ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Καλημέρα, αγρότες προσομοίωσης.
Ο Πυροπεταλούδας σας συντροφεύει στην Κορδέλα και ζεσταίνει την καρδιά σας.
Ένα νέο από τον Δικαστή Χουπς.
Προσοχή όταν κατεβάζετε μη επιβεβαιωμένα πακέτα εμότζι.
Πολλά περιέχουν ιούς και αποσκοπούν στο να σας παραπλανήσουν.
Και τώρα ένα κομμάτι του Κλιντ Σμιθ από το Καλοκαίρι του Παντεσπανιού.
Δεν υπάρχουν...
Σ' ευχαριστώ για τη φιλοξενία!
Κύριε, θέλω να σου δείξω κάτι,
αν μπορώ να σε απασχολήσω για λίγο.
Ίσως σε λίγο.
Παίζω με το πακέτο εμότζι που κατέβασα.
Τα σπάει. Κοίτα να δεις.
Λατρεύω τα εμότζι.
Ανέβα επιτέλους. Μαλάκες.
Τι διάολο;
-Καλημέρα, Κλάνσι. -Καλημέρα, υπολογιστή.
Ποιο σύμπαν θα διαλέξεις σήμερα;
Αυτό. Αυτόν τον κόσμο.
Τι;
Απόκλεισε τα αναδυόμενα.
Απόκλεισε τα αναδυόμενα παράθυρα τώρα!
Είναι δύσκολο να συγκεντρωθείς όταν σου φωνάζει...
ένας φίλος.
Εντάξει. Σε παρακαλώ, απόκλεισε τα αναδυόμενα παράθυρα.
Και απόρριψη.
Η αγορά άβαταρ έγινε αποδεκτή.
Γαμώτο!
Σου αρέσει αυτό το τραγούδι; Σου αρέσει η μπασογραμμή;
Ακούς τον ήχο του οπληφόρου ζώου στο δάσος, κύριε;
Τον ακούς, κύ...
Καλημέρα, Κλάνσι. Ποιο σύμπαν θα διαλέξεις σήμερα;
Καλημέρα, υπολογιστή.
Αυτοί γιατί έχουν διαγραφεί;
Επειδή πεθαίνουν. Όπως πεθαίνω και εγώ.
Δεν πεθαίνεις. Είσαι μηχάνημα.
-Στείλε με στον Κλόουν. Θα 'χει πλάκα. -Καλός είναι.
-Δεν σου αρέσουν οι κλόουν; -Με τρομάζουν.
Έλα!
-Εσύ έλα. -Εσύ έλα.
-Όχι, εσύ έλα. -Εσύ έλα.
Όχι, εσύ έλα. Έλα εις την κλομπέξια!
-Τι είναι αυτό; -Τώρα μου ήρθε.
Πολύ καλό. Προσομοίωση.
Ενσωμάτωση στον Προσομοιωτή σε τρία...
δύο, ένα...
Πω πω!
Ντρόουν Ένα, παίξε μουσική με ήχους της φύσης.
Όχι αυτό.
Ναι!
Καθώς κοιτάζω αυτήν τη μαγευτική σκηνή,
δεν μπορώ να μη σκέφτομαι την αδερφή μου, τη Σάρα,
που μου είπε "Κλάνσι, θα σου δανείσω τα λεφτά,
αλλά υποσχέσου ότι δεν θα τα ξοδέψεις σε μεταχειρισμένο Προσομοιωτή Συμπάντων".
Και εγώ της είπα, "Σάρα, πρώτα απ 'όλα,
έχω βρει έναν σε απίστευτη τιμή.
Και δεύτερον
υπάρχουν όμορφοι και θαυμαστοί κόσμοι μέσα στους παλιούς Προσομοιωτές,
γεμάτοι νοήμονα όντα με ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Θα πάρω συνεντεύξεις, θα τις ανεβάσω,
θα βγάλω λεφτά και θα σε ξεπληρώσω. Ρούφα το καβλί μου".
Εδώ βλέπουμε...
τον κύκλο της ζωής.
Ένα όμορφο μωρό κλόουν, που μόλις βγήκε...
από...
το φρούτο του.
Τώρα μαζεύονται πολλά μωρά κλόουν
και τραγουδάνε το τραγούδι της χαράς...
σ' αυτά τα ευγενή και φιλήσυχα ελαφόσκυλα.
"Πώς τα πας;" λένε με τον τρόπο τους.
Μια αληθινή σκηνή από τον παράδεισο.
Όπα!
Όχι! Μην τα τρώτε!
Τι κάνετε; Όχι, είναι μωρά κλόουν!
Γιατί τρώτε τα μωρά κλόουν;
Γαμώτο.
Γιατί συμβαίνει πάντα το ίδιο;
Δεν μπορεί να υπάρχει ένα μέρος που...
ΝΑΜΑΣΤΕΞ
Φίλοι σε φορτηγό.
Μπορώ να σου πάρω συνέντευξη για το διαστημοκάστ μου;
-Εντάξει. -Μιλάς;
ΤΟ ΓΚΟΣΠΕΛ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΝ ΛΑΜΟΤ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΑΓΚΟΥ ΜΑΡΚΟΥΣ
-Πώς είπαμε ότι σε λένε; -Άννι.
Είμαι ο Κλάνσι.
-Συγγνώμη, να ετοιμαστώ. -Εντάξει.
Είναι σαν κλασικό βίντεο συνεχούς ροής.
Τέλεια! Πάντα ήθελα να κάνω διαστημοκάστ.
Άννι, καλώς ήρθες στο Γκόσπελ του Μεσονυχτίου.
Είναι φοβερό!
Η πρώτη ερώτηση μου είναι, νιώθεις ανησυχία;
Μάλλον θα πεθάνουμε όλοι.
Σωστά. Έτσι νιώθω κι εγώ,
αλλά έχω ζήσει πολλούς θανάτους στη ζωή μου.
Αν με έχεις διαβάσει,
θα ξέρεις ότι ο μπαμπάς μου πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου...
Μετά, πέθανε ο κολλητός μου αφότου γέννησα.
-Αν είναι δυνατόν! -Ναι, ήμουν κάποια
που αν κάποιος σε κάποια οικογένεια πεθαίνει,
ξέρουν ότι το έχω περάσει.
Οπότε πάντα μου ζητούν βοήθεια γιατί δεν με φοβίζει ο θάνατος.
Ο Νιλ, ο σύντροφός μου, είναι εθελοντής σε θεραπευτήριο.
Πάντα επιστρέφει από κάποια επίσκεψη.
Το έβρισκα αστείο, ναι, γιατί υπάρχουν τόσοι νέοι,
και όπου πήγαιναν υπήρχε παντού "Θάνατος, σήψη..."
Όταν είσαι παιδί,
μπαίνουν πολλά σκουλήκια στη συζήτηση για τον θάνατο.
Υπάρχουν και τραγούδια.
Τραγούδια για σκουλήκια! Τα αγαπούσα.
Τραγούδια για Σκουλήκια. Είχα όλα τα άλμπουμ.
Μέσα στο χώμα θα καταλήξουμε
Γιατί ο θάνατος μας κάνει όλους τροφή
Δεν το ξέρετε αυτό. Συγγνώμη, Άννι. Συνέχισε.
Όταν ήμουν μικρή, αρρώστησε πολύ βαριά ο μπαμπάς μου,
ήταν στα μέσα της δεκαετίας του '70, τότε δεν μιλούσε κανείς για θάνατο,
το θεωρούσαν αγένεια.
Υποτίθεται ότι δεν έβλεπες
ότι έφταναν να ζυγίζουν 30 κιλά.
Είναι απίστευτο!
Ήμασταν ευγενικοί. Ήμασταν τα παιδιά του '50.
Ο Νιλ το ξέρει, ταυτόχρονα με τον πατέρα μου,
είχε αρρωστήσει και μια καλή φίλη, η Σούζαν.
Καθόντουσαν στην καφετέρια και ο μπαμπάς της έλεγε
"Πώς πάει ο καρκίνος σου;"
-Το έλεγε πολύ δυνατά. -Ωραία.
Και μετά έλεγε "Ο καρκίνος μου..."
Η Σούζαν έλεγε "Μια χαρά, Κεν, ο δικός σου;"
Της έλεγε "Νιώθω λίγο πιο αδύναμος".
Το πρώτο μου βιβλίο είχε τίτλο Hard Laughter,
και μιλούσε για το γέλιο μπροστά σε τέτοιες δυσκολίες.
Μετά άρχισα να διαβάζω τα βιβλία του Ραμ Ντας από νωρίς
και με βοήθησε με τον φόβο.
Είσαι πολύ... Τι ηλικία έχεις; Πειράζει που σε ρωτάω;
-Είμαι 44! -Αλήθεια;
Είσαι πολύ εμφανίσιμος! Έχεις υπέροχο δέρμα.
Είναι ευλογία. Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεσαι. Είναι ευλογία.
Νομίζω ότι ο Θεός σ 'αγαπάει περισσότερο από άλλους.
Έτσι... Ναι, έτσι πάει.
Αυτό είναι το χριστιανικό μονοπάτι.
-Υπάρχει ιεραρχική αγάπη με τον Θεό. -Σίγουρα.
Μπορεί να αποκτήσεις και καλύτερη θέση στον παράδεισο.
Κοντά στα γλυκά ή στα τυριά!
-Σοβαρά; -Όχι, αλήθεια.
-Στο τυρί. -Στο τυρί και στις μπαγκέτες.
Τέλος πάντων, νομίζω ότι είναι τρομακτικό.
Δεν είναι παίξε γέλασε, αλλά αν ήμουν νέα...
Θεέ μου, αν τα ήξερα όλα αυτά όταν ήμουν 30 και 40,
όλη μου η ζωή θα ήταν αισθητά καλύτερη,
πιο εύκολη, πολύ πιο ελεύθερη.
Αυτά στα οποία αναφέρεσαι, η αποδοχή του θανάτου
-είναι ένα αναπόσπαστο... -Είναι απελευθερωτικό να το αποδέχεσαι.
Άννι, αυτό που λες είναι υπέροχο, δεν θέλω να χαλάσω τη στιγμή,
αλλά θα είμαι ειλικρινής, πρέπει να χέσω. Σε πειράζει;
-Πρέπει να πάω στην τουαλέτα. -Όχι, καθόλου.
Πώς θα κάνουμε...
Δεν ξέρω ακόμα. Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω τώρα.
Ίσως αν σκύψεις το κεφάλι πρώτα. Συγγνώμη!
-Όχι. Το... Όχι. -Συγγνώμη.
Άκου τι λέω.
Βγες από την τουαλέτα, γύρνα, μετά ξαναμπές με τον κώλο
και ανέβα πάνω από την τουαλέτα με το πίσω πόδι.
-Βάλε τις οπλές σου εκεί. -Έτσι;
-Άνν, δεν είναι αστείο. Σε παρακαλώ! -Προσπαθώ. Έχω...
Εντάξει. Δεν μπορώ να πάω πιο ψηλά.
Τι εφιάλτης. Θα στοιχειώσει τα όνειρά μου.
Θα βοηθούσε αν σου τραγουδούσα κι έκλεινα τα μάτια μου;
Ναι, Άνν. Θα βοηθούσε.
Το τραγουδούσε η μαμά μου όταν ήμουν μικρή.
Δεν μπορώ.
Όχι!
-Δεν πειράζει. Ευχαριστώ. -Μπορώ να πω άλλο τραγούδι.
Όχι, αλλά σ ευχαριστώ. Θα τα κρατήσω.
Δεν κάνει καλό στην υγεία σου.
Συγγνώμη. Καλημέρα.
Μιλούσαμε για την αποδοχή του θανάτου.
Η αλήθεια είναι ένα παράδοξο, μου τη δίνει που όλοι λένε
ότι θα το ξεπεράσεις.
Θεωρώ πως όταν κάποιος λέει "Θα περάσει με τον καιρό",
πρέπει να χαρακώνεται στον κώλο.
Ο Τζόι Ντίαζ μού είπε ότι είναι από τις χειρότερες τιμωρίες,
το να χαρακώνεις τον κώλο κάποιου γιατί δεν μπορεί να καθίσει.
-Όσοι το λένε αυτό με εκνευρίζουν. -Αν μπορούσα να το ξεπεράσω,
πίστεψέ με, θα το έκανα.
Δεν μου αρέσει να αισθάνομαι τόσο σφιγμένη και ανήσυχη.
Το νιώθεις συνέχεια; Πόσο συχνά το νιώθεις αυτό;
Όσα μας αναζωογονούν και μας γιατρεύουν δεν βγαίνουν σε αυτοκόλλητα.
Τα αποκτάς δύσκολα.
Ο θάνατος σε βοηθά να προχωρήσεις. Να πεις "Καλά, εντάξει".
Καλά, εντάξει.
-Είναι... -Τέλειο.
Ναι, κάπως έτσι ήταν η στιγμή της παράδοσής μου στον Θεό.
Όταν είπα με τεράστια πικρία "Καλά, εντάξει".
Το λατρεύω! Είναι πολύ όμορφο.
-Τόσο αγνό και αληθινό. -Ωραίο μάντρα.
Ναι, είναι μάντρα.
Ναι, καλά, εντάξει.
Πολλοί καλλιτέχνες με τους οποίους έχω μιλήσει, κυρίως κωμικοί,
όταν σκέφτονται το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσουν
το άγχος για τον θάνατο ή όταν απλώς σκέφτονται να βοηθήσουν
το διαλυμένο, νευρωτικό, φοβισμένο μυαλό τους,
θεωρούν ότι θα σταματήσουν να είναι αστείοι.
Σκέφτηκες ποτέ "Αν το είχα αντιμετωπίσει νωρίτερα,
δεν θα γινόμουν τόσο σπουδαία συγγραφέας;"
Ναι, όταν απεξαρτήθηκα,
είχα ήδη γράψει τέσσερα βιβλία και είχα ξεκινήσει την καριέρα μου.
Μένω στην κομητεία όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Είμαι 64.
Όλοι όσοι αγαπώ και χρειάζομαι ήταν εκεί,
οπότε δεχόμουν πάρα πολλή αγάπη.
Με τρομοκρατούσε η σκέψη πως αν σταματούσα το ποτό
δεν θα ξανάγραφα, γιατί χρειαζόμουν τη δυστυχία.
-Χρειαζόμουν το συναίσθημα. -Σωστά.
Ξέρεις... Και...
Χρειαζόμουν την ντροπή, χρειαζόμουν τον άρρωστο εγωισμό.
Ένιωθα ότι χωρίς αυτά, δεν θα ήμουν αρκετά τρελή
ώστε να είμαι αστεία.
Είναι ένα από τα ψέματα της ασθένειας, ή του εγωισμού,
ότι αν είσαι καλά, αν είσαι ευτυχισμένος, έχεις τελειώσει.
Στον χριστιανισμό,
κι αυτό είναι ένα από τα καλά του χριστιανισμού,
χρησιμοποιείς τη λέξη "Σατανάς".
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο σατανικό από την ιδέα
ότι μια δύναμη στο σύμπαν σου λέει ότι αν είσαι ευτυχισμένος και υγιής,
αυτό που αγαπάς πιο πολύ, θα το μισήσεις.
-Έτσι. -Σωστά.
-Είναι κάτι που θα το έλεγε ένα δαιμόνιο. -Δεν σ' το έχω πει,
με έκανε να το σκεφτώ αυτό. Στα 24 μου, πήγα στην Ινδία.
Εκεί γνώρισα τον Ραμ Ντας, και ανέβηκα στα Ιμαλάια
και γνώρισα τον γκουρού μου.
Τον ρώτησα "Πώς να διαλογιστώ;" Σκεφτόμουν "μάντρα", "διαλογισμός".
-Δεν ήξερα τι ήταν όλα αυτά. -Ναι.
Μου απάντησε "Διαλογίσου όπως ο Χριστός όταν ήταν καρφωμένος στον σταυρό.
Ένιωθε αγάπη, όχι πόνο. Αγαπούσε τα πάντα".
Την επομένη, ξαναπήγαμε. Έπεισα τον Ραμ Ντας να πει
το "Πώς διαλογίστηκε;" Τη γνωστή ιστορία.
Και πήγε πίσω, έκλεισε τα μάτια
και δάκρυσε, και εκείνη τη στιγμή νιώσαμε την παρουσία του Χριστού.
Ήμασταν όλοι Εβραίοι, δεν είχαμε σχέση... Δεν είχα διαβάσει την Καινή Διαθήκη.
Μετά, έλεγε "Διάβασες το βιβλίο του;" "Τι; Ποιος;"
"Το βιβλίο του! Του Ίσα".
-Σημαίνει Ιησούς στα Χίντι. -Ναι.
Διδαχτήκαμε πάρα πολλά
για τον Χριστό στην Ινδία, πριν απ' όλα τα άλλα.
Για τον Χριστό και τον Χάνουμαν. Είναι το ίδιο. Βοηθούν τον άνθρωπο.
Κι έτσι, τέλος πάντων...
Ένα από τα πράγματα που είπε η φίλη μας η Μπομπ...
Εδώ είμαι. Προφέρεται Μπάμπουα.
Γεια σου, Μπάμπουα!
Αυτό που είπε και μου έκανε τρομερή εντύπωση
έχει να κάνει με το τι πραγματικά είναι ο ιστός της ζωής μας.
Και με το πώς μας ενώνει η αγάπη.
Είναι μια δύσκολη λέξη γιατί...
Για εμάς, στη Δύση, έχει ρομαντική έννοια,
αλλά οι Θιβετιανοί έχουν άλλη προσέγγιση.
Αγάπη σημαίνει πόσο ευτυχισμένο μπορείς να κάνεις έναν άλλο άνθρωπο.
Τι διάολο; Μου πήρε το μάτι μου!
Αυτό είναι που πραγματικά με μπερδεύει πιο πολύ
όσον αφορά την έννοια της αγάπης.
Σκέψου τη γενναιοδωρία.
Σκέψου όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι κάποιον άλλον
και θέλεις να του δώσεις τα πάντα. Αυτό είναι το θέμα.
Ο θάνατος μας κάνει όλους τροφή
Στα έγκατα της γης θα πέσεις κι εσύ
Για τα σκουλήκια Το φέρετρό σου είναι χαρά
Κι αν είχες κι αν δεν είχες πολλά λεφτά
Περπατάς στο χώμα
Σκουλήκια δεν βλέπεις πουθενά
Σε βάζουν στο μεγάλο μαύρο κουτί
Και σε σκεπάζουν με χώμα και πέτρες μαζί
Όλα πάνε καλά στην αρχή
Ώσπου να αρχίσει απ' το φέρετρο η διαρροή
Σκουλήκια μπαίνουν, σκουλήκια βγαίνουν
Μπαίνουν στην κοιλιά, βγαίνουν απ' τη μύτη
Τρώνε το ζελέ ανάμεσα στα δάχτυλά σου
Τρώνε τις αναμνήσεις της ζωής σου
Τρώνε την καρδιά σου και την ψυχή σου
Ξημερώνει το τέλος του κόσμου
Υποκλιθείτε στα σκουλήκια
Σκεφτόμουν και κάτι που είπε κάποιος από εσάς.
Υπάρχει μια ιστορία για ένα κοριτσάκι
που φοβάται να κοιμηθεί στο σκοτάδι.
Φωνάζει συνεχώς τη μαμά της και η μαμά της έρχεται και της λέει
"Ο Χριστός είναι μαζί σου. Μη φοβάσαι". Την ξέρετε;
Και η μικρή απαντάει "Χρειάζομαι κάποιον ζωντανό".
-Ναι! -Καταλαβαίνεις;
Αυτό χρειαζόμαστε κάποιες φορές.
Μέσω της αγάπης, όλος ο πόνος θα γίνει γιατρικό.
Ο Ιησούς είπε "Ό, τι κάνω εγώ, μπορείτε να το κάνετε κι εσείς".
-Ναι. -Είχε πολύ ανθρώπινο θάνατο.
-Ναι! -Ήταν όπως η γέννα.
Και ο Θεός δεν τον άφησε ούτε λεπτό.
Δεν έχεις γεννήσει ακόμα.
-Ένα μεγάλο "ακόμα". -Δεν το βλέπω στο κοντινό μέλλον.
Κι αυτό... Είσαι σε μια διαδικασία.
Σύσπαση και χαλάρωση και ανάσα και ηρεμία,
και "Όχι, να τος πάλι!"
"Δεν πειράζει. Θυμάσαι τον προηγούμενο;"
Σφίγγεσαι και μετά χαλαρώνεις...
και αναπνέεις.
Έτσι θα είναι ο παράδεισος.
-Πανέμορφο. -Σίγουρα.
Ένα καινούργιο ζευγάρι γυαλιά, και σου δίνουν παγάκια
και παγωμένο χυμό μύλου.
Και ξέρετε που καταλήγει; Σε μια νέα ζωή.
Αυτό έλεγε ο Χριστός.
Έλεγε "Θα το κάνω. Μόνο η αγάπη με κρατά εδώ".
Αν ήσουν ο μόνος άνθρωπος στη Γη,
ο Χριστός θα ζούσε αυτόν τον ατιμωτικό και βασανιστικό θάνατο
γιατί γεννούσε και είχε κάποια να τον καθοδηγεί.
Τη Μητέρα Θεά.
-Πανέμορφο. -Πανέμορφο. Υπέροχο!
-Ευχαριστώ, Άννι. -Παρακαλώ.
-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ, Ντάνκαν.
-Παρακαλώ. -Είναι σαν...
Εγώ ευχαριστώ. Ήταν απίστευτο!
-Είστε οι αγαπημένοι μου. Είμαι τυχερός. -Ευχαριστώ!
-Πολύ τυχερός! -Σ' ευχαριστώ.
Ντάνκαν; Ποιος είναι ο Ντάνκαν;
Δεν θα πεθάνεις ποτέ
Ποτέ, ποτέ δεν θα πεθάνεις...
Υποτιτλισμός: Δήμητρα Θεοφάνη