NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry, hodowcy symulacji.
Tu Piro Ciem, rozgrzewający was na Pasie Chromatycznym i kojący wasze serca.
Sędzia Hoops ostrzega przed ściąganiem
niezweryfikowanych pakietów z emotikonami.
Wiele z nich to próba spoofingu, hakowania oraz wirusy.
A teraz piosenka z nowego albumu Clinta Smitha „Sponge Cake Summer”.
Nie ma czegoś takiego jak...
Dziękuję za zaproszenie!
Panie, muszę ci coś pokazać,
jeśli masz chwilę.
Może za chwilę.
Testuję nowy pakiet emotikonów.
Zajebioza. Spójrz na to.
Kocham emotikony.
Wrzucajcie to, pieprzeni zasrańcy.
Co jest, kurwa?
- Dzień dobry, Clancy. - Witam, Komputerze.
Który wszechświat dziś wybierasz?
Ten świat.
Co?
Zablokuj wyskakiwanie okien.
Zablokuj wyskakiwanie okien! Już!
Trudno się skupić, gdy krzyczy na ciebie...
przyjaciel.
Proszę, zablokuj wyskakiwanie okien.
I odrzuć.
Awatar zakupiony.
Kurwa!
Podoba ci się ta piosenka, panie? Podoba ci się linia basu?
Słyszysz odgłos kopyt w lesie, panie?
Czy ty... pan...
Dzień dobry, Clancy. Który wszechświat wybierzesz dziś?
Dzień dobry, Komputerze.
Czemu na tych planetach jest X?
Bo umierają, tak jak i ja.
Nie umierasz. Jesteś maszyną.
Wyślij mnie na planetę klaunów. Wygląda nieźle.
Dobrze.
- Klauny nie są fajne? - Są przerażające.
Przestań!
- Ty przestań. - Ty przestań.
Ty przestań. Czas to klobeksja!
Co to jest klobeksja?
- Nie wiem. Wymyśliłem to. - Niezłe. Symuluj.
Łączenie z symulatorem za trzy...
dwa... jeden...
Dronie Jeden, włącz radosną muzykę przyrody.
Nie to.
Tak!
Gdy patrzę na tę majestatyczną scenę,
nie mogę przestać myśleć o mojej siostrze Sarze,
która powiedziała: „Clancy, pożyczę ci te pieniądze,
ale musisz obiecać, że nie wydasz ich na używany symulator wszechświatów”.
A ja na to: „Saro, po pierwsze
dostałem świetną cenę za symulator.
A po drugie
w tych starych symulatorach są piękne, niezwykłe światy,
pełne inteligentnych istot z ciekawymi historiami.
Przeprowadzę z nimi wywiady, opublikuję,
zarobię kasę i ci oddam, więc wal się”.
Tutaj widzimy...
cykl życia.
Pięknego klauna, świeżo zrodzonego...
z...
jego owocu.
Dzieci klaunów zbierają się teraz
i śpiewają pieśń radości...
tym szlachetnym, spokojnym jelenio-psom.
„Jak się masz?” mówią na swój sposób.
Prawdziwie niebiańska scena.
Rany! Przestańcie! Nie zjadajcie ich!
Co robicie? Nie, to dzieci klaunów!
Czemu jecie dzieci klaunów?
Cholera.
Czemu zawsze trafiam na takie akcje?
Czy nie może być jednego miejsca, gdzie...
Po prostu przyjaciele w ciężarówce.
Udzielisz mi wywiadu do kosmocastu?
- Dobrze. - Umiesz mówić?
THE MIDNIGHT GOSPEL Z ANNE LAMOTT I RAGHU MARKUSEM
- Jak się nazywasz? - Annie.
Jestem Clancy.
Przepraszam, muszę się przygotować.
To jest klasyczna transmisja wideo.
Tak się cieszę! Zawsze chciałam być w kosmocaście.
Annie, witaj w Midnight Gospel.
Ale super!
Moje pierwsze pytanie:
czy martwi cię, że raczej wszyscy umrzemy?
W pewnym sensie tak,
ale doświadczyłam w życiu wielu pożegnań.
Jeśli czytaliście moje książki, wiecie,
że mój ojciec zmarł na raka mózgu...
A moja przyjaciółka zmarła, gdy urodziłam dziecko.
Dobry Boże!
Jestem tą osobą, do której się zwraca, gdy ktoś umiera,
bo też to przeżyłam.
Wzywają mnie, bo mnie to nie przeraża.
Neal, mój partner, pomaga w hospicjum.
Codziennie odwiedza pacjentów w ich domach.
To zabawne, bo pracuje tam wiele młodych osób
i wszędzie, gdzie idą, słyszą tylko o śmierci i gniciu.
Gdy jesteś dzieckiem,
rozmowy o śmierci to rozmowy o robakach.
Są nawet o tym piosenki.
Kiedyś uwielbiałem piosenki o robakach.
Klasyki o robakach z lat 60. Miałem wszystkie albumy.
W ziemię się zapadniemy
Uczty śmierci nie unikniemy
Nie znacie tego. Wybacz, Annie. Mów dalej.
Gdy byłam mała, mój tata zachorował.
To było w pod koniec lat 70., a wtedy nie mówiło się o śmierci.
To było w złym tonie.
Miałeś nie zauważać,
że ważyli 30 kilo.
Wydaje się niemożliwe.
Byliśmy grzecznymi dziećmi lat 50.
Neal słyszał to tysiące razy. Gdy tata zachorował,
mieliśmy przyjaciółkę, Susan, która też miała raka.
Siadali przed kawiarnią, a tata pytał:
„Jak tam twój rak, Susan?”.
- Bardzo głośno. - Nieźle.
I tata mówił: „Mój rak...”.
A Susan: „Mój rak ma się dobrze, Ken, a twój?”.
„Chyba jestem trochę słabszy”.
Moja pierwsza powieść miała tytuł Trudny śmiech
i była o tym, jak się śmiać z tych strasznie trudnych rzeczy.
Potem zaczęłam czytać książki Rama Dassa
i tona strachu zniknęła.
Jesteś bardzo.... Mogę zapytać, ile masz lat?
- 44! - Naprawdę?
Wyglądasz wspaniale! Masz piękną cerę.
To błogosławieństwo. Nie ma powodu do zażenowania.
Myślę, że Bóg kocha cię bardziej niż innych ludzi.
Tak to działa. To chrześcijańska ścieżka.
- Istnieje hierarchia w miłości Boga. - Zdecydowanie.
Ale może przez to dostaniesz lepsze miejsce w niebie.
Przy stole z deserami lub serami!
- Nie żartujesz? - To prawda.
- Chodzi o ser. - Ser i bagietki.
Ale myślę, że to straszne.
To trudne, ale gdybym w młodości...
Gdybym to wiedziała w wieku 30 i 40 lat,
moje życie byłoby lepsze,
łatwiejsze, czułabym się bardziej wolna.
Ta wiedza to zrozumienie, że śmierć jest nieodłączną częścią...
Tak, akceptacja tego jest wyzwalająca.
Annie, to takie piękne i nie chcę zepsuć tej chwili,
ale szczerze mówiąc, muszę się wysrać.
- Mogę? Muszę iść do łazienki. - Och, proszę.
Jak to zrobimy...
Jeszcze nie wiem.
Nie wiem, jak to zrobić.
Może najpierw opuść głowę... Przepraszam!
- Nie. - Przepraszam.
Dobrze, może tak?
Wyjdź z kabiny, odwróć się, a potem wejdź do niej tyłem
i wejdź po ścianie tylną nogą.
- Trzymaj tam kopyta. - Tak?
- To nie jest śmieszne. Proszę! - Próbuję. To jest...
Wyżej nie dam rady.
To będzie koszmar. To będzie mnie straszyć w snach.
Byłoby łatwiej, gdybym zaśpiewała i zamknęła oczy?
Tak, Anne. To by pomogło.
- Mama mi to śpiewała, jak byłam chora. - Nie mogę.
- O nie! - W porządku. Dziękuję.
- Mogę zanucić coś innego. - Nie, ale dziękuję. Wytrzymam.
Ale to nie jest zbyt zdrowe.
Przepraszam. Miłego dnia.
Mówiliśmy o pogodzeniu się ze śmiercią.
Tak. Prawda to paradoks.
A kultura ci wmawia, że sobie poradzisz.
Myślę, że gdy ktoś mówi: „Wyjdziesz z tego”,
powinno mu się pokroić dupę.
Mój przyjaciel, Joey Diaz, mówi, że to najgorsze,
co możesz komuś zrobić, bo nie może usiąść tygodniami.
Tak, ci, co tak mówią, są wkurzający.
Gdybym mogła zrzucić to z siebie, zrobiłabym to.
Nie lubię być w takim ściśniętym, chaotycznym stanie.
Zawsze tak się czujesz? Jak często tak czujesz?
Tego, co nas ożywia i uzdrawia, nie wyczytasz z naklejki na zderzaku.
Trzeba o to zawalczyć.
Potrzeba śmierci, byś odpuścił i powiedział: „Okej. W porządku”.
Okej W porz...
- Świetnie! - I tak...
tak przeżyłam swój piękny moment poddania się Bogu,
mówiąc z ogromną goryczą: „Okej. W porządku”.
Podoba mi się! To takie piękne.
- Tak czyste i prawdziwe. - Dobra mantra.
Tak, to mantra.
Dobrze, niech będzie.
Wielu artystów, z którymi rozmawiałem, zwłaszcza komików,
kiedy ktoś sugeruje im terapię,
by pomóc im w lęku przed śmiercią lub kiedy chcą uleczyć
ich rozbity, neurotyczny, pełen strachu umysł,
myśli, że to zniszczy ich zdolność rozśmieszania.
Myślisz czasem, że gdybyś się z tym tak wcześnie nie zetknęła,
nie byłabyś tak dobrą pisarką?
Do czasu gdy przestałam pić,
wydałam już cztery książki i rozwinęłam karierę.
Nadal mieszkam w hrabstwie, gdzie się wychowałam.
Mam 64 lata.
Wszyscy, których kochałam i potrzebowałam, byli blisko,
więc byłam kochana nad miarę.
Bałam się, że jeśli przestanę pić,
nie będę pisać, bo do tego potrzeba cierpienia,
potrzeba życia na krawędzi.
I... no wiesz...
potrzeba wstydu i wściekłego ego.
Czułam, że bez nich nie będę na tyle szalona,
by chociaż być zabawną.
Ale to jedno z kłamstw chorego ego,
że jeśli jesteś zdrowy i szczęśliwy, to zabawa skończona.
Myślę, że w chrześcijaństwie
jedną z najfajniejszych rzeczy jest to,
że można użyć słowa „Szatan”.
Nie mogę wymyślić nic bardziej szatańskiego
od siły we wszechświecie mówiącej ci, że jeśli będziesz szczęśliwy i zdrowy,
to stracisz swoją największą pasję.
- Tak. - Właśnie.
- To pomysł jakiegoś gnojka. - Nigdy ci tego nie mówiłem.
Gdy miałem 24 lata, pojechałam do Indii.
Poznałem tam Rama Dassa.
Pojechałem w Himalaje
i w końcu spotkałem mojego guru.
Spytałem go, jak medytować. Znałem pojęcia „mantra”, „medytacja”.
- Nie wiedziałem nawet, o czym mówię. - Tak.
A on powiedział: „Medytuj jak Chrystus, gdy został przybity do krzyża.
Czuł miłość, nie ból. Kochał wszystko”.
Nazajutrz wróciliśmy.
Ram Dass zapytał: „Więc jak on medytował?”.
To słynna historia.
I zamknął oczy,
pojawiły się łzy i wtedy doświadczyliśmy Chrystusa.
Wszyscy byliśmy Żydami, którzy nie mieli związku...
Nie czytałem Nowego Testamentu.
A potem spytał: „Czytaliście jego książkę?”.
„Czyją?”
„Książkę Isy”.
- „Isa” to „Jezus” w hindi. - Tak.
Więc na początek otrzymaliśmy wielką naukę
o Chrystusie w Indiach.
Chrystus i Hanuman są tym samym. Służbą człowiekowi.
- Tak jest. - Tak.
Nasza przyjaciółka, Bob, powiedziała...
Tu jestem. Mówi się „Bob-ła”.
- Bob-ła! - Hej, Bob-ła!
To, co powiedziała, naprawdę mnie uderzyło.
Chodzi o strukturę naszego życia.
I to, jak łączymy się z miłością.
To trudne słowo,
bo na Zachodzie oznacza romantyczną miłość,
ale dla Tybetańczyków
miłość oznacza uszczęśliwienie drugiej osoby.
Co jest? Ten dzieciak zabrał mi oko!
To wydaje mi się najbardziej mylące,
gdy chodzi o koncepcję miłości.
Pomyśl o szczodrości.
Gdy zaczynasz myśleć o kimś innym
i chcesz dać mu wszystko. O to w tym wszystkim chodzi.
Uczty śmierci nie unikniemy
W ziemię się zapadniemy
Dla robaków twa trumna to pójście do baru
Czy biedny jesteś, czy masz dużo szmalu
Po ziemi stąpasz
Robaków nie spotkasz
Do dużej czarnej skrzyni cię wkładają
Sypią ziemią, kamieniami nakrywają
Wszystko idzie dobrze do tygodnia
Aż trumna zaczyna przesiąkać
Tu robak się wczołga, a tam się wyczołga
Gdzie brzuch twój jest i twoja morda
Zjadają kisiel spomiędzy twych palców
Zjadają wspomnienia twojego czasu
Zjadają twe serce, zjadają twą duszę
To świt końca świata
Pokłoń się robakom
Myślałam o tym, co powiedział jeden z was.
Jest taka historia o małej dziewczynce,
która boi się spać w ciemności.
Woła mamę, która przychodzi i mówi:
„Jezus jest przy tobie. Nie bój się”.
A dziecko na to: „Potrzebuję kogoś z krwi i kości ”.
- Tak! - Prawda?
Czasem tego potrzebujemy.
Dzięki miłości ból stanie się lekarstwem.
A Jezus mówi: „Wszystko, co ja mogę i wy możecie”.
- Tak. - Miał ludzką śmierć.
- Tak. - On rodzi, wiecie?
A Bóg nie opuszcza go ani na sekundę.
Ty jeszcze nie urodziłeś.
- To duże „jeszcze”. - Do tego długa droga.
Dla ciebie ten proces trwa.
To skurcz i uwolnienie,
i oddech, i spokój, i: „O nie, znów!”.
„Już dobrze. Tak jak ostatnio”.
Kurczysz się i zaciskasz, a potem puszczasz...
i oddychasz.
I takie będzie niebo.
- Piękne. - Totalnie.
Nowa para okularów, dadzą ci kostki lodu
i bardzo zimny sok jabłkowy.
I wiesz, co się wydarzy? Nowe życie.
Jezus to właśnie mówił.
Powiedział: „Zrobię to. Tylko miłość mnie tu trzyma”.
Gdybyś był jedyną osobą na Ziemi,
Jezus umarłby tą upokarzającą i straszną śmiercią.
Bo rodził i miał akuszerkę.
Wiesz kogo? Matkę Boską.
- Piękne. - Piękne. Cudowne!
- Dziękuję, Annie. - Nie ma za co.
- Dziękuję. - Dziękuję, Duncan.
- Nie ma za co. - To jak...
Żartujesz? Nie wierzę, że mogę tu być!
- Uwielbiam was! Mam szczęście. - Dziękuję!
- Wielkie szczęście. - Dziękuję.
Duncan? Kto to Duncan?
Nigdy nie umrzesz
Nigdy nie umrzesz...
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska