Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(สลับร่างผจญภัย)
ขอหยุดคุณตรงนี้ก่อนนะครับ
ผมชื่อออลลี่
มันอาจทําให้คุณแปลกใจ แต่นี่ไม่ใช่วันที่แย่ที่สุดในชีวิตผม
โอ้ ไม่ๆ
นั่นมันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว ตอนผมยังเด็ก
นานเท่าที่ผมจําได้
ความอยากรู้อยากเห็น ทําให้ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย
อ้าว หวัดดีครับ พ่อ
หิวน้ําไหม
ออลลี่ ลูกจะไว้ใจสัตว์อื่นๆ ไม่ได้
ออลลี่น้อยลูกรัก
แม่ทําหมวกเก็บเกี่ยวใบใหม่ให้ลูกจ้ะ
เขาออกไปนอกเกาะ
ลูกออกไปนอกเกาะเหรอ
แต่แม่ครับ แม่ไม่เชื่อแน่ว่าผมเห็นอะไร
มันไม่น่าเชื่อเลย
มีใบไม้ที่มีตา
อ้อ และก็มีปลายักษ์เกล็ดสีรุ้งยิ้มให้ผมด้วย
ปลายักษ์สีรุ้งเหรอ
พ่อไม่สนว่าลูกเห็นอะไร ลูกออกนอกเกาะไม่ได้
- ทําไมล่ะครับ - เพราะมันอันตรายน่ะสิ
เราเป็นห่วงลูกน่ะ
ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เลย ผมแค่ออกไปสํารวจ
ลูกพ่อ พูคูไม่ควรอยากรู้อยากเห็น คติของเราคืออะไร
"ซ่อนตัววันนี้ วันหน้าก็รอดตาย"
ถูกต้อง
เราถึงได้โชคดีที่มีจมูกพูคูไง
เพื่อที่เราจะได้กลิ่นภัยคุกคามและอยู่ห่างๆ มัน
เราได้กลิ่นทุกอย่าง แต่ไม่ใช่ทุกอย่างที่เป็นภัย
เอาละ พอกันที ผมจะเล่าตํานานให้เขาฟัง
คาลู ไม่นะ
เดี๋ยว ตํานานเหรอ
แบบตํานานที่เลื่องลือน่ะเหรอ ผมอยากฟัง
เขายังเด็กเกินกว่าที่จะฟังเรื่อง... หมาป่า เขาจะฝันร้ายนะ
ไม่หรอก พ่อแม่ของล็อดด์ก็เล่าให้เขาฟัง
ฉันว่าเราไม่ควรทําตามที่พ่อแม่ของล็อดด์บอก
โธ่ ให้ตายสิ ไม่เอาน่า
- อะไรกันเนี่ย - เขาต้องรู้
คุณยาย
ขณะที่ลมพัดหวีดหวิวน่าขนลุกผ่านหุบเขา
ปีศาจก็มาในราตรีที่มืดมิดไร้เมฆา
ผู้ทําลายล้างที่ยิ่งใหญ่ ผู้จุดไฟนรก
เผาผลาญหุบเขาจนวอดวาย
โอ้โห มันต้องเจ๋งสุดๆ แน่
แม่ เล่าให้น่ากลัวน้อยหน่อยได้ไหม
ไม่ได้!
ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อนานมาแล้ว
ตอนที่หุบเขาต่างจากตอนนี้มาก
พูคูไม่ได้อยู่บนเกาะตลอดเวลา เหมือนที่เราอยู่ในตอนนี้
พวกเขาอาศัยอยู่ร่วมกับสัตว์อื่นๆ
เพราะกลัวหมาป่าดุร้าย ที่ออกล่าเหยื่อตามหุบเขา
แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
สิ่งมีชีวิตใหญ่มหึมาได้เข้ามาในหุบเขา
โซ
สวนผลไม้เดินได้ที่สวยงามตระการตา
ด้วยสติปัญญาและความเอื้ออารี อันใหญ่หลวงของพวกมัน
โซได้มอบของขวัญให้สัตว์ต่างๆ
ฝักเรืองแสงวิเศษจากกิ่งก้านของพวกมัน
ซึ่งมีพลังมหาศาล
ที่เปลี่ยนสัตว์ชนิดหนึ่งเป็นอีกชนิดหนึ่งได้
ฝักเหล่านั้นทําให้พวกมันเข้าใจกันและกัน
ซึ่งนําพวกมันมาอยู่รวมกัน
แต่หมาป่าขมขื่นที่มันเสียการควบคุมหุบเขาไป
มันเกลียดวิถีใหม่นี้
จึงขโมยของขวัญของโซเพื่อกลายเป็นปีศาจร้าย
เพื่อกลายเป็นหมาป่าเพลิง
มันโจมตีโซเพื่อทําลายฝักเหล่านั้นทั้งหมด
มันฆ่าโซสี่ตัวแรก
แล้วขับไล่โซที่เหลือไป
ทําให้หินถล่ม
ซึ่งกลายเป็นเขื่อน
มันขับไล่พวกโซที่เหลือ ออกไปจากหุบเขาตลอดกาล
เมื่อไม่มีโซ
มันทําให้สัตว์ต่างๆ ในหุบเขา
กลับมาใช้ชีวิต ด้วยความหวาดกลัวและไม่ไว้ใจใคร
และหมาป่าเพลิงก็ยังคงปกครองหุบเขา
มาจนถึงทุกวันนี้
สนุกดีเนอะ
เอ๊ะ
"เอ๊ะ" เหรอ หมายความว่าไง "เอ๊ะ"
แล้วเลือดกับไส้พุงอยู่ไหน เลือดสาดอยู่ไหน
ถ้าหมาป่าเพลิงฉีกเม่นลูกสนเป็นชิ้นๆ
แล้วกินเครื่องในของพวกมันล่ะ
แบบนั้นคงสุดยอดไปเลย
รู้อะไรไหม นั่นลูกแม่ชัดๆ
เรารักลูก เราแค่อยากให้ลูกปลอดภัย
- ผมรู้ครับ - มองไปรอบๆ สิ ไอ้หนู
ที่นี่ พูคูพวกนี้
คือสิ่งเดียวที่ลูกไม่ต้องกลัว
วันนี้เราถึงได้ฉลองกัน
เพื่อเป็นการขอบคุณสําหรับการเก็บเกี่ยวพิปเล็ต
เราโชคดีมากที่มีพิปเล็ตทั้งหมดนี้
เตรียมพร้อม เข้าที่ ส่งต่อพิปเล็ต!
จาวานเหรอ
ฉันรู้ว่าเราไม่ควรอยากรู้อยากเห็น
ออลลี่!
พ่อได้กลิ่นลูกอยู่แถวๆ นี้
เฮ่ ลูกอยู่ไหน
พ่อครับ ไม่ต้องห่วง มันไม่อันตรายหรอก
มันฉลาด ดูสิ
ผมสอนมันแกะฝัก
ผมสอนมันกิน
ออลลี่
ลูกทําอะไรลงไป
ใช่ นั่นแหละ วันที่แย่ที่สุดในชีวิตผม
สุภาษิตนั้นว่าไงนะ ความอยากรู้อยากเห็นทําให้แมวตาย
ผมไม่รู้ว่าแมวคืออะไร
แต่ความอยากรู้อยากเห็นของผม ส่งผลร้ายต่อพูคูแน่นอน
จาวาน พวกมันกินหมดเกลี้ยง
และก็มีมากขึ้นทุกปี
กินเรียบ พวกมันทําอยู่แค่นั้น
แล้วเสบียงฉุกเฉินล่ะ
มันไม่มีเหลือแล้ว
ห้องเก็บเสบียงใกล้จะไม่มีอะไรเหลือแล้ว
เราจะอยู่รอดพ้นฤดูหนาวได้ยังไง
เราต้องหาพิปเล็ตเพิ่ม ไม่งั้น...
ไม่งั้นอะไร
เราอดตายแน่
เอ่อ พ่อครับ
พ่อ ผมใช้ใบไม้พรางตัวแล้วขึ้นไปบนพื้น
และผมก็...
ผมหานี่มาได้
ทําไมฉันต้องสอนจาวานตัวนั้นกินพิปเล็ต ทําไม
ฉันเป็นอะไรไป
มันได้ผลเหรอ
พ่อ มันได้ผล
ทุกคน ฟังนะ
ผมพบวิธีแก้ปัญหาแล้ว
เยี่ยม!
โอเค
แหม ดูสินั่นใคร
ฮีโร่
มาสิ เข้ามาเลย
เจ้านกงี่เง่าขนหัวกระเซิง มาจิกฉันสิ
จะรออะไรล่ะ มาเลย!
มาจิกฉันเลย!
ฝักเรืองแสง
ในตํานานเหรอ
มันเป็นเรื่องจริง
ไม่ ไม่จริง
เราจะไม่ทําแบบนี้ ไม่ ไม่ทําแบบนี้
ไม่ ไม่ต้องการฝักวิเศษเรืองแสง ไม่เอา
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแก เจ้าพวกงั่งจาวาน!
ออลลี่!
เร็วเข้า
ออลลี่ อยู่ไหน
ออลลี่
หัวฉัน
ออลลี่!
นั่นนายใช่ไหม
ใช่ ฉันอยู่ข้างล่างนี่
เขาอยู่นี่ ทุกคน เขาอยู่นี่ ผมเจอเขาแล้ว
เขาอยู่ในหลุม เขาอยู่ในหลุมที่มืดมาก
- ไปทําอะไรอยู่ในนั้นน่ะ - ลูกติดอยู่ในนั้นเหรอ
เจ็บตรงไหน ข้อเท้า ขา แขน ซี่โครง หลัง
อย่าบอกนะว่าเจ็บหัว
เปล่า ผมไม่ได้เจ็บหัว
ผมแค่รู้สึกแปลกๆ
งั้นก็ออกมาได้แล้ว
ผมมาแล้ว
จาวาน!
อะไรนะ ไหน
เดี๋ยวๆ ฉันเป็น...
ไม่นะ ฉันเป็น...
จาวาน!
ไม่ แม่ ช่วยผมด้วย
แม่ นี่ผมเอง
ออลลี่เหรอ
ช่วยผมด้วย
ผมกลัวครับ แม่
เสียงของออลลี่... มาจากนกตัวนั้นเหรอ
ก็แปลว่า...
นกกินออลลี่!
จาวานนั่นกินออลลี่!
ไม่นะ ออลลี่!
- คาลลี่ - จาวานกินออลลี่
เกาะพูคูเหรอ
จาวาน!
สวัสดี
ถอยไปนะ ออกไปห่างๆ ฉัน
เดี๋ยว
- เอ่อ ไอวี่ - ถอยไป!
- ว่าไง ลิลี่ - เขาดูเพี้ยนๆ เนอะ
ก็นิดนึง ดูสิว่าพี่ทําอะไรเขา ไอวี่
ถอยไปนะ แก!
ไวโอเล็ต เลิกดราม่าได้แล้ว
เขาไม่ได้เป็นอะไร
ไงจ๊ะ พ่อหนุ่ม เป็นไงบ้าง
ถอยไปนะ นี่ แก ถอยไป ถอยไป
ขอบคุณแบบแปลกๆ นะ ฉันช่วยชีวิตนายไว้
เราช่วยนายไว้
ถ้าคําว่า "เรา" เธอหมายถึงฉัน
ฉันคนเดียว ที่เธอไม่ได้ช่วยอะไรเหมือนเคยนะ
ก็ใช่ เราช่วยนายไว้
ถอยไป อย่าขยับ แก และก็แก แก!
ฉันจะใช้กิ่งไม้นี่
วางกิ่งไม้ลงเถอะ
โห พี่ทําสมองเขาเพี้ยน
ฉันไม่ได้ทําสมองเขาเพี้ยน
สวัสดี ฉันชื่อไอวี่ พวกนี้เป็นน้องสาวฉัน
เอิ่ม เราแนะนําตัวเองได้นะ ฉันไวโอเล็ต
- เธอชื่อไวโอเล็ต เธอชื่อลิลี่ - หวัดดี
นายจะต้องการการรักษาพยาบาลนิดหน่อย
เพราะงั้นฉันจะพานายไปที่ผาจาวาน
หือ ผาจาวานเหรอ
ใช่ บ้าน ตรงโน้น
ฉันไม่ไปผาจาวานหรอก นั่นไม่ใช่บ้านฉัน
โอเค เพื่อน ใจเย็นๆ
ผาจาวานมีทุกอย่างที่เราต้องการเพื่อรักษานาย
- ไว้ใจฉันเถอะ - ไว้ใจแกเหรอ
ฮาสุดๆ
การตกลงมาอาจทําให้หูเขาไม่ค่อยได้ยิน
นายเข้าใจที่ฉันพูดไหม
เข้าใจสิ ฉันเข้าใจ
สิ่งที่แกกับพวกหัวขโมยเจ้าเล่ห์ของแก...
ฉัน... เดี๋ยวนะ ฉัน...
ฉันเข้าใจแก
ฉันเข้าใจที่แกพูดได้ยังไง
เพราะฉันติดอยู่ในนี้
เพราะฉันติดอยู่ในร่างของจาวาน
เอาขนนกนี่ออกไปจากฉัน เอามันออกไป!
เอาขนนกนี่ออกไปจากตัวฉัน
โธ่ ไม่นะ เขาบ้าไปแล้ว เราทําอะไรลงไป
- เราเหรอ เธอต่างหาก - ช่วยด้วย ฉันติดแหง็ก
ไม่ได้ช่วยเลยนะ
ฉันติดอยู่ในนี้ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที
ช่วยนายเหรอ ช่วยฉันนี่ ฉันกลิ้งอึอยู่
จะหลีกทางฉันหรือเปล่า
นายก็พูดได้ด้วยเหรอ
ใช่แล้ว พ่ออัจฉริยะ และฉันก็กําลังพูดกับนาย
ออกไปจากที่นี่ซะ ไปสิ
เลิกโอ้เอ้ซะทีได้ไหม
ฉันต้องรออึนั่นอีกนานแค่ไหน
เธอก็จะมากวนประสาทฉันด้วยเหรอ ตอนแรกก็เจ้างั่งนี่ ตอนนี้ก็เธออีก
ไม่ต้องตะโกนก็ได้
ฉันจะไปรู้ได้ยังไง มันดูเหมือนดินก้อนเล็กๆ เลย
ไอวี่ ตอนนี้เขาคุยกับแมลงแล้ว
เรื่องอึ ไอวี่ เขาพูดเรื่องอึ พี่ต้องบอกเขานะว่าพี่ทําอะไรเขา
- หมายถึงช่วยชีวิตเขาอย่างกล้าหาญเหรอ - ฉันว่าเธอหมายถึงอย่างอื่นนะ
อย่างอื่น หลายๆ อย่างน่ะ
นี่ คุยอะไรกันอยู่น่ะ
โอเค ก็ได้ ตอนที่ฉันช่วยนาย
ฉันอาจประเมินสูงไปว่านายว่ายน้ําได้
- เดี๋ยว เธอลากฉันเอาหัวลุยน้ํามาเหรอ - แล้วไงอีก
แล้วฉันก็อาจจะบังเอิญลากนายลุยก้อนกรวด
เธอทําอะไรนะ
แล้วก็มี...
โอเค พอแล้ว
นายลื่น ตัวก็หนัก และก็ไม่มีใครช่วยฉันอีกต่างหาก
เดี๋ยว เธอนี่เอง
เธอคือฮีโร่จาวานที่ทําฉันตกลงไปในหลุม
ใช่ ฉันเป็นฮีโร่
เป็นเพราะฉัน นายถึงได้รอดจากหนูตัวน้อยขี้โมโห
หนูตัวน้อยขี้โมโหนั่นคือฉันเอง
และฉันก็ไม่ใช่หนู ฉันเป็นพูคู
พูคูเหรอ พูคูคืออะไร
ตอนนี้เขาสร้างคําแล้ว พี่ยังคิดว่าไม่ได้ทําสมองเขาเพี้ยนเหรอ
- ฉันไม่ได้ทําสมองเขาเพี้ยน - เธอทํา
อย่างมากก็กระทบกระเทือนนิดๆ เราถึงต้องพานายกลับบ้าน
เธอใช้คํานั้นอีกแล้ว "บ้าน"
- คืออะไร "บ้าน" - ผาจาวาน
ผาจาวานไม่ใช่บ้านฉัน
- เสียงอะไร - ไม่ใช่เวลาถาม
เธอไม่ชอบให้ถาม
ฉันไม่ถือ แค่ไม่มีอะไรต้องถาม
ทําตามที่ฉันบอก แล้วบินไป
ฉันบินไม่ได้ ปล่อยฉันนะ
- ไอวี่ - โอเค แผนสอง
ถ้ามันไม่ได้กลิ่นเขา มันกินเขาไม่ได้
ลิลี่ จับเขาไว้ ไวโอเล็ต เอาอึทาตัวเขา
- อะไรนะ - ฉันไม่แตะต้องอึนั่นหรอก
ทําตามคําสั่งฉันสักครั้งเธอจะตายหรือไง
พี่นี่เจ้ากี้เจ้าการจัง
หยุดนะ!
ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น แบบนี้
เห็นไหมว่าขนจะติดกันเป็นก้อน
แค่ต้องขยําอึใส่ให้ถึงก้านขน
โห น่ารักจัง เขาเหมือนเด็กน้อยเปื้อนอึเลย
โอเค พวกเธอไปที่ผาจาวาน ลิลี่ เธอเป็นคนคุมตอนฉันไม่อยู่
- เย่! - อะไร ฉันแก่กว่าเธอนะ
- ไม่ได้อยู่ที่ใครแก่สุด - ตั้งแต่เมื่อไร
ตั้งแต่ฉันแก่สุด ทําตามที่ฉันบอกให้ลิลี่สั่งให้เธอทํา
พี่นี่เผด็จการจริงๆ
โชคดีนะ เด็กน้อยเปื้อนอึ
มาเร็ว เร็วเข้า!
นิ่งไว้นะ ไว้ใจฉันเถอะ
ไว้ใจเธอเหรอ
หมาป่าเพลิง
พ่อพูดถูกเหรอ
ไอ้ฝักบ้านั่นกับนกทุเรศพวกนั้น
การกลายร่างงี่เง่า
หวัดดี!
- ทําอะไรน่ะ - มีหมาป่าเพลิงอยู่แถวนี้
หมาป่าเพลิงเหรอ ไหน
หมาป่าเพลิงคืออะไร
มันไปแล้ว คิดว่านะ
เดี๋ยว ฉันรู้จักนาย เราเคยเจอกันเมื่อนานมาแล้วใช่ไหม
- ใช่ - นึกแล้วเชียว
เมื่อสักครู่นี้ก็ถือว่านานใช่ไหม
- ไม่ - อ้าว งั้นก็ไม่ใช่
แต่ฉันเป็นบูเกิ้ลตัวเดียวในทะเลสาบ เพราะงั้น ใช่
นายเป็นใคร
ใช่ เรื่องนั้น...
มันอธิบายยาก ที่จริงฉันอยู่ผิดร่างน่ะ
อ๋อ ผิดร่าง
ฟังดูน่าสนุก อยู่ผิดร่างได้ไง
ฉันตกลงไปในหลุม มันมีฝักเรืองแสง
ที่ยายฉันเล่าให้ฟังว่ามาจากโซ
เจ้าสวนผลไม้เดินได้พวกนั้นเมื่อนานมาแล้ว
ฉันจะเล่าทําไมเนี่ย มันไร้สาระสิ้นดี
ฝักเรืองแสงสวยๆ ใช่ไหม
ใช่
เออ ฉันเคยเห็นแหละ
จริงเหรอ ที่ไหน รู้ไหมว่าอีกฝักอยู่ไหน
รู้สิ
เห็นนั่นไหม มันอยู่เลยป่านี่ไป
มองหาต้นไม้ตายกลมๆ ใหญ่ๆ
เข้าใจแล้ว ฝักเรืองแสง ต้นไม้ตายกลมๆ ใหญ่ๆ
- ขอบคุณนะ เดี๋ยว นายชื่ออะไร - บูเกิ้ล นายล่ะ
ออลลี่ ขอบคุณนะ บูเกิ้ล
ต้นไม้ตายกลมๆ ใหญ่ๆ ฝักเรืองแสง
- ต้นไม้ตายกลมๆ ใหญ่ๆ ฝักเรืองแสง - หวัดดี
เพื่อน ลืมที่ฉันพูดว่า "นิ่งๆ ไว้" หรือไงเนี่ย
เปลี่ยนฉันเป็นพูคู หาต้นไม้ตายกลมๆ ใหญ่ๆ
ฝักเรืองแสง เปลี่ยนฉันเป็นพูคู
- ปลายิ้มบอกฉัน - ปลายิ้ม ฝักวิเศษเรืองแสง
- ปลายิ้มบอกฉัน โอ้! - เพี้ยนหนักขึ้นเรื่อยๆ
เอาละ หยุด!
นายจะทําตัวเองเจ็บอีกนะ
นายต้องการอะไร
ฉันต้องการฝักนั่น
เพื่อกลับไปเป็นอย่างเดิม เข้าใจไหม
เป็นพูคูอย่างเดิม
พอนายได้ฝักวิเศษนั่นแล้ว สัญญานะว่านายจะกลับผาจาวานกับฉัน
- ได้ ไงก็ได้ - โอเค
นี่ของล้ําค่าของนาย
ไม่นะ อย่าจับมัน
- นายจะได้กลับไปเป็นพูคู... - ไม่ อย่านะ หยุด!
สัตว์แปลกๆ ที่นายกุขึ้นมา เราจะได้กลับผาจาวานกัน
ไม่!
ไม่นะ นายสัญญาแล้ว
เดี๋ยว นั่นกลิ่นอะไร ทําไมทุกอย่างกลิ่นแรงจัง
ไม่ ไม่นะ ไม่
ขนสวยๆ ของฉันอยู่ไหน ปีกสวยๆ ของฉันอยู่ไหน
โธ่ กรงเล็บเล็กๆ น่าเกลียดนี่มันอะไรกัน
- นายทําอะไร - เดี๋ยว ไม่ ขอโทษนะ
ฉันทําอะไรเหรอ
เธอเอาฝักของฉันไปแล้วกลายเป็นพูคู
ฝักเหรอ พูคูเหรอ
เดี๋ยว ฉันไม่ได้ทําสมองนายเพี้ยนเหรอ
- เปล่า - โธ่ นึกแล้วเชียว บอกแล้วไง ไวโอเล็ต
ทําไมเธอต้องจับฝักนั่นด้วย ทําไม!
- ทําไมนายไม่บอกว่าอย่าจับมัน - บอกแล้ว
- ตอนไหน - ก่อนที่เธอจะจับมัน
แสดงว่านายอธิบายไม่ชัดเจน
เพราะถ้านายอธิบายชัดเจน ฉันคงเข้าใจ
รู้อะไรไหม ฉันไม่ไหวแล้ว
ฉันพอแล้ว ฉันจะไม่เสียเวลากับเธออีกแล้ว
เพราะเธอได้แต่ทําให้ชีวิตฉันพัง
โอย นายมีปัญหาอะไรเนี่ย
ไอ้บ้าเอ๊ย!
ไม่รู้ทําไมนายถึงได้โกรธขนาดนี้
ฉันไม่ได้มีส่วนผิดในเรื่องนี้เลยนะ
มีส่วนเหรอ ทั้งหมดเป็นความผิดเธอ
- บอกมาสักอย่างซิ - เธอทําฉันตกหลุมนั่น
เดี๋ยวนะ นายเป็นหนูขี้โมโห ส่องแสงจ้าทําให้จาวานมองไม่เห็น
ฉันบอกเธอหลายครั้งแล้วว่าฉันไม่ใช่หนู ฉันเป็นพูคู
พูคูเป็นชื่อที่พิลึกมาก จะว่าไปแล้ว
นายน่าจะหาชื่อที่ดีกว่านั้นหน่อย
มันไม่พิลึก
คือพวกนายรู้ไหมว่ามันมีคําว่า "อึ" อยู่ในชื่อ
ฉันเคยคิดว่าฉันเกลียดเธอ แต่ตอนนี้...
- นายรักฉันเหรอ - เปล่า
โอย อย่าไร้สาระน่า ฉันเลิศจะตาย
- ลาก่อน - นี่ นายคิดจะไปไหนของนาย
- ไม่ได้ไปไหน - ไม่เชื่อ
- ไม่สน - นายมีแผนบางอย่าง
นายรู้ว่าจะหาฝักนั่นได้อีกที่ไหน
- ไม่รู้ - นายโกหก
- เปล่า - ก็ได้ คงไม่ว่านะถ้าฉันไปด้วย
- หยุดนะ - โทษที พวก
- จากนี้ไป ฉันคือเพื่อนเป็นเพื่อนตายของนาย - ขอตายดีกว่า
เดี๋ยว บูเกิ้ล เยี่ยม
เฮ่ ออลลี่ เจอฝักนั่นหรือเปล่า
ไม่เจอ มันถูกขโมย เรื่องมันยาว
ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ขโมยมัน
โอ้ เพื่อนนายเป็นใครเหรอ ออลลี่
โนบอดี้ เธอไม่สําคัญหรอก บอกทีว่าจะหาอีกฝักได้ที่ไหน
- รู้ไหม ฉันไม่ชอบ... - หวัดดี โนบอดี้
ปลาบูเกิ้ล... พูดได้เหรอ
- เหรอ ไหน - ถามโง่ๆ ใช่ พวกเขาพูดได้
- เธอก็พูดกับเขานี่ ใช่ไหม - ใช่
แต่ฉันคงเพิ่งจะเข้าใจตอนนี้มั้ง
- เพราะเธอไม่ค่อยฉลาดไง - ฉันฉลาดมากนะ
สวัสดี บูเกิ้ล
- ทําไมต้องพูดแบบนั้นด้วย - ฉันอยากให้เขาเข้าใจ
เขาเข้าใจที่เธอพูด โชคไม่ดีที่เราทุกคนเข้าใจ
บอกหน่อยได้ไหม
อีกฝักหนึ่งอยู่ที่ไหน
ไม่ อย่าไว้ใจเธอ เธอเป็นจาวาน พวกเขาโกหกและขี้ขโมย
พวกพูคูก็เป็นหนูตัวน้อยใจแคบขี้อิจฉา
พอได้ฝักนั่นมา ฉันจะรีบไล่พวกเธอออกไปจากเกาะเลย
นี่ มีฝักมากพอสําหรับพวกนายทั้งคู่
ฉันเห็นมัน
ฉันอยู่คนเดียวมาทั้งชีวิต
ตั้งแต่หินก้อนใหญ่ถล่มทําน้ําท่วมหุบเขา
ฉันเลยมีเวลาเหลือเฟือว่ายน้ําดูโน่นนี่ไปเรื่อย
ว้าว สิ่งที่ฉันเห็น
ต้นไม้ เปลือกหอย หิน
หินสยอง หินที่ไม่ค่อยสยอง
เอาละ โอเค อะไรก็ช่าง หินสยอง
ฟังนะ แล้วฝักนั่นล่ะ
จากที่ฉันเห็น
ฝักเรืองแสงสวยๆ อยู่บนโซเก่าแก่เท่านั้น
โซ
- สวนผลไม้เดินได้ใหญ่ๆ น่ะเหรอ - ใช่แล้ว
จาวานอาศัยอยู่บนกิ่งก้านของพวกมัน
แต่พวกมันหายไปแล้ว
ใช่ หายไปหมดยกเว้นสี่ตัวที่ตายแล้ว
โทษที ฉันรู้ว่ามันน่ากลัวที่พูดว่า "ตาย"
แต่ฉันไม่รู้จะพูดยังไงได้อีกว่าไม่มีชีวิต
- ไม่อยู่แล้ว ตายแล้ว - โอเค เราพูดแต่เรื่องฝักนั่นได้ไหม
ขอร้อง โซตายแล้วอีกต้นที่ใกล้สุดอยู่ที่ไหน
อ๋อ ใช่ น่าจะอยู่แถวๆ น้ําตกยักษ์
ใช่ มันใหญ่มาก
โซ น้ําตก ใหญ่ทั้งคู่เลย
น้ําตกยักษ์ที่ว่านี่อยู่ที่ไหนเหรอ
ข้ามหุบเขาไป ไกลจากผาพวกนั้น
นี่ มีบางอย่างที่ฉันจะพูดถึง
แต่ฉันไม่รู้ว่าพวกนายจะรู้สึกยังไงถ้า...
ออลลี่
โนบอดี้
มีใครอยู่ไหม
เอาละนะ
ทําไมนายถึงทําแบบนั้นล่ะ
ดูอุ้งเท้านี่สิ ใครจะไต่ได้ถ้ามีอุ้งเท้าแบบนี้
มันเรียกว่าปีก เราถึงได้บินไง
- ฉันบินไม่เป็น - เป็นสิถ้าพยายาม
แม้แต่ลูกจาวานยังบินเป็นเลย
ฉันควรจะทํายังไง ฉันควรจะยกปีกขึ้นและ...
ปีกงี่เง่า
ขุดก็ไม่ได้
หยิบของก็ไม่ได้
ไต่ก็ไม่ได้ นี่มัน...
- มันไร้ประโยชน์สิ้นดี - หยุดพูดได้แล้ว
นายเป็นสิ่งมีชีวิตที่สง่างาม
ส่วนฉัน ในทางกลับกัน
ฉันเตี้ย ขนฟู สัตว์แทบทุกอย่างในหุบเขาอยากกินฉัน
อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ฉันว่าเธอรสชาติคงห่วยสุดๆ
- เร็ว ไปเอาอึมา - ไม่ทันแล้ว
เอาก้อนดินเล็กๆ มาละเลงฉัน เปลี่ยนฉันเป็นเด็กน้อยเปื้อนอึ
พ่อ พ่ออยู่ไหน
เดี๋ยว นั่นลูกหมาป่าเพลิงเหรอ
พ่อหายไปไหน
หมาป่าพูดได้เหรอ
ทุกอย่างแตะต้องฝักนั่นแล้วพูดได้หมด ตามให้ทันสิ
เขาหลงทาง
- โธ่ เขาต้องการความช่วยเหลือ - เออ ฉันรู้น่า
แล้วดูมันเรียกเพื่อนๆ แห่กันมาซุ่มโจมตีเธอ
และทําลายชีวิตเธอไปตลอดกาล
โอเค ฟังดูเจาะจงแปลกๆ นะ
นี่ นั่นกลิ่นอะไร
เงียบๆ หน่อยได้ไหม
ไม่นะ โห กลิ่นแรงจริงๆ
พ่อของเจ้าตัวนั้นอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เขาอยู่นี่ไง
อยู่นี่เอง พ่อทําอะไรน่ะ
หาเหยื่อของเราไง
เหยื่อที่กําลังหนีไปน่ะเหรอ
บินเร็ว ยอมรับร่างจาวานของนายสิ
บินสิ ออลลี่!
หุบปากน่า ฉันพยายามวิ่งอยู่
- ระวัง! - โอ๊ว!
เกือบเหมือนบินแล้ว
- วิ่งเข้าไปในถ้ํา - คิดว่าฉันทําอะไรอยู่ล่ะ
ทําไมพวกมันไม่ตามเราเข้ามาในนี้ล่ะ
อาจเป็นเพราะกลิ่นเหม็นๆ นั่นมั้ง
โอเค กลิ่นเป็นยังไง
อืม ไม่รู้สิ แหวะ
อธิบายให้ฟังหน่อย
มันเหมือนฝันร้าย แต่มันคือกลิ่น
- ฉันลิ้มรสมันได้ - ที่ไหน
ทุกที่เลย
เราอยู่ในรังงูราก
ไม่ ลืมมันได้เลย ไม่ ฉันไม่อยู่
ฟังนะ ฉันไม่ชอบนาย นายก็คิดว่านายไม่ชอบฉัน...
เบาๆ สิ เดี๋ยวพวกมันได้ยิน
จริงๆ แล้วงูรากหูไม่ดี แต่พวกมันรับรู้แรงสั่นสะเทือนได้
โอเค
นี่คือแผน เราต้องเดินข้ามรากไป
พูดถึงเรื่องหูไม่ดี ฉันเพิ่งบอกว่ามันรับรู้แรงสั่นสะเทือนได้
และรากกับงูก็เหมือนกันเป๊ะ เพราะงั้น ไม่
แบบนั้นไปไม่รอดแน่ ฉันจะคิดแผนใหม่
เลิกเจ้ากี้เจ้าการสักแป๊บนึงแล้วก็ฟังฉัน
เธอต้องใช้จมูกพูคู
พูคูมองเห็นกลิ่นได้
พูคูมองเห็นกลิ่นได้เหรอ
โอเค ก่อนอื่น หลับตาซะ
หลับตาในรังงูเนี่ยนะ
ฟังนะ กลิ่นอื่นไม่สําคัญ ยกเว้นกลิ่นเหม็นที่อยู่ข้างหน้าเธอ
โอ้โห มองเห็นกลิ่นจริงๆ ด้วย
เหมือนมีลูกตาอยู่ในจมูกเลย
- สนใจงานหน่อยได้ไหม - อ๋อ ได้
- ราก - ชีวิตเราขึ้นอยู่กับมัน
เธอแน่ใจเต็มร้อยเหรอ
อ๋อ ใช่ ฉันแน่ใจ
นั่นใช่รากแน่นอน ไว้ใจฉันเถอะ
โอเค ฉันจัดการเอง
ฉันเห็นเลยว่ามันคือ...
- งูราก - เธอพูดว่ารากหรืองู
ฉันพูดว่างูราก
เข้าใจไหม เน้นที่ "งู"
เวลาพูดถึง "ราก" ฉันจะเน้นที่ "ราก"
แค่พูดว่า "ราก" หรือ "งู" "ราก" หรือ "งู"
โอเค งู
ดี ดมต่อ
โอเค ราก ไป
ราก ราก ดี
งู งูแน่นอน
ลองอันใหญ่ๆ ทางขวาสิ
ราก
ราก ก้าวไปทางซ้าย
ไม่นะ งู!
ทางนี้ หยุด
ก้าวยาวๆ ไปทางขวา
เอาละ ราก
งู ไปทางขวา
ซ้าย งู ไปทางนั้น
โอเค ราก ดี ตรงไปข้างหน้า นั่นแหละ
เกือบถึงแล้ว
เราทําได้ เอ่อ ส่วนใหญ่ฉันทําได้น่ะ
อาหารค่ํา
แซ่บอีหลี
หิวแสบไส้
ไม่ดีแล้ว
วิ่ง
แซ่บอีหลี
- จนมุม - ฉกเลย
เอาละ ฉันว่าเราจัดการพวกมันได้
ฉันจะจิกตา เธอปล้ําสู้พวกมัน
บ้าหรือเปล่า ไม่ นายต้องบินแล้ว
บอกแล้วไง ฉันบินไม่เป็น
เราตายแน่!
อย่ากลัว สนใจที่แรงยก แรงต้าน และแรงผลักดัน
รู้สึกถึงอากาศที่พัดผ่านขนของนายไว้
ขนอะไร ขนพวกนี้เหรอ
ไม่ใช่ นั่นขนปีกนอก ฉันพูดถึงขนแกนกลางปีก
- ขนแกนอะไรนะ - ออลลี่ ไม่กางก็ร่วง
- ร่วงเหรอ - ไม่ กาง
มันคือวิธีที่จาวานทุกตัวหัดบิน ไว้ใจฉันเถอะ
ฉันกลัว ไอวี่
งั้นก็เชื่อใจตัวเองสิ
กระพือปีก ออลลี่ กระพือปีก!
ออลลี่ นายบินได้
จริงเหรอ ฉันบินได้เหรอ
- จริงด้วย - ระวัง
ระวังนะ
นั่นแหละ
ใช่ นายเก่งมากเลย
เยี่ยมจริงๆ
รู้สึกดีมากเลย
อย่าพยายามบินโฉบ
ว่าไงนะ บินโฉบเหรอ จะบินโฉบละนะ
ระวัง
โห อะไรเนี่ย
กระแสลมลอยขึ้นน่ะ ร่อนไปกับมัน
โอเค ออลลี่ พาเราลงไปได้แล้ว
เธอพูดว่า "พาเราลงไป" เหรอ
ออลลี่...
ออลลี่!
ทําไมเธอไม่บอกฉันเรื่องบินนี่เร็วกว่านี้
ฉันบอกนะ หลายครั้งเลย
เห็นชัดว่าเธออธิบายไม่ชัดเจนเท่าไหร่
เพราะไม่งั้นฉันคงเข้าใจ
ขอบคุณนะ ที่...
ที่จู้จี้กดดันฉันให้ทํามัน
ด้วยความยินดี
ไม่เคยมีใครขอบคุณฉันเลยที่ทําตัวจู้จี้
โอเค น้ําตกยักษ์ต้องอยู่แถวนี้แน่
ไปบินหากันเถอะ
ใกล้จะมืดแล้ว
หมอกก็หนาเกินไป
พรุ่งนี้เช้าค่อยหามัน
ฉันรู้ว่านั่นเสียงอะไร
มีคนหิวแฮะ
ฉันไม่เป็นไร
ใช่
จาวานต้องกินทั้งวัน
ฉะนั้น จากที่ฉันประเมิน
นายแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
นี่ รากแปรง ช่วยให้หายหิวได้
นายจะชินกับมัน... ในอีกสองสามปี
ฉันกินไม่... เธอเลือกกินนี่เหรอ
จาวานติดหนี้ชีวิตมัน
ตอนที่โซจากไป เราสูญเสียแหล่งอาหาร
รากแปรงช่วยให้เราหายหิว แต่ก็แค่ชั่วคราว
จาวานเกือบอดตาย
ฉันไม่รู้เรื่องนั้นเลย
เราสูญเสียเยอะมาก
เพื่อนๆ ญาติๆ
ลุง ป้า น้า อา
พ่อแม่ฉัน
ฉันเป็นลูกคนโต เพราะงั้น...
ฉันมีหน้าที่หาอาหารให้น้องๆ พวกเธอจะได้ไม่อดตาย
ไม่ใช่ว่าพวกเธอซาบซึ้งใจอะไรหรอกนะ
พวกเธอคิดว่า ฉันเป็นพี่สาวที่เจ้ากี้เจ้าการน่ารําคาญ
แต่ถ้าฉันไม่ดูแลพวกเธอ
ใครจะดูแลล่ะ
ฟังดูเหมือนเป็นภาระที่หนักอึ้งเลย
ใช่
โชคดีที่ฉันเจอพิปเล็ต
มันช่วยเราไว้จริงๆ
เธออะไรนะ
ฉันพบแหล่งอาหารใหม่ของเรา
เมื่อหลายปีก่อน
พอมาคิดดูแล้ว
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเจอพูคู
ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร แต่มีพูคูน้อยตัวหนึ่ง
ที่สอนฉันแกะฝักพิปเล็ต
นายดูเหนื่อยมากเลยนะ
ฉันว่าได้เวลานอนแล้วละ
ราตรีสวัสดิ์ ออลลี่
อ้อ และก็จาวานนอนห้อยหัวนะ
พูดเล่นน่ะ
ออลลี่
น้ําตกยักษ์
ดูสิ โซอยู่นั่นไง
พ่อ ผมหิว
พ่อรู้แล้วน่า ลูกบอกพ่อทุกนาทีเลย
ก็เพราะผมหิวไง
หมาป่า มันเป็นรังหมาป่า
หวัดดี ทุกคน
ขอบคุณพระเจ้า ฉันไม่มีโอกาสได้บอกพวกนาย แต่...
ใช่ รังหมาป่า ใช่ สําคัญมาก รังหมาป่า
ไม่มีทางเข้าไปได้
ฉันมีวิธีช่วยพวกนายเข้าไป ไม่ต้องห่วง ฉันจะล่อพวกมันให้
เดี๋ยว นายจะทําแบบนั้นเพื่อเราเหรอ
ก็นะ ฉันมีแต่พวกนายที่เป็นเพื่อน
พอพวกนายเปลี่ยนร่างเป็นอย่างเดิม ฉันก็จะไม่มีเพื่อนอีกแล้ว เพราะงั้น...
ฉันเลยหวังว่าพวกนายอาจจะ...
เอาฝักนั่นมาให้นาย นายจะได้กลายเป็นจาวาน
หรือไม่ก็เป็นพูคู
พวกเขาจมูกไวมาก
พูคู...
แบบนั้นคงเยี่ยมไปเลย
เราจะไปเอาฝักนั่นมาให้นาย บูเกิ้ล
ฉันสัญญา
ขอบคุณนะ โอเค เร็วเข้า พวกนายมีเวลาไม่มาก
แต่เดี๋ยวก่อน นายจะล่อหมาป่ายังไง
ฉันจะเป็นมื้อเที่ยงของพวกมัน
ปลานั่นตัวใหญ่มาก
ผมจองหัวนะ
พ่อปล่อยให้มันหนีไปแล้ว
ฝักอยู่นั่นไง!
แต่มีแค่ฝักเดียว
ไม่ ต้องมีอีกสิ บูเกิ้ลบอกว่ามีหลายฝัก
เรามีเวลาไม่มาก ฉันจะไปเอามา
นี่ เดี๋ยวนะ ทําไม
ฉันจะได้กลับไปเป็นจาวาน แล้วเราก็บินหาอีกฝักด้วยกันได้
อะไร นายไม่ไว้ใจฉันเหรอ
นายไม่ไว้ใจฉันเหรอ
โธ่
โอเค ชุมชนของฉันพึ่งพาฉัน
- ของฉันไม่พึ่งพาฉันรึไง - ไม่เอาน่า
มันไม่เหมือนกัน ไม่ใกล้เคียงด้วยซ้ํา
ขอบอกให้รู้ไว้เลยนะ
ฉันมีหน้าที่ทําให้จาวานอ้วนขึ้นพร้อมรับฤดูหนาว
- อ้วนขึ้นเหรอ - ใช่ และพิปเล็ตของเราใกล้หมดแล้ว
พิปเล็ตของเธอเหรอ
- ใช่ - พิปเล็ตที่เธอแย่งฉันไปน่ะเหรอ
อะไรนะ ฉันไม่เคยแย่งอะไรนายเลยนะ
เธอจําไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม
จําอะไร ออลลี่ นายพูดถึงเรื่องอะไร
พูคูน้อยที่สอนเธอแกะฝักพิปเล็ตน่ะ
คือฉันเอง
พวกเธอกินหมด เราหนีลงไปอยู่ใต้ดิน ตอนนี้เรากินเศษๆ ที่เหลือประทังชีวิต
พ่อฉันบอกว่าคนนอกไว้ใจไม่ได้
แต่ฉันไม่เชื่อฟัง ฉันไม่เคยฟัง
ทั้งหมดเป็นความผิดฉัน
เพราะฉันถูกหลอกง่าย ซื่อและโง่
เราอยู่ไม่รอดพ้นฤดูหนาวแน่ เข้าใจไหม
เราอดตายกันแน่ๆ
ฉัน...
ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง
รู้ไหม
พ่อฉัน...
เขาไม่มองตาฉันด้วยซ้ํา
ทั้งหมดเป็นเพราะ
ฉันไว้ใจเธอ
- บูเกิ้ล! - บูเกิ้ล!
- ช่วยด้วย บูเกิ้ล - บูเกิ้ล ช่วยด้วย
- บูเกิ้ล! - บูเกิ้ล!
ช่วยด้วย!
ออลลี่!
กับโนบอดี้เหรอ
พวกนายเป็นบูเกิ้ลเหรอ เกิดอะไรขึ้น
มีแค่ฝักเดียวและเราก็พุดว่า "บูเกิ้ล" ก่อนจะตกใส่มัน
พอมาคิดดูแล้ว ฉันพูดว่า "พูคู"
ก่อนที่ฉันจะจับฝักอันก่อน
ฝักต้องทํางานแบบนั้นแน่
เรากลายเป็นอะไรก็ตามที่เราพูด
เยี่ยม นั่นคงช่วยได้ถ้าเราย้อนเวลากลับไป และทํามันใหม่อีกครั้ง
ไอวี่ เราเป็นปลานะ
เป็นเพราะเธอ ฉันห่างไกลการกลับบ้าน และช่วยหมู่บ้านของฉันกว่าเดิมอีก
- ออลลี่ ฟังนะ... - ฟังฉัน
เธอเป็นจาวาน
ฉันเป็นพูคู
เราถูกกําหนดให้แยกกันอยู่มาตลอด
เราจะลากันตรงนี้เลย
เพราะงั้น...
ลาก่อน ออลลี่ ฉันจะคิดถึงนายนะ
ขอให้เป็นบูเกิ้ลที่มีชีวิตที่ดี
ฉันจะบอกไอวี่เรื่องฝักอันอื่นๆ นะ
มันมีอีกเพียบเลย
ลาก่อน ออลลี่!
ฉันจะจดจํานายตลอดไป
นี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้นะ
แต่ดูเหมือนพวกนายเข้ากันได้ไม่ดีเท่าไหร่
ใช่ มันเป็นแบบนั้นแหละ
ฝักพวกนี้อะนะ
มันอยู่เหนือน้ําตกผาสยอง
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะพูดออกมาดังๆ ด้วยซ้ํา
เป็นที่ที่น่ากลัวที่สุดในหุบเขา
เราต้องร่วมมือกันเพื่อขึ้นไปบนนั้น
เพราะงั้นพวกนายสองคน ต้องรีบคืนดีกันเร็วๆ โอเคไหม
โอเค
ฉันจะบอกความลับให้พวกนายทั้งคู่ฟัง
นายเห็นฉัน และอาจคิดว่า "ว้าว บูเกิ้ลมีทุกอย่าง"
ฉลาด สวยเท่ มีเสน่ห์ ฉลาด
แต่ความจริงก็คือ
บูเกิ้ลไม่ได้มีทุกอย่าง
ฉันว่ายน้ําทั่วทะเลสาบนี้มาทั้งชีวิต
รู้ว่ามีบางอย่างขาดหายไป
แล้วฉันก็รู้ว่ามันคืออะไร
ฉันอยู่ตัวคนเดียว
และฉันบอกได้เลยว่า เมื่อเราอยู่ตัวคนเดียวมานานมาก
เราจะรู้สึกเหมือนอยู่ในที่ที่มืดมิดบางแห่ง
ฉันหมายถึง
มันทําให้เราเข้าใจลึกซึ้งเลยว่า ทําไมเราถึงต้องการกันและกัน
ออลลี่
ฉัน...
ตอนเรายังเด็ก
นายเป็นพูคูตัวแรกที่ฉันเจอ
น้องสาวฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน
และฉันก็กลัว
แต่นายมีบางอย่างที่ทําให้ฉันไว้ใจนาย
นายใจดีกับฉัน
นายสอนฉันให้รู้วิธีกินพิปเล็ต
แล้วนายก็หายไป
ฉันไม่เคยรู้เลยว่านายไปไหน
แต่
ฉันไม่เคยลืมนายเลย
และก็ออลลี่...
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าฉันทําร้ายนายมากแค่ไหน
ฉันขอโทษจริงๆ
ดูสิ
เรามาถึงแล้ว
น้ําตกผาสยอง
ฝักพวกนั้น! เพียบเลย!
ฉันจะไปที่นั่น
ใช่ เคยลองแล้ว
น้ําตกแรงเกินไปสําหรับบูเกิ้ลตัวเดียว
แต่ไม่แรงพอสําหรับบูเกิ้ลสามตัว
รวมตัวเป็นปลาเมก้า!
- ปลาเมก้าเหรอ - ปลาเมก้า ใช่
ล็อกครีบกันไว้แล้วว่ายไปด้วยกัน ปลาเมก้า!
รวมใจว่ายเป็นหนึ่ง!
- เอาละ ชั้นนึงแล้ว อีกสองชั้น - เย่ ใช่เลย
ฉันเห็นอะไร นี่มันอะไรกัน
ปลาเหรอ
- ปลาเหรอ - ปลาเหรอ
พวกนั้นคืออะไร
พวกนั้นเหรอ ก็พวกหินสยองไง
ปลา!
รวมตัวปลาเมก้า!
เกือบถึงแล้ว
โอเค ทีนี้เราจะทํายังไงดี เร็วสิ ใครคิดออกบ้าง
พ่อ!
เป็นโอกาสของเราแล้ว
จะมัวรออะไร ไปกันเถอะ
ลูกหมาป่า จับหางฉันไว้!
- เยี่ยม! - เราทําสําเร็จ
เธอทําแบบนั้นได้ยังไง
ฉันเหรอ นายก็ทําได้ดีเหมือนกัน
นายเก่งมากเลย
ได้ยินไหม
โซ
พวกมันแน่ๆ
เอางี้ไหม พร้อมกัน นับถึงสาม
- หนึ่ง สอง สาม! - หนึ่ง สอง สาม!
- พูคู! - จาวาน!
- เย่! ขอบคุณ! - เยส! ฉันเป็นจาวานแล้ว
ฉันกลับมาแล้ว!
เฮ่ ทุกคน
เฮ่ บูเกิ้ล
นายจะกลายร่างเป็นอะไร
ฉันพยายามตัดสินใจอยู่
พูคู จาวาน เม่นลูกสน หรือว่า...
หรือว่า เดี๋ยว รู้แล้ว
ฉันว่าฉันอาจจะกลายร่างเป็น...
หมาป่าเพลิง!
บูเกิ้ล
ไม่เคยมีบูเกิ้ลหรอก
มีแค่...
ฉัน
ตํานาน
นายคือ... นายทําลายหุบเขา
นายสร้างเขื่อน นายขับไล่โซออกไป
ใช่ ใช่ และก็ใช่
ฉันเก่งนี่ จะให้พูดยังไงได้
แต่ทําไม นายทําลายทุกอย่าง
ที่นี่เคยสงบสุขมาก แล้วนายก็ทําลายมัน
- นายสร้างความเจ็บปวดมากมาย - แล้วความเจ็บปวดของฉันล่ะ
ฉันอ่อนแอที่สุดในครอก
ฝูงของฉันเลยทิ้งฉันให้ตาย
และสัตว์อื่นๆ ก็ไม่อยากให้ฉันอยู่ใกล้
ฉันเลยสัญญากับตัวเองว่า สักวันฉันจะเผาหุบเขาให้วอดวาย
และผู้รอดชีวิตจะต้องก้มหัวให้ฉัน
ฉันเคยปกครองที่นี่
จนกระทั่งปีศาจต้นไม้พวกนั้นส่งฝักอันสุดท้ายมา
และทําให้ฉันติดอยู่ในร่างปลาอัปลักษณ์นั่น
ฝัก
ฉันรอนานมากที่จะมีใครสักคนมา
คนที่ถูกหลอกง่าย โง่และไว้ใจคนอื่นอย่างนาย
"โอ้ ออลลี่ ทําแบบนั้นให้ฉันได้ไหม ว้าว"
"นายเป็นเพื่อนรักของฉัน"
นายได้คิดเรื่องนี้บ้างไหม
นายคิดว่าฝูงหมาป่าต้นไม้ตัวเล็กๆ นั่น
คือหมาป่าเพลิงเหรอ
ไอวี่!
ไม่นะ ไอวี่!
"ไอวี่"
นายจะร้องไห้ทําไม นายอยากกําจัดเธอไม่ใช่เหรอ
คิดว่าเธอเป็นเพื่อนนายเหรอ
ในหุบเขานี้ไม่มีเพื่อน
ถึงเวลาต้องปกครองหุบเขา ด้วยความกลัวอีกครั้งแล้ว
ออลลี่
เขาคิดผิดเรื่องนาย
เปิด
ใจนาย
ให้กว้างไว้
ไม่นะ ไม่ ไอวี่!
ไม่นะ
ฉันจะพาเธอไปที่ผาจาวาน
ไอวี่
ช่วยเธอด้วย
ไอวี่!
ไอวี่อยู่ไหน
โอ้ เสียใจด้วยนะจ๊ะ
เธอไปแล้ว
ไอวี่...
ไม่นะ
ไม่
ฉันขอโทษจริงๆ
เธอเป็น...
เพื่อนที่ดีที่สุด...
เท่าที่ฉันเคยมี
โอ๋ๆ
อย่าหยุดพูดสิ่งดีๆ เกี่ยวกับฉันสิ
เธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงถ้าเขา... แต่เขาบอกว่าเธอไปแล้ว
ไปเอาอาหารมาให้นายไง
ฉันคิดถูกนะ รู้ไหม
นายยังคงเป็นพูคูน้อยผู้ใจดีตัวนั้น
ใช่ พูคูน้อยผู้ใจดีตัวนั้น
ดูเหมือนจะทําทุกอย่างพังตลอด
ฉันจะให้นายดูอะไรบางอย่าง
จ๊ะเอ๋!
นี่ พวกนายได้ข่าวเรื่องรังของน้องชายฉันไหม โดนน้ําจนพัง
- หลานชายฉันอาจช่วยเขาได้ - เหรอ
ใช่ เขาซ่อมโน่นนี่เก่ง
ทําพังก็เก่งด้วย
ไม่กางก็ร่วง!
เขาแบนแต๊ดแต๋เลย
ฉันไม่เป็นไร
ฉันรู้ว่ามันเปลี่ยนความเจ็บปวด ที่เราและฉันทําให้เกิดกับชุมชนของนายไม่ได้
และฉันก็ขอโทษสําหรับเรื่องนั้นจริงๆ
ฉันอยากให้นายรู้ว่า
ไม่ใช่ทุกอย่างที่นายทําจะออกมาแย่
พ่อแม่ของพวกเขาทั้งหมดรอดตายเพราะพิปเล็ต
ที่นายสอนฉันให้รู้วิธีกินมัน
พวกเขาคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ถ้าไม่มีนาย
ขอบคุณนะ
เขาอยู่นั่นไง ออลลี่อยู่นั่น
- เขาน่ารักมากเลย - จมูกใหญ่จัง
ทําไมเขาขนฟูจัง
ปีกเล็กขนาดนี้ เขาบินขึ้นมาบนนี้ได้ไง
ฉันบินไม่ได้ ตอนเป็นพูคู
เขาพูดได้!
หวัดดี เด็กน้อยเปื้อนอึ จําเราได้ไหม
- เราเอาอึละเลงตัวนาย - ใช่ ฉันจําได้
แต่ขอบคุณนะ เธอช่วยฉันไว้
ดูสิ หิมะตก
- หิมะตก - ฉันชอบหิมะ
หิมะตก ว้าว!
- หิมะตก - ใช่ ไม่ต้องไปเรียน
หิมะตก!
นี่ไม่ใช่หิมะ
หมาป่าเพลิง
ไฟลุกลามเร็วมาก
ท้องฟ้าไม่ปลอดภัย ให้ทุกคนไปที่รังของตัวเอง
เราต้องช่วยหุบเขาไว้
เดี๋ยว ทุกคน หยุด!
เราต้องช่วย
มันอันตรายเกินไป เราต้องดูแลตัวเอง
เอาละ ทุกคน ฟังนะ!
พี่สาวฉันอาจจะเจ้ากี้เจ้าการ น่ารําคาญและเอาแต่ใจ
ที่จริงบางคนอาจพูดว่าเผด็จการ...
เดี๋ยวก่อน!
ฉันกําลังพูดอยู่
เธอไม่ใช่แค่ขัดคอ เธอพูดมากไปด้วย
และขนหัวเธอใหญ่น่ารําคาญ
เห็นชัดว่าทั้งหมดนี้เราเห็นพ้องกันได้ แต่...
เธอเสี่ยงชีวิตเพื่อดูแลเรามาตลอด
เราคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ถ้าไม่มีเธอ
เธอคิดว่าฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้
ฟังนะ เธออาจไม่ได้พูดถูกเสมอไป แต่เรื่องนี้เธอพูดถูกแน่นอน
หุบเขาต้องการให้เราช่วย
ไวโอเล็ตพูดถูกเรื่องที่ว่าไอวี่พูดถูก
สัตว์เหล่านี้ พวกเขาติดอยู่ในไฟป่า
ช่วยพวกเขาออกมากันเถอะ เราพาพวกเขาไปที่ชายฝั่งได้
เป็นความคิดที่ดีมาก ไวโอเล็ต
เราก็จะทําแบบนั้น
อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้
ไม่เป็นไร เรามาช่วย
เกาะพูคู มันเป็นที่ปลอดภัยแห่งเดียวที่เหลืออยู่
เราจะพาพวกเขาไปที่นั่นได้ยังไง
ขอบคุณ ที่ช่วยลูกชายฉัน
ลูกต้องพูดว่าไง
ขอบคุณครับ
เราช่วยได้
ทุกคนขึ้นขอนไม้ เสียเวลาไม่ได้แล้ว
ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องตื่นตระหนก
ฮีโร่ของฉัน
ไปกันเถอะ
- ออลลี่ - เขายังไม่ตายเหรอ
แม่ พ่อ ช่วยผมหน่อย
ออลลี่!
ไม่นะ
ไอวี่
ระวัง อยู่ห่างๆ เจ้าพวกนั้น
พ่อ ฟังนะ นี่ไม่ใช่การโจมตี พวกนี้คือสัตว์ที่อยู่ในหุบเขา
พวกเขาไม่มีที่ไปและต้องการให้เราช่วย
พ่อ
พวกเขาต้องการให้เราช่วย
ช่วยผมพาพวกเขาขึ้นไปบนเกาะ
เราทําอย่างนั้นไม่ได้ ออลลี่
จะไว้ใจอะไรไม่ได้นอกจากพูคู ลูกก็รู้นี่
ไม่ครับพ่อ ตํานานนั่น ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง
โซ หมาป่าเพลิง ฝักวิเศษ
ผมใช้ฝักพวกนั้น เพื่อกลายเป็นสัตว์ต่างๆ ในหุบเขา
และผมก็ได้เรียนรู้บางอย่าง
เราแข็งแกร่งขึ้น
เมื่อร่วมมือกัน
พ่อ ผมรู้ว่าพ่อกลัว
แต่เราต้องไว้ใจกันและกัน
ออลลี่!
เรามีเวลาไม่มาก
ตามฉันมา
- แผนคืออะไร - หมาป่าเพลิงพูดเอง
โซเคยใช้ฝักผนึกมัน เราอาจทําแบบนั้นอีกครั้งได้
แน่ใจใช่ไหมว่าจะทําแบบนี้
ไม่แน่ใจ
โซ อยู่ข้างนอกนั่นหรือเปล่า
ได้ยินผมไหม
ออลลี่ เร็วเข้า!
ผมต้องการอีกแค่ฝักเดียว
ส่งมาให้ผมอีกฝักได้ไหม
ขอร้องละ หุบเขาต้องการให้คุณช่วย
ได้โปรด
โซ
เป็นไปไม่ได้
โอเค ออลลี่ เราทําได้แน่
ออลลี่เหรอ
นั่นลูกชายเรา
อย่าเข้าไปใกล้พวกเขา
ออลลี่ แกเจออีกฝักนึงแล้ว
โอ้ แกสังเกตรู้ด้วย
หมาป่าเพลิงตัวน้อยถูกหลอกง่าย
- ฉันชอบมากกว่านะตอนที่แกเป็น... - บูเกิ้ล!
แกคิดว่าฉันคงไม่พร้อม สําหรับกับดักน่าสมเพชแบบเดิม
ตอนนี้ใครกันแน่ที่ถูกหลอกง่าย
ออลลี่...
แกจะทํายังไงต่อ
แกโดดลงน้ําไม่ได้เพราะมันลึกเกินไป
และโซก็จะจมน้ํา
ก้าวเท้าระวังนะ ออลลี่!
คิดว่าตัวเองเป็นโซเหรอ
คืนความสงบสุขและสมานฉันท์ให้กับหุบเขา
แกมันก็แค่หนูตัวน้อยขี้โมโห ที่ต่อสู้อย่างไร้ประโยชน์เพื่อสิ่งที่เป็นของแก
เพียงแต่ครั้งนี้ มันคือชีวิตของแก
ตอนนี้นี่เป็นหุบเขาของฉัน
อะไรเนี่ย
ไม่ใช่
มันเป็นหุบเขาของเรา
ไม่
ไม่นะ ไม่
นายทําอะไรน่ะ หยุดนะ
นายต้องหยุด
นี่ ไว้ใจฉันเถอะ
ไม่!
ออลลี่!
นายยังไม่ตาย
ฉันนึกว่านายจากไปตลอดกาลแล้วซะอีก
นาย... นายรอดตาย... ฉัน...
โซ พวกเขาเจอฉัน
พวกเขามีสิ่งที่เรียกว่าฝักวิเศษ
คําบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง