NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Günaydın simülasyon çiftçileri.
Pyro Moth sizi Tarla'da sıcak tutarken yüreğinizi ferahlatıyor.
Yargıç Hoops'tan yeni bir uyarı var.
Doğrulanmamış emoji paketlerini indirirken dikkat edin.
Birçoğu dolandırıcılık, hack ve virüs içeriyor.
Şimdi Clint Smith'in yeni albümü Sünger Kek Yazı'ndan bir parça.
...diye bir şey yok.
Beni ağırladığın için sağ ol!
Efendim, biraz zamanınız varsa
size bir şey göstermem gerekiyor.
Belki birazdan.
İndirdiğim yeni emoji paketini kurcalıyorum da.
Süper. Şuna bak.
Emojilere bayılıyorum.
Yüklesene şunu geri zekâlı.
Ne oluyor ya?
-Günaydın Clancy. -Günaydın Bilgisayar.
Bugün hangi evreni seçeceksiniz?
Şey... Şu dünyayı.
Ne?
Kapat. Reklamı kapat.
Reklamı kapat hemen!
Bir arkadaşın sana bağırıp çağırırken
odaklanmak zor.
Tamam, lütfen reklamı kapat.
Ve reddet.
Avatar satın alındı.
Siktir ya!
Bu şarkıyı seviyor musunuz Efendim? Basları sevdiniz mi?
Ormandaki toynaklının sesini duyuyor musunuz Efendim?
Efen...
Günaydın Clancy. Bugün hangi evreni seçeceksiniz?
Günaydın Bilgisayar.
Gezegenlerin üstünde niye X var?
Çünkü ölüyorlar, tıpkı benim gibi.
Ölmüyorsun. Sen makinesin.
Palyaço Gezegeni'ne.
-Eğlenceli görünüyor. -İdare eder.
-Palyaçolar komik değil mi? -Korkunç.
Hadisene!
-Asıl sen hadisene. -Hadisene.
-Hayır, sen. -Asıl sen.
Hayır, sen. Klobeksiya defa hadisene!
-Klobeksiya ne? -Bilmem. Uyduruverdim.
O da iyi. Simüle et.
Simülatörle birleşiyor. Ve üç,
iki, bir...
Vay anasını!
Drone 1, biraz mutlu doğa müziği çal.
Onu değil.
Evet!
Bu görkemli sahneye bakarken
kız kardeşim Sarah'yı düşünmeden edemiyorum.
Şöyle demişti: "Bu parayı ödünç veriyorum Clancy
ama ikinci el Evren Simülatörü'ne harcamayacağına söz vermelisin."
Ben de dedim ki "Sarah, her şeyden önce
kelepir fiyata simülatör buldum
ve ikincisi,
bu eski simülatörlerde güzel ve harika dünyalar var.
Anlatacak hikâyesi olan zeki varlıklarla dolu.
Onlarla röportaj yapıp yayınlayacağım
ve para kazanıp borcumu ödeyeceğim. O yüzden siktir git."
İşte karşımızda...
...yaşam döngüsü.
Yeni doğmuş güzel bir palyaço bebeği
meyvesinden
çıkmış.
Bir sürü palyaço bebeği toplanıyor
ve neşe dolu şarkılarını
bu asil ve barışçıl köpek geyiklere söylüyorlar.
"Nasılsınız?" diyorlar kendilerince.
Gerçekten cennetten bir sahne.
Vay anasını!
Dur! Yeme onları!
Hey!
Ne yapıyorsunuz? Onlar palyaço bebekleri!
Niye palyaço bebekleri yiyorsunuz?
Siktir.
Bu lanet şeyde niye hep böyle oluyor?
Tek bir yer olsa ya...
Sadece kamyondaki arkadaşlar.
Hey, video uzay yayınım için röportaj yapsam sorun olur mu?
-Şey, tamam. -Konuşabiliyor musun?
ANNE LAMOTT VE RAGHU MARKUS'LA THE MIDNIGHT GOSPEL
-Pardon, adın neydi? -Annie.
Ben Clancy.
-Pardon. Hemen ayarlamalıyım. -Peki.
Temelde klasik bir video yayını gibi.
Çok heyecanlıyım! Hep uzay yayını istemişimdir.
Annie, Midnight Gospel'a hoş geldin.
Bu muhteşem!
Sana ilk sorum şu, endişeleniyor musun?
Çünkü hepimiz ölmek üzereyiz.
Öyle geliyor
ama ölümden yana nasibimi aldım zaten. Yazdıklarımı okuduysan
babamın çok trajik biçimde beyin kanserinden öldüğünü bilirsin.
Bebeğim doğduktan sonra en iyi dostum öldü.
-Yüce Tanrım! -Evet, başka birinin ailesinde
birisi öleceği zaman biliyorlar ki
zaten başımdan geçmiş.
O yüzden hep beni çağırırlar çünkü bundan korkmuyorum.
Partnerim Neal bir bakımevi gönüllüsü.
Hep birilerini ziyaret edip eve dönüyor.
Bana komik geldi, evet. Çünkü bir sürü genç var
ve nereye gitseler ağızlarından düşmüyor. "Ölüm, çürüme..."
Çocukken, gençken
ölüm konuşulurken daha çok solucanlardan bahsederiz, değil mi?
Buna uygun şarkılar var.
Solucan şarkıları! Çocukken bayılırdım.
60'ların Klasik Solucan Şarkıları. On albüm de vardı.
Düşeceğiz toprağın içine
Hepimiz bir yemeğiz ölümün gözünde
Bunu bilmiyorsunuz. Pardon Annie. Devam et.
Gençken babam çok hastalandı.
O zamanlar 70'lerin ortasıydı, ölümden resmen hiç söz etmezdik.
Ayıp sayılırdı.
30 kiloya düştüklerini
görmezden gelmen gerekirdi.
İmkânsız görünüyor!
Çünkü kibardık, 50'lerin çocuklarıydık.
Neal bunu çok dinlemiştir ama babam hastayken
sevdiğimiz kanserli bir dostumuz vardı. Adı Susan.
Kafenin dışında otururlardı, babam şöyle derdi:
"Susan, kanserin bugün nasıl?"
-Hem de yüksek sesle. -Güzel.
Babam derdi ki "Benim kanserim..."
Susan "Kanserim iyi Ken. Ya seninki?" derdi.
Babam da "Biraz daha zayıfladım." derdi.
İlk romanımın adı Hard Laughter'dı
ve bu çok acı konulara gülmekle ilgiliydi.
Sonra erken yaşta Ram Dass'ın kitaplarını okudum.
Bu, korkumu çok azalttı.
Sen çok... Yaşın kaç? Sorabilir miyim?
-44! -Cidden mi?
Tanrım, müthiş görünüyorsun! Cildin çok güzel.
Bu bir lütuf. Mahcup olman gereksiz. Bir lütuf bu.
Bence Tanrı seni diğer insanlardan daha çok seviyor.
Evet. Bu işler böyle yürüyor.
Hristiyan yolu böyle işte.
-Tanrı'yla hiyerarşik bir aşk var. -Kesin.
Bu sayede cennette çok daha iyi bir iskemle kapabilirsin.
Tatlıların ya da peynirlerin yanında!
-Şaka mı? -Doğru bu.
-Peynir. -Peynir ve baget.
Ama neyse, bence korkutucu.
Zor bir şey ama genç olsaydım...
Tanrım, bunu 30'lu 40'lı yaşlarımda bilsem
tüm hayatım çok daha iyi olurdu.
Daha kolay, çok daha özgür.
Bahsettiğin bilgi, ölümü kabullenmek
-kaçınılmaz bir şey... -Evet, kabullenmek çok özgürleştiriyor.
Annie, bu çok güzel ve bu anı mahvetmeyi hiç istemezdim
ama dürüst olacağım, sıçmam lazım.
Sakıncası var mı?
-Tuvaleti kullanmam gerek. -Lafı mı olur?
Bunu nasıl yapacağız?
Henüz bilmiyorum. Bilmiyorum.
Şu an ne yapacağımı hiç bilmiyorum.
Önce başını eğersen. Çok üzgünüm!
-Olamaz. -Üzgünüm.
Şuna ne dersin?
Geri geri çık, dön, sonra geri geri içeri gir
ve arka ayaklarınla klozete tırman.
-Toynaklarını şuraya koy. -Böyle mi?
-Tanrım. Anne, komik değil. Lütfen! -Uğraşıyorum. Bu...
Peki. Galiba en fazla bu kadar yukarı çıkabilirim.
Bu bir kâbus olacak. Rüyalarıma musallat olacak.
Gözlerimi kapatıp şarkı söylesem faydası olur mu?
Evet Anne. Faydası olur.
Ben küçükken annem bunu söylerdi.
Bunu yapamam.
Olamaz!
-Neyse. Sağ ol. -Başka şarkı ister misin?
Hayır, sağ ol. Tutacağım.
Peki ama sağlığına zararlı.
Amanın...
Pardon. İyi günler.
Ölümü kabullenmek derken sözünü kestim.
Evet. Tüm gerçek bir paradoks. Kültür bunu atlatılacak bir şey sayıyor.
Bundan nefret ediyorum.
Bence "Zamanla daha iyi hissedeceksin." diyen herkesin
götünü kesmek lazım.
Dostum Joey Diaz'a göre yapabileceğin en büyük kötülük
birinin götünü kesmekmiş çünkü haftalarca oturamıyor.
-Öyle diyenlere gıcık oluyorum. -Bunu şu an bırakabilsem
inan bırakırdım.
Bu gergin, aceleci hâlde olmayı sevmiyorum.
Hep böyle mi hissediyorsun? Ne sıklıkta oluyor?
Bizi canlandırıp iyileştiren şey araba arkalarında yazmıyor.
Uğrunda emek harcamalı.
Vazgeçmen için ölüm gerek. "Peki, tamam." diyebilmek için.
Peki, ta...
-Bu harika! -Ve bu...
Evet, Tanrı'ya teslim olduğum o güzel an bunun gibi bir şeydi.
Muazzam bir öfkeyle "Peki, tamam." demiştim.
Bayıldım! Çok güzel.
-Çok saf ve gerçek. -Güzel mantra.
Evet, bu bir mantra.
Peki, tamam.
Konuştuğum yığınla sanatçı, özellikle de komedyenler
ölüm kaygısı konusunda onlara faydası dokunacak
ya da o hasarlı, nevrotik, korku dolu zihinlerini
iyileştirecek bir şeyler yapmanın
komik olma becerilerini yok edeceğini düşünüyor.
Hiç şöyle diyor musun? "Bununla daha erken karşılaşsam
böyle harika bir yazar olmazdım."
Evet. Alkolü bıraktığımda
zaten dört kitabım, kariyerim vesaire vardı.
Hâlâ doğup büyüdüğüm yerde yaşıyorum. Yaşım 64.
Sevdiğim ve ihtiyaç duyduğum herkes oradaydı.
Sevgiden tüm orantı hissimi yitirmiştim.
Dehşete kapılmıştım, sanki içkiyi bırakırsam
asla yazamayacaktım çünkü ızdıraba muhtaçtım.
-Çünkü bana o öfke lazımdı. -Evet.
Biliyorsun işte...
Bana utanç lazımdı. O gözü dönmüş, hastalıklı ego lazımdı.
Düşünüyordum ki onlar olmadan komik olmaya yetecek kadar bile
deli olamazdım.
Ama bu, hastalığın veya egonun yalanlarından biri.
Eğer iyiysen ve mutluysan işin bitti demektir.
Bence Hristiyanlıkta...
Hristiyanlıkla ilgili en güzel şeylerden biri,
"Şeytan" kelimesini kullanabilmek.
Şu düşünceden daha şeytanca bir şey düşünemiyorum.
Evrende bir güç sana mutlu ve sağlıklı olmanı söylüyor.
Ama yapmayı en çok sevdiğin şey berbat oluyor.
-Evet. -Doğru.
-Bu resmen bir zebaninin lafı. -Sana bunu hiç anlatmadım.
Bana şunu düşündürdü. 24 yaşındayken Hindistan'a gittim.
Orada Ram Dass'la tanıştım ve Himalayalar'a gittim.
Nihayet gurumla tanıştım.
"Nasıl meditasyon yapacağım?" dedim. Aklımda mantra, meditasyon vardı.
-Ne dediğimi bilmiyordum. -Evet.
Şöyle dedi: "Çarmıha gerildiği zaman İsa'nın yaptığı gibi meditasyon yap.
O, acı değil aşk duydu. Her şeye duyduğu aşkta kayboldu."
Ertesi gün döndük. Ram Dass şöyle dedi:
"Nasıl meditasyon yapıyordu?" Bilirsin, ünlü hikâye.
Geri gidip gözlerini kapadı,
gözünden yaşlar geldi ve o anda İsa'yı deneyimledik.
Hepimiz Yahudi'ydik, hiç bağlantımız yoktu.
Yeni Ahit'i hiç okumamıştım.
Şöyle dedi: "Onun kitabını okudun mu?" "Ha? Kimin?"
"Onun kitabı! İşa'nın."
-İsa'nın Hintçesi bu. -Evet.
Anlayacağın, Hindistan'da her şeyden önce
İsa'yla ilgili muazzam şeyler öğrendik.
İsa ve Hanuman aynılar. İnsanlığa hizmet.
Neyse.
Dostumuz Bob'ın bir sözü vardır...
Buradayım. "Bob-va" diye okunuyor.
-Bob-va! -Selam Bob-va!
Söylediklerinden beni en çok etkileyen,
hayatlarımızın dokusunun aslında neyle ilgili olduğuydu.
Evet ve aşkla olan ilişkimiz.
Bu zor bir sözcük çünkü...
Batı'da bizler için romantik aşk demek. Oysa Tibetliler için,
onların yaklaşımına göre,
aşk, bir insanı ne kadar mutlu edebileceğindir.
Bu ne lan? Velet gözümü aldı!
Bu genel olarak aşk kavramıyla ilgili
bana en karışık gelen şey.
Cömertliği düşün.
Başka birini düşünmeye başladığın
ve ona her şeyi vermek istediğin zamanı düşün. Olay bu.
Hepimiz bir yemeğiz ölümün gözünde
Düşeceksin ta derinlere
Solucanlar için Bir bar gibi tabutun
Zengin, fakir, fark etmez durumun
Sen yerde yürürken
Solucan göremezsin
Seni koyarlar kocaman, kapkara bir kutuya
Üstüne de yığarlar toprak ve kaya
İlk bir hafta her şey tıkırında ama
Derken tabutun başlar sızıntı yapmaya
Yolgeçen hanı yapar seni solucanlar
Karnından girer, burnundan çıkarlar
Yerler parmaklarının arasındaki jöleyi
Yerler tanıdığın herkesin anılarını
Kalbini yerler, sonra da ruhunu
Dünyanın sonunun başlangıcı bu
Diz çök solucanların önünde
Birinizin dediği bir şeyi düşünüyordum.
Karanlıkta uyumaktan ölesiye korkan
küçük bir kızın hikâyesi.
Annesine seslenip duruyor. Annesi de gelip kızına şöyle diyor:
"İsa burada seninle. Korkma."
Çocuk şöyle diyor: "Bana derisi olan biri lazım."
-Evet! -Değil mi?
Bazen burada bize de gereken bu.
Aşk sayesinde tüm acılar ilaca dönüşecek.
İsa şöyle der: "Yapabileceğim her şeyi sizler de yapabilirsiniz."
-Evet. -Ölümü çok insancaydı.
-Evet. -O doğum sancısı çekiyor.
Tanrı onu bir saniye bırakmıyor.
Henüz doğum sancısı çekmedin.
-Senin için büyük bir "henüz". -Yolun uzun!
Sadece bir süreçtesin.
Kasılma, serbest bırakma, nefes ve huzur.
Sonra da "Olamaz, yine geldi!"
"Önemi yok. Geçen seferi anımsadın mı?"
Kasılır, sıkıştırır, sonra serbest bırakırsın
ve nefes alırsın.
Cennet böyle olacak.
-Çok güzel. -Kesinlikle.
Yeni bir gözlük, kırık buz
ve buz gibi elma suyu veriyorlar.
Ne çıkıyor, biliyor musun? Yeni hayat.
İsa'nın dediği de buydu.
"Bunu yapacağım. Beni burada tutan sadece aşk." diyordu.
Dünya'daki son insan olsaydın
İsa yine aynı aşağılayıcı biçimde, korkunç acılar çekerek ölürdü
çünkü doğum sancısı çekiyordu ve bir doğum koçu vardı.
Kimdi, biliyor musun? Tanrı Ana.
-Çok güzel. -Çok güzel. Harika.
-Sağ ol Annie. -Bir şey değil.
-Sağ ol. -Sağ ol Duncan.
-Ne demek. -Şey gibi...
Sağ ol! Ciddi misin? Burada olduğuma inanamıyorum!
-En sevdiklerim. Şanslıyım. -Teşekkürler!
-Şanslıyım. -Sağ ol.
Duncan mı? Duncan da kim?
Asla ölmeyeceksin
Hiç ama hiç ölmeyeceksin...
Alt yazı çevirmeni: Barış Emre Alkım