?
Tak sobie.
„Tak sobie”? Jak to?
Gdzie krew i flaki? Horrory?
A może Ogniowilk rozszarpie szyszkojeże i pożre ich wnętrzności?
Byłoby super.
Wiesz co? Wykapana mama.
Kochamy cię. Chcemy, żebyś był bezpieczny.
- Wiem. - Rozejrzyj się.
To miejsce, te nornisie.
Tylko tego nie musisz się bać.
Dlatego dziś świętujemy,
by dziękować za żniwa psułek.
Mamy szczęście, że to wszystko mamy.
Gotowi, podaj psułkę!
Krasnowron?
Wiem, że nie powinniśmy być ciekawi.
Oli!
Gdzieś tu cię czuję.
Gdzie jesteś?
Spoko. To nie jest niebezpieczne.
Jest sprytne. Patrz.
Nauczyłem je sztuczki.
Nauczyłem je jeść.
Oli.
Coś ty narobił?
To był najgorszy dzień w moim życiu.
Ciekawość to pierwszy stopień do piekła.
Nie wiem, co to piekło,
ale moja ciekawość zgubiła nornisie.
Krasnowrony wszystko zjadają.
Co roku jest ich więcej.
Umieją tylko zabierać.
A co z awaryjnymi racjami?
Skończyły się.
Magazyn jest prawie pusty.
Jak przetrwamy zimę?
Musimy znaleźć więcej psułek, bo...
Bo co?
Umrzemy z głodu.
Tato.
Byłem na powierzchni pod liściem.
No i...
Znalazłem to.
Czemu nakarmiłem tego krasnowrona?
Co jest ze mną nie tak?
Udało się?
Tato, udało się!
Słuchajcie!
Znalazłem rozwiązanie!
Tak!
Dobra.
Kogo my tu mamy?
Bohatera.
No już, dawaj.
Głupi wór piór. Dawaj no.
Na co czekasz? Dalej!
Bierz mnie!
Świecący pąk?
Z Opowieści?
To prawda.
Nie.
Nie ma mowy.
Nie potrzebuję magicznych pąków.
To twoja wina. Głupi krasnowron!
Oli!
No już.
Oli! Halo?
Oli!
Moja głowa.
Oli!
To ty?
Tak. Jestem tu na dole!
Jest tutaj. Znalazłem go.
Jest w bardzo ciemnej dziurze.
- Co tam robisz? - Utknąłeś, skarbie?
Co cię boli? Kostka, noga, ręka, żebra, plecy? Byle nie głowa!
Nie boli mnie głowa.
Czuję się trochę dziwnie.
To już wychodź.
Idę.
Krasnowron!
Co? Gdzie?
Czekaj. Jestem...
Nie. Jestem...
Krasnowron!
Nie, mamo! Pomocy. Pomóż mi!
Mamo, to ja!
Oli?
Pomóż mi.
Boję się, mamo.
Głos Oliego dobiega z tego ptaka?
To znaczy...
Że ptak zjadł Oliego!
Krasnowron zjadł Oliego!
Nie! Oli!
- Wiciu! - Zjadł Oliego!
Wyspa Nornisiów?
Krasnowron!
Cześć!
Precz! Odsuńcie się ode mnie!
Czekajcie!
- Malwo? - Odsuńcie się!
- Tak, Lilio? - Trochę dziwak, nie?
Trochę? Patrz, co mu zrobiłaś, Malwo.
Poszły mi!
Dalio, nie dramatyzuj.
Nic mu nie jest.
Cześć, wielkoludzie. Jak się masz?
Odsuń się. A kysz.
Dziwnie dziękujesz. Uratowałam cię.
My też.
Jeśli masz na myśli mnie,
jak zwykle bez niczyjej pomocy,
to tak, wy też.
Odsuń się! Nie ruszaj się. I ty. I ty!
Użyję tego!
Odłóżmy kijek.
Popsułaś mu mózg.
Nie popsułam mu mózgu.
Jestem Malwa, a to moje siostry.
Same się przedstawimy. Jestem Dalia.
- Dalia i Lilia. - Cześć!
Będziesz potrzebować odrobiny opieki medycznej,
więc lecimy na Krasną Skałę.
Krasną Skałę?
Tak. Do domu.
Nie wybieram się. To nie mój dom!
Dobra. Spokojnie.
Mamy tam wszystko, by cię ogarnąć.
- Serio, zaufaj. - Mam ci zaufać?
Przezabawne.
Może upadek pogorszył jego słuch.
Rozumiesz mnie?
Doskonale rozumiem co ty i twój przebiegły, złodziejski...
Chwila...
Rozumiem cię.
Jakim cudem cię rozumiem?
Jestem w pułapce.
Jestem uwięziony w cele krasnowrona!
Zdejmijcie ze mnie te pióra!
Ściągnijcie je ze mnie!
Piórkowany. Co mu zrobiłyśmy?
- My? Raczej ona. - Pomocy!
Nie pomagasz!
Utknąłem! Niech ktoś mi pomoże!
Tobie? Pomóż mi! Obtaczam gnój!
Zejdziesz mi z drogi?
Też umiesz mówić?
Zgadza się, geniuszu, i mówię do ciebie.
A teraz won. Ruchy.
Przestaniesz się obijać?
Ile mam czekać na ten gnój?
Też będziesz mi dowalać? Najpierw ten idiota, a teraz ty!
Nie musisz krzyczeć.
Skąd miałem wiedzieć? Wyglądają jak grudki ziemi.
Malwa, on gada z robalami.
O gnoju. Malwa, gada o gnoju. Powiedz mu, co zrobiłaś.
- Ocaliłam mu życie? - Chyba ma na myśli coś innego?
Różne cosie! Liczbę mnogą!
O czym gadacie?
Dobra. Kiedy cię ratowałam, przeceniłam twoje umiejętności pływania.
- Czekaj. Ciągnęłaś moją głową pod wodą? - I?
A potem może niechcący otarłam nią o kamyk.
Że co?
Był też...
Wystarczy!
Byłeś śliski. I dość ciężki. I nie miałam wsparcia!
Czekaj. To ty!
Bohaterski ptak, który mnie zrzucił.
Tak! Jestem bohaterką.
Ten mały szczur już ci nie grozi.
Ten mały szczur to ja!
I jestem nornisiem!
A co to jest norniś?
Teraz wymyśla słowa. Nie popsułaś mu mózgu?
- Nie! - Popsuła ci mózg.
Może masz lekki wstrząs. Dlatego lecimy do domu.
Znowu jakiś dom.
- Jaki? - Krasna Skała.
To nie mój dom!
- Co to? - Nie czas na pytania.
Nie lubi sprzeciwów.
Nie ma czemu się sprzeciwiać, więc rób, co mówię, i leć!
Nie umiem latać. Puszczaj!
- Malwa... - Plan B.
Jak go nie wyczuje, to go nie zje.
Lilia, trzymaj go. Dalia, smaruj gnojem.
- Co? - Nie dotknę tego.
- Zabiłoby cię, jakbyś mnie posłuchała? - Ale się rządzisz!
Stój!
Nie tak! Tak.
Widzisz, jak lepi pióra?
Wgnieć gnój aż po nasadę.
Urocze. Taki z niego mały gnojek.
Lećcie do domu. Lilia, ty rządzisz.
- Tak! - Jestem starsza!
- To nieważne! - Od kiedy?
Bo jestem najstarsza. Rób, co kazałam Lilii ci kazać.
Ty tyranko.
Powodzenia, gnojku!
Dalej! Szybciej!
Nie ruszaj się. Serio, zaufaj.
Tobie?
Ogniowilk?
Tata miał rację?
Głupie pąki i głupie ptaki.
Głupie przemiany.
Cześć!
- Co robisz? - Tu jest Ogniowilk!
Ogniowilk? Gdzie?
Co to jest Ogniowilk?
Poszedł sobie. Chyba.
Czekaj. Znam cię. Spotkaliśmy się dawno temu?
- Tak. - Wiedziałem!
Chwila temu to dawno, no nie?
- Nie. - To nie.
Jestem jedynym leszczakiem w jeziorze, więc tak!
Kim jesteś?
No właśnie... Trudno to wyjaśnić. Jestem w złym ciele.
Jasne. Złe ciało. Brzmi fajnie. Jak to się stało?
Wpadłem w dziurze na świecący pąk od Dzo,
o którym mówiła babcia.
Od tych chodzących sadów z dawnych czasów.
Co ja się męczę? To bez sensu.
Taki ładnie świecący pąk?
Tak. Widziałem je.
Wiesz, gdzie jest drugi?
Tak.
Jest tuż za lasem. Szukaj okrągłego martwego drzewa.
Jasne. Okrągłe, martwe drzewo.
- Dzięki! Jak cię zwą? - Leszczak. A ciebie?
Oli. Dzięki!
Martwe drzewo, świecący pąk.
- Okrągłe martwe drzewo. - Cześć.
Zapomniałeś, że mówiłam: „nie ruszaj się”?
Zamienię się znów w nornisia.
Świecący pąk. Zamiana.
- Uśmiechnięta ryba mówiła. - Ryba? Pąk?
- Wesoła ryba mówiła. - Jest coraz gorzej.
Dobra, stój!
Zrobisz sobie krzywdę.
Czego potrzebujesz?
Potrzebuję tego pąka.
Potrzebuję go, żeby się zmienić.
W nornisia.
Gdy zdobędziesz pąk, wrócisz na Krasną Skałę?
- Jasne, jak chcesz. - Dobra.
Oto twój bezcenny pąk.
Nie dotykaj!
- Zmieni cię w nornisia... - Nie!
...zmyślone stworzenie, żebyśmy mogli wrócić.
Nie!
Obiecałeś.
Co to za zapach? Czemu wszystko pachnie?
Nie. Proszę.
Gdzie moje piękne pióra? I piękne skrzydła?
Co to za obrzydliwe szpony?
- Co zrobiłeś? - Nie. Przepraszam.
Że ja? Zabrałaś mój pąk i jesteś nornisiem.
Pąk? Norniś?
Nie popsułam ci mózgu?
- Nie! - Wiedziałam. Chrzań się, Dalia.
Czemu dotknęłaś pąka?
A zabraniałeś mi?
- Tak! - Kiedy?
Zanim go dotknęłaś.
Widać źle to wyjaśniłeś,
bo inaczej bym to zrozumiała.
Wiesz co? Mam dość.
Nie zmarnuję na ciebie ani chwili,
bo tylko niszczysz mi życie!
O co ci chodzi?
Ty czubie!
Coś się tak wkurzył?
To nie moja wina.
To wszystko twoja wina!
- A co? - Wrzuciłaś mnie do dziury.
Byłeś wściekłym szczurem, który oślepiał krasnowrona.
Nie jestem szczurem. Jestem nornisiem!
To serio głupia nazwa. Trzeba było dłużej pomyśleć.
Wcale nie!
Wiesz, że masz norę w nazwie?
A myślałem, że cię nienawidzę...
- Kochasz mnie? - Nie.
To śmieszne. Jestem wspaniała!
- Do widzenia. - Dokąd idziesz?
- Nigdzie. - Nie wierzę.
- Nieważne. - Coś knujesz.
Umiesz znaleźć pąk.
- Nie. - Kłamiesz.
- Nie. - To pójdę za tobą.
- Dość. - Sorki.
- Pójdę za tobą na śmierć. - To chcę już śmierć.
Czekaj. Leszczak! Świetnie.
Oli, znalazłeś pąk?
Nie. Ktoś go ukradł.
Wcale nie ukradłam!
Masz koleżankę?
To nikt. Gdzie znajdę kolejny pąk?
- Nie podoba mi się... - Cześć, Nikt.
Leszczak... gada?
- Tak? Gdzie? - Głupie pytanie. Gada.
- Gadasz z nim, nie? - Tak.
Ale dopiero się kapnęłam.
- Bo nie jesteś mądra. - Jestem genialna.
Cześć, Leszczaku!
- Czemu tak mówisz? - Żeby zrozumiał.
Rozumie cię. Niestety, jak my wszyscy.
Powiesz mi,
gdzie jest kolejny pąk?
Nie ufaj jej. Krasnowrony to kłamcy i złodzieje.
A nornisie to zazdrosne gryzonie.
Kiedy dorwę pąk, wywalę was wszystkie z mojej wyspy.
Wystarczy pąków dla was obojga.
Widziałem je.
Całe życie byłem sam.
Odkąd wielkie osuwisko zalało Dolinę.
Miałem dużo czasu, by pływać i patrzeć.
Rany. Ileż ja widziałem.
Drzewa, muszle, skały, straszne skały, nie takie straszne skały...
Nieważne. Straszne skały.
A pąki?
Śliczne świecące pąki są tylko na starych Dzo.
Dzo.
Chodzące sady?
Zgadza się. Krasnowrony żyły w ich gałęziach.
Ale... Dzo zniknęły.
Są tylko cztery martwe.
To straszne, ale nie wiem, jak inaczej powiedzieć, że nie żyje.
- Truposz. Zimny. - Wrócisz do pąków?
Proszę. Gdzie jest najbliższy martwy Dzo?
Jest nad Wielkim Wodospadem.
Tak, wielki jest.
I Dzo, i wodospad. Obaj są wielcy.
Gdzie jest ten wielki wodospad?
Po drugiej stronie Doliny, daleko za klifami.
Chciałem o czymś wspomnieć,
ale nie wiem, co pomyślisz, jeśli...
Oli?
Nikt?
Ktokolwiek?
No to jazda.
Czemu to tak robisz?
Jak się wspinać z takimi łapami?
To skrzydła. Dlatego latamy.
- Ja nie latam. - Mógłbyś.
Jak każdy mały ptak.
Co mam zrobić? Mam podnieść skrzydła i...
Głupie skrzydła.
Nie da się kopać.
Nie da się łapać.
Nie da się wspinać. To...
- Są bezużyteczne. - Przestań.
Jesteś majestatyczną istotą.
A ja jestem niska, włochata i wszystko w Dolinie chce mnie zjeść.
Nie pochlebiaj sobie. Na pewno źle smakujesz.
- Łap gnój! - Nie ma czasu!
Wysmaruj mnie ziemią. Zamień mnie w gnojka!
Tato? Gdzie jesteś?
To mały ogniowilk?
Dokąd poszedłeś?
Wilki gadają?
Wszystko gada po dotknięciu pąka.
Zgubił się.
- Ojej. Potrzebuje pomocy. - Wiem.
A potem napadnie cię z kumplami
i zrujnuje ci życie na zawsze.
Dziwnie szczegółowa wizja.
Co to za zapach?
Uciszysz się?
Nie. Coś tu śmierdzi.
Jego tata gdzieś tam jest.
Jest tutaj.
Tu jesteś. Co robicie?
Szukamy ofiar.
Tych, które uciekają?
Leć! Doceń ptasie ciało!
Leć, Olie!
Cicho! Próbuję biec!
Uważaj!
To było jak latanie.
- Biegnij do jaskini! - A co ja robię?
Czemu za nami nie wchodzą?
Może przez ten okropny smród.
A czym tu pachnie?
Nie wiem.
Opisz dokładnie.
Jak koszmar, ale to zapach.
- Czuję jego smak. - Gdzie?
Wszędzie.
Jesteśmy w leżu kobrzeni.
Nie ma mowy.
Nie lubię cię i myślisz, że nie lubisz mnie.
Ciszej. Usłyszą nas.
Kobrzenie kiepsko słyszą. Czują wibracje.
Dobra.
Oto plan. Musimy przejść przez korzenie.
Źle słyszą, ale powiedziałam, że czują wibracje.
Korzenie wyglądają jak węże, więc nie.
Nic z tego. Wymyślę inny plan.
Przestań się rządzić i posłuchaj mnie.
Użyj nosa nornisia.
Nornisie widzą zapachy.
Nornisie widzą zapachy?
- Najpierw zamknij oczy. - Mam zamknąć oczy w jaskini węży?
Żaden zapach nie ma znaczenia poza smrodem pod twoim nosem.
O rany! Da się widzieć zapachy!
To jak mieć oczy w nosie!
- Możemy się skupić? - Jasne.
- Korzeń. - Od tego zależy nasze życie. Na pewno?
Na pewno.
To korzeń. Serio, zaufaj.
Dobra, ogarniam to.
Widzę, że to...
- Kobrzeń. - Korzeń czy wąż?
To kobrzeń.
Słychać wyraźne B.
Jak będzie korzeń, to bez B.
Po prostu mów „korzeń” albo „wąż”.
Dobra, wąż.
Dobrze. Wąchaj dalej.
Dobra, korzeń. Idź.
Korzeń, korzeń. Dobrze.
Wąż, na pewno wąż.
Spróbuj tego dużego po prawej.
Korzeń.
Korzeń. Krok w lewo.
Nie, wąż!
Tędy. Stój.
Duży krok w prawo. Brawo. Korzeń.
Wąż. W prawo.
W lewo. Wąż. Tędy.
Dobra, korzeń. Dobrze. Idź dalej. Tak.
Już prawie.
Dobrze nam idzie. Głównie mi.
Smakołyki.
Słodziutkie.
Szamka.
Niedobrze.
Biegnij.
Słodziutkie!
- Słabo. - Ścigać ich.
Chyba je pokonamy. Ja drapię oczy, a ty je duś.
Oszalałeś? Nie. Musisz lecieć!
Mówiłem, że nie latam!
Zginiemy!
Podnoś, ciągnij i pchaj!
Poczuj powietrze w piórach!
W tych?
To pierwsze lotki! Mówię o drugich!
- Jakie lotki? - Mach czy bach?
- Bach? - Nie, mach!
Tak się uczymy. Serio, zaufaj.
Boję się!
Zaufaj sobie!
Machaj, Oli!
Oli, ty lecisz.
Lecę?
- Lecę! - Uważaj!
Ostrożnie!
Tak jest.
Tak! Masz wrodzony talent.
Świetnie.
Niesamowite uczucie!
Nie leć między nimi.
Mam lecieć między nimi? Dobra.
Ostrożnie.
Co to jest?
To prąd wstępujący. Szybuj na nim.
Możesz zabrać nas na dół.
Mówisz, że na dół?
Oli...
Oli, stój!
- Czemu wcześniej nie mówiłaś o lataniu? - Mówiłam. Kilka razy.
Widać źle to wyjaśniłaś, bo inaczej bym to zrozumiał.
Dzięki. Wiesz, że...
mnie popchnęłaś.
Nie ma za co.
Nigdy nikt mi za to nie dziękował.
Wielki Wodospad musi gdzieś tu być.
Spróbujmy go znaleźć.
Ściemnia się i jest zbyt mglisto. Znajdziemy go rano.
Znam ten dźwięk.
Ktoś tu zgłodniał.
Nic mi nie jest.
Jasne.
Krasnowron musi jeść cały dzień.
Według moich szacunków ledwo się trzymasz.
Masz. Suchotnik. Hamuje głód.
Przyzwyczaisz się... za kilka lat.
Nie mogę... Ty to jesz z wyboru?
Dzięki temu krasnowrony żyją.
Bez Dzo straciliśmy źródło pożywienia.
Suchotnik pomógł na krótko.
Niemal umarliśmy z głodu.
Nie wiedziałem.
Straciliśmy wielu.
Przyjaciół, kuzynów,
ciocie, wujków.
Moich rodziców.
Byłam najstarsza, więc...
musiałam znaleźć jedzenie dla sióstr, żeby nie umarły.
Oczywiście tego nie doceniają.
Mają mnie za władczą i wkurzającą.
Ale jeśli ja im nie pomogę,
to kto?
To brzmi na ciężkie brzemię.
Tak.
Dobrze, że znalazłam psułki.
One nas uratowały.
Co proszę?
Lata temu odkryłam nowe źródło pożywienia.
W sumie wtedy pierwszy raz spotkałam nornisia.
Nie znałam ich nazwy. Ale mały pokazał mi,
jak otworzyć nasiona psułki.
Wyglądasz na wyczerpanego. Czas walnąć w kimę.
Dobranoc, Oli.
Krasnowron śpi do góry nogami.
Żartuję!
Oli?
Oli!
Wielki Wodospad!
Patrz! Dzo!
Tato, jestem głodny.
Wiem. Co chwila przypominasz.
Bo jestem głodny!
Wilki! To nora wilków.
Hej, koledzy!
Nie zdążyłem wam powiedzieć, że to...
Nora wilków. To dość ważne.
Nie ma dostępu.
Pomogę wam. Bez obaw. Odwrócę ich uwagę.
Zrobisz to dla nas?
Jesteście moimi jedynymi przyjaciółmi.
A kiedy się zmienicie, nie będę już miał przyjaciół, więc...
Może moglibyście...
Dać ci pąk! Byłbyś krasnowronem.
Albo nornisiem.
Mają super kichawy.
Norniś...
Byłoby super!
Załatwimy ci go, Leszczaku.
Obiecuję.
Dziękuję. Musicie się pospieszyć.
Jak odwrócisz ich uwagę?
Zostanę ich obiadkiem.
A to duża rybeńka.
Ja chcę głowę.
Tato, pozwalasz jej uciec!
Pąki!
Ale jest tylko jeden.
Leszczak mówił, że jest ich mnóstwo.
Nie mamy czasu. Wezmę go.
Hej. Czekaj. Dlaczego?
Będę krasnowronem i razem polecimy szukać.
Co? Nie ufasz mi?
Nie ufasz mi?
To boli.
Dobra. Moja społeczność na mnie polega.
- A moja nie? - No weź.
To wcale nie to samo.
Muszę utuczyć krawnowrony na zimę.
Utuczyć?
I mamy mało psułek.
Wy macie mało?
- Tak. - Kradzionych mi psułek?
Co? Nigdy niczego ci nie zabrałam.
Naprawdę nie pamiętasz?
Czego? Oli, o czym ty mówisz?
Norniś, który nauczył cię otwierać psułki.
To byłem ja.
Zjadłyście wszystko, wygnałyście nas i żyjemy z resztek.
Tata mówił, żeby nie ufać obcym, ale nie słuchałem!
To moja wina,
bo byłem taki łatwowierny, naiwny i głupi!
Nie przetrwamy zimy. Rozumiesz?
Umrzemy z głodu.
No i...
To moja wina.
Wiesz...
Mój ojciec...
nawet nie spojrzy mi w oczy.
Wszystko dlatego,
że ci zaufałem.
Leszczak!
- Pomocy! - Leszczaku!
- Leszczak! - Leszczak!
Pomocy!
Oli?
I Nikt?
Jesteście leszczakami? Jak to?
Był jeden pąk i powiedzieliśmy: „Leszczak”, zanim go dotknęliśmy.
A wcześniej powiedziałam: „norniś”, nim dotknęłam tamtego.
Tak pewnie działają. Stajesz się tym, co mówisz.
Super. To nam pomoże, gdy cofniemy się w czasie.
Malwa, jesteśmy rybami.
Oddaliłaś mnie od powrotu do domu i uratowania wioski.
- Oli... - Słuchaj.
Jesteś kasnowronem. Ja nornisiem.
Zawsze mieliśmy być osobno.
Tu się pożegnamy.
Więc...
Pa, Oli! Będę tęsknić!
Miłego życia jako leszczak! Powiem Malwie o innych pąkach.
Jest ich cała masa!
Na razie, Oli!
Zapamiętam cię na zawsze!
Nie chcę być wścibski,
ale kiepsko się dogadujecie.
Tak. Taki los.
Te pąki
są na szczycie Strasznej Kaskady.
Sama nazwa przeraża. Najstraszniejsze miejsce w Dolinie.
Musimy współpracować, by tam dotrzeć, więc musicie się szybko pogodzić.
Dobra.
Zdradzę wam mały sekret.
Widzicie mnie i pewnie myślicie: „Leszczak ma wszystko”.
Mózg, wygląd, urok, mózg.
Ale tak naprawdę
nie mam wszystkiego.
Całe życie wędrowałem po jeziorze
i czegoś mi brakowało.
Wiem, co to było.
Byłem całkiem sam.
Kiedy jesteś sam przez tak długi czas...
popadasz w mroczne myśli.
Chodzi mi o to,
że dzięki temu naprawdę doceniasz, czemu potrzebujemy siebie nawzajem.
Oli.
Słuchaj...
Byłeś pierwszym nornisiem, jakiego spotkałam.
Moje siostry były głodne.
Bałam się.
Coś w tobie sprawiło, że ci zaufałam.
Byłeś dla mnie dobry.
Nauczyłeś mnie jeść psułki.
I zniknąłeś.
Nie wiedziałam, gdzie.
Ale
nigdy cię nie zapomniałam.
Oli...
Nie wiedziałam, jak cię zraniłam.
Bardzo cię przepraszam.
Patrzcie!
Jesteśmy!
Straszna kaskada.
Pąki! Całe mnóstwo pąków!
Idę po nie!
Już próbowałem.
Wodospad jest zbyt silny dla jednego leszczaka, ale nie dla trójki.
Formować Megarybę!
- Megarybę? - Megaryba. Jasne.
Pod płetwy i jazda razem. Megaryba!
Płyńcie razem!
Dobra. Jeszcze dwa.
Tak jest!
Co ja widzę? Co to jest?
Ryba?
- Ryba? - Ryba.
- Ryba? - Ryba?
Co to jest?
To? To straszne skały.
Ryba!
Formować Megarybę!
Już prawie!
Co teraz? Czekam na pomysły.
Tato!
To nasza szansa.
Na co czekamy? Chodźmy!
Wilczek! Łapcie mój ogon!
- Tak! - Udało się.
Jak to zrobiłaś?
Ja? To ty dałeś czadu.
Masz do tego dryg.
Słyszysz?
Dzo.
To oni.
Co ty na to? Razem, na trzy.
- Raz, dwa, trzy! - Raz, dwa, trzy!
- Norniś! - Krasnowron!
- Tak! Dziękuję! - Tak! Wróciłam!
Wróciłam, skarbie!
Hejka.
Leszczak.
Kim się staniesz?
Próbuję zdecydować.
Norniś, krasnowron, szyszkojeż, a może...
Chwila. Wiem.
Może zostanę...
Ogniowilkiem!
Leszczak?
Leszczak nie istniał.
Zawsze byłem tylko
ja.
Opowieść.
To ty rozdarłeś Dolinę.
Ty stworzyłeś tamę. Wygnałeś Dzo.
To wszystko prawda.
- Cóż, dobry jestem. - Dlaczego? Wszystko zepsułeś.
Panował tu pokój. Zniszczyłeś go.
- Spowodowałeś tyle bólu. - A mój ból?
Byłem najsłabszy z miotu, więc odrzucono mnie na śmierć.
Żadne inne stworzenie mnie nie chciało.
Obiecałem sobie, że pewnego dnia spalę Dolinę
i ci, którzy przeżyją, będą mi się kłaniać.
Rządziłem tu,
aż te potwory drzewne posłały ostatni pąk
i uwięziły mnie w ohydnym rybim cielsku.
Pąki.
Długo czekałem, aż ktoś się pojawi.
Łatwowierny, naiwny głupiec jak ty!
„Oli. Zrobisz to dla mnie? Jesteś moim najlepszym przyjacielem”.
Zastanowiłeś się chociaż?
Wziąłeś żałosną watahę wilków drzewnych
za ogniowilki?
Malwa!
Nie! Malwa!
„Malwa!”
Co beczysz? Chciałeś się jej pozbyć, prawda?
Masz ją za przyjaciółkę?
W Dolinie nie ma przyjaciół.
Czas, by Doliną znów rządził strach.
Oli.
Myli się co do ciebie.
Zachowaj
otwarte
serce.
Nie! Malwa!
Nie.
Zabiorę cię do Krasnej Skały.
Malwa?
Pomóżcie jej.
Malwa!
Gdzie Malwa?
Przykro mi, kochany.
Odeszła.
Malwa...
Nie.
Tak mi przykro.
Byłaś moją...
najlepszą...
przyjaciółką.
No już.
Chwal mnie tak dalej.
Jak możesz tu być... Mówiła, że odeszłaś.
Poszłam po coś do jedzenia.
Miałam rację.
Wciąż jesteś miłym nornisiem.
Ten miły norniś...
zawsze wszystko psuje.
Pokażę ci coś.
Gniazdo mojego brata nabrało wody.
- Mój wnuk może pomóc. - Tak?
Tak. Ma dryg do naprawiania.
I do niszczenia!
Mach czy bach?
Bachnął!
Nic mi nie jest.
Wiem, że to nie zmieni bólu, jaki wyrządziłyśmy twojej społeczności.
I bardzo za to przepraszam.
Ale wiedz, że nie wszystko, co robisz, kończy się źle.
Ich rodziców uratowały psułki,
które nauczyłeś mnie jeść.
Bez ciebie by ich tu nie było.
Dziękuję.
To on! To Oli!
- Uroczy! - Ale wielki nos!
Czemu jest taki puszysty?
Jak przyleciał z takimi małymi skrzydłami?
Nie umiem latać. Jako norniś.
Umie mówić!
Cześć, gnojku! Pamiętasz nas?
- Pokryłyśmy cię gnojem. - Pamiętam.
Dziękuję. Uratowałyście mnie.
Patrz! Pada śnieg!
- Śnieg! - Uwielbiam śnieg!
Pada śnieg!
- Śnieg! - Nie ma szkoły!
Pada śnieg!
To nie śnieg.
Ogniowilk.
Ogień się rozprzestrzenia.
Niebo jest niebezpieczne. Wszyscy do gniazd!
Musimy pomóc Dolinie.
Chwila! Stójcie!
Musimy pomóc.
To niebezpieczne. Musimy o siebie dbać.
Słuchajcie!
Moja starsza siostra bywa władcza, irytująca i apodyktyczna...
To nawet tyranka...
Czekaj!
Mówię coś.
Przerywa i za dużo gada.
I ma za duży pióropusz.
Z tym możemy się zgodzić. Ale...
Zawsze się narażała, by się nami zaopiekować.
Bez niej nie byłoby nas tu.
Myśli, że tego nie wiem, ale wiem.
Może nie zawsze ma rację, ale teraz zdecydowanie ma.
Dolina nas potrzebuje.
Dalia ma rację co do racji Malwy.
Stworzenia są uwięzione!
Pomóżmy im. Poprowadzimy je na brzeg.
Świetny pomysł, Dalio. Zrobimy to samo.
Nie oddalaj się!
W porządku. Pomożemy.
Tylko Wyspa Nornisiów jest bezpieczna.
Jak je tam zabierzemy?
Dziękuję za uratowanie mojego syna.
Co się mówi?
Dziękuję!
Pomożemy.
Wszyscy na pokład! Już!
Bez paniki!
Mój bohater!
Ruszajmy!
- Oli? - On żyje?
Mamo! Tato! Pomóżcie!
Oli!
Nie!
Malwa!
Uważaj! Odsuń się od nich!
To nie atak. To stworzenia z Doliny. Nie mają schronienia. Musimy pomóc.
Tato.
Musimy im pomóc.
Pomóż mi je ściągnąć na wyspę.
Nie możemy, Ollie.
Nie ufaj nikomu poza nornisiami. Wiesz o tym.
Nie, tato. Opowieść to prawda.
Dzo, Ogniowilk, pąki.
Dzięki nim byłem stworzeniami z Doliny. I czegoś się nauczyłem.
Jesteśmy silniejsi
razem.
Wiem, że się boisz.
Ale musimy sobie ufać.
Oli!
Nie mamy dużo czasu.
Za mną.
- Jaki plan? - Ogniowilk sam mówił.
Dzo zatrzymały go pąkiem. Może my też zdołamy.
Jesteś pewien?
Nie.
Dzo, jesteś tam?
Słyszysz mnie?
Oli, pospiesz się!
Potrzebuję pąka.
Przyślesz mi jeden?
Proszę. Dolina potrzebuje twojej pomocy.
Proszę.
Dzo.
To niemożliwe.
Dobra, Oli, damy radę.
Oli?
To nasz syn.
Zostaw ich.
Oli, znalazłeś pąk.
Zauważyłeś.
Naiwny Ogniowilku.
Byłeś lepszy jako...
Leszczak!
Myślałeś, że wpadnę w tę samą żałosną pułapkę?
Kto jest teraz naiwny?
Oli...
Co teraz zrobisz?
Nie skoczysz do wody, bo jest za głęboka,
a Dzo toną.
Uważaj, Oli!
Myślisz, że jesteś Dzo? Przywrócisz pokój i harmonię w Dolinie?
Jesteś tylko szczurem na próżno walczącym o to, co twoje.
Tyle że tym razem to twoje życie.
Teraz to moja Dolina.
Co?
Nie.
To nasza Dolina.
Nie.
Co robisz? Przestań.
Musisz przestać.
Hej. Serio, zaufaj.
Nie!
Oli!
Ty żyjesz!
Myślałam, że cię straciłam.
Gdzie... Skąd... Jak...
Dzo mnie znaleźli.
Mają takie magiczne pąki.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz.