NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry!
Mamy dedykację dla Mindy
obrabiającej wózki z ciałami w 16. dzielnicy.
Trzymaj się, nie poddawaj i przywieź je wszystkie, skarbie.
Fajnie.
Transmisja przychodząca.
- Clancy? - Co?
Jesteś? Słyszysz mnie?
- Daniel Hoops? - Nie mogę już oglądać twego kosmokastu.
Słucham?
- Mój tata jest kretynem. - Nie!
Mój tata sra w gacie, mój tata chce cię zabić,
mój tata obsikał Katar.
- Co? - Clancy, dzięki za lody,
ale mój tata jest potężny, więc może wyjedziesz z miasta?
- Clancy, muszę lecieć, ale... - Tak, Daniel?
Uwielbiam te koszulki. Daniel Hoops zmyka!
Nie!
Obserwuję cię, Clancy Gilroyu!
Witam, panie.
Zrobiłem wczoraj głęboki wewnętrzny skan i odkryłem planetę,
która może cię zainteresować.
- Co to jest? Nie wygląda na... - Merkuritaville.
Rajska planeta jak żadna inna.
Każda istota w tym świecie osiągnęła pełną harmonię...
Namastex!
...i maksymalny stopień hedonizmu.
To zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. Coś musi być nie tak.
Nawet jeśli coś z tym jest nie tak, to mi to pasuje.
Nie gniewaj się, panie,
ale stworzyłem dla ciebie erotycznego awatara,
który pozwoli ci cieszyć się wieloma orgiami, które oferuje ten świat.
Super! Fajny gość.
Bon voyage, panie!
Łączenie z symulatorem za trzy, dwa,
jeden...
Aloha, mój długoszyjny przyjacielu wyspiarzu.
Gdzie są orgie?
Poszukam czegoś do picia. Gdzie ja jestem?
To chyba nie jest Merkuritaville.
Nie widzę żadnych orgii, ale noc jeszcze młoda.
Przepraszam, gdzie są orgie?
Albo chociaż baseny?
Przepraszam.
Jak leci? Gdzie są orgie?
Pss! Przestań.
Od początku.
Nazywam się Clancy, a wy dwaj dżentel... przyjaciele...
- Fred. - Steve.
Udzielicie mi wywiadu?
- Nie. - Idzie w kosmos.
- Kosmocast? Nie, dziękuję. - Dobra.
On będzie wiedział, gdzie jest namiot orgii.
Hej, robalu!
Przynieś parę drinków dla starego z wąsami
i jednym okiem. Złym okiem.
- Chyba miałeś ciężki dzień. - Jestem trzeźwy!
Jestem trzeźwy!
Moje robaki!
Podnoszenie ludzi ze koszulkę jest wbrew zasadom, Corneliusie.
Czemu nie możesz być jak Fred i Steve?
Dzięki, Trudy!
Ale wybaczam ci.
Miłość!
Jedyna rzecz, której moja zbroja nie odeprze!
Moja zbroja została wykuta Przez Króla Robali
Gdy uratowałam jego córkę Pięknego letniego dnia
Głos anioła.
- Dzięki, Trudy! - Na zdrowie!
Cześć.
WYPRAWA PO ELIKSIR
Jestem Clancy.
Nazywam się Clancy... Gilroy.
Buty do wzięcia!
Ubiorę te kozaki, milady.
Chwileczkę, milady.
- Na razie! - Złaźcie ze mnie!
Robaki!
Udzieliłabyś mi wywiadu?
Proszę.
Chodź ze mną.
THE MIDNIGHT GOSPEL Z TRUDY GOODMAN
Trudy, to było zajebiste. Jakbyś mówiła: „Wybaczam ci!”.
Bum! Rozbroiłaś go.
Tak, ale to nie znaczy, że nie mam serca.
Często najlepszym wyjściem jest...
Pomyśl o przebaczeniu
- jako o uwolnieniu serca... - Fakt.
...od stanów pretensji, urazy, złości i złej woli.
Czasem to najlepsze, co możemy zrobić.
Nie pokochamy wroga,
ale nie musimy całe życie myśleć o tym,
- że wyrządził nam krzywdę. - Tak.
Wybaczenie jest trudne.
Myślę, że to świetny duchowy drążek treningowy.
Miałem kiedyś...
trenera, który podprowadził mnie do drążka
i kazał mi się podciągać:
„Nie dam rady!”„Nie, Clancy,
nauczę cię podciągania”. „Nie mogę! Nie uda mi się”.
A gdy oczywiście mi się nie udało,
powiedział: „Pokażę ci coś”.
Założył te żenujące... pasy na mnie,
więc było trochę łatwiej.
- Dał ci wsparcie. - Wsparcie.
- A potem... - To jest klucz.
...kilka tygodni i się podnoszę! Uwolniłem się od...
Ciągle ci się udaje?
Nie wiem, nie chodzę na siłownię, ale wiem, że mogę.
To wspaniale, Clancy.
Przebaczenie to drążek.
Patrzymy i myślimy: „Nie ma, kurna, mowy.
Ten sukinsyn? Żartujesz? Nie dam rady.
- On nie...” - Dobrze, ale nie zrobiłeś tego sam.
- Właśnie. - Nie możemy tego zrobić sami.
- Dobra. - Otrzymałeś wsparcie.
To jest rumi. To społeczność ducha.
Dołącz do niej i poczuj radość chodzenia po hałaśliwej ulicy i bycia hałasem.
Wypij swoją pasję i okryj się hańbą.
Zamknij oczy, by spojrzeć tamtym okiem.
Otwórz dłonie, jeśli chcesz, by ktoś za nie chwycił.
Masz wsparcie.
Potrzebujemy siebie, społeczności.
Dlatego założyłam InsightLA.
Gdy tu przyjechałam, byłam już średnim wieku.
- O nie! - Co się stało, milady?
Trudy, jestem delikatny jak te płatki,
a ty ostra jak kolec.
Razem tworzymy różę.
Trudy...
wyjdziesz za mnie?
- Trudy suka! - Trudy!
Mięczak z ciebie, koleś!
Więc byłam sama.
Pomyślałam, że inni też tak się czują.
Czemu nie stworzymy wspólnoty?
- Tak. - Potrzebujemy tego.
Tak samo jest z przebaczeniem, uważnością, miłością.
Nie zrobimy tego sami.
Słucham cię i...
Rozmawiałem z przyjacielem, któremu...
matka właśnie zmarła, ojciec zmarł dawno temu,
a z bratem...
nie utrzymuje kontaktu.
I staje się oczywiste...
To ja powinienem prosić cię o pomoc.
Kasjopejo, już dobrze.
Twoja siła mnie inspiruje.
- Kontakt z rzeczywistością pomaga. - To piękne.
I mam szczęście, że miał odwagę się ze mną skontaktować.
- Ale to nie przypadek. Umiałeś słuchać. - Właśnie.
- Czujemy, gdy ludzie nas słuchają. - Tak.
- Dlatego wybrał ciebie. - Tak.
Ale sądzę, że ludzie, którzy teraz tego słuchają, myślą:
„Nie mam Clancy’ego, do którego mogę zadzwonić. Jestem sam”.
- Tak. - „A może i mam do kogo zadzwonić,
ale oni nie słuchają”.
Co mają zrobić?
A co z ludźmi, którzy żyją w lesie,
od kiedy ich dom spłonął?
Czy to dom metaforyczny, czy prawdziwy.
I czują się zupełnie wyobcowani i samotni.
Co mają zrobić? Z kim rozmawiasz, gdy nie masz nikogo?
Tak. To trudne.
Skarbie, pieniądze...
Chcemy twych pieniędzy, skarbie.
- Mam im dać pieniądze? - Nie dawaj.
Chcemy pieniędzy, skarbie.
Skarbie, pieniądze!
Znam kogoś, kto uczy uważnego pisania.
Prowadzi lekcje w miejscu,
gdzie mogą przyjść osoby bezdomne i chore psychicznie.
Wszyscy przychodzą,
wspólnie wykonują medytację uważności,
a potem piszą.
Odczytują to, co napisali, i słuchają.
- Ludzie to uwielbiają. - Super!
I wydarza się magia.
Jedna z kobiet...
została okradziona, gdy spała...
Jest sama. Nikt wie, gdzie sypia.
Obudziła się i napisała o tym doświadczeniu.
I nagle dwóch członków grupy powiedziało: „Śpij pod naszym mostem...
Będziemy nad tobą czuwać, a twoje rzeczy będą bezpieczne”.
To przykre, że ludzie muszą spać pod mostami.
Tak.
Dobra robota, Kasjopejo.
Dobrze jest stwarzać okazje do tego, by ludzie mogli się usłyszeć.
Ciągle do tego wracam.
Jeśli nie mamy takiego miejsca, to je stwórzmy.
Bo jeśli jesteś samotny, wiesz, że inni są samotni.
Znajdź inną samotną osobę.
Trudy, jesteś niesamowitą, wyjątkową osobą.
Myślę, że w chwilach samotności chcę spać na materacu
i zapomnieć o życiu.
Clancy, gdy tu przyjechałam, nie znałam nikogo.
Zaczęłam moją pierwszą grupę...
z dwiema osobami.
Fred i Steve przyszli.
- Cześć, Trudy! - Cześć, Trudy!
Dwie osoby.
Nie założyłam ośrodka. Wyrósł organicznie.
To było jak gotowanie od zera.
Nie planowałam założyć ośrodka.
- Chciałam towarzystwa. - Jasne.
I znalazłam... Nie wiem, jak znalazłam Freda i Steve’a.
Chyba przez przyjaciela mojego kuzyna.
- No wiesz. - Jasne.
Ale super.
Kiedy ustalamy intencję,
świat wydaje się magicznie na nią odpowiadać.
- Znasz to? - Tak!
To niesamowite, że świat wydaje się czekać,
aż zdecydujesz, po której jesteś stronie.
- I co jest dla ciebie najważniejsze. - Tak.
Tak.
Jak skoncentrować energię na tym,
co jest ważne i najważniejsze dla ciebie.
To oznacza, że gdy jesteś samotny,
najważniejsze jest towarzystwo.
Gdy jesteś głodny, najważniejsze jest jedzenie.
Dużo mówiłaś o słuchaniu.
Kiedyś byłem...
na imprezie i non stop komuś nawijałem.
Chyba nikt tak nigdy nie nawijał.
Mówiłem mu o moich syntezatorach modułowych.
Miał znudzone spojrzenie.
Tobie się to nie zdarza,
bo często rozmawiasz z ludźmi,
ale to było, jakbym siedział w ogromnym, jazgotliwym, żywym robocie
i stracił kontrolę nad ustami.
Nie mogłem się powstrzymać od gadania
o syntezatorach modułowych.
Patrzę na tego faceta...
A on myśli tylko: „Jak się pozbyć tego gościa?”.
Ja sam myślę: „Jak się pozbyć tego gościa?”.
Chciałem uciec od samego siebie.
Katapultować się z tego robota, żeby nie...
Nudziłem sam siebie.
Bóg wie, co czuł ten miły facet,
bo naprawdę mnie słuchał.
Jednakże ta historia ma mroczne zakończenie.
Ale tak było, nie znałem go.
Poznałem go na imprezie.
Tydzień później dowiedziałem się, że zginął w wypadku.
No i...
Wiesz...
W jego ostatnich chwilach
wypełniłem jakiś kwadrans
nudnym paplaniem o syntezatorów modułowych,
a ja go nie słuchałem.
Gdybym wiedział, że zostało mu kilka dni życia,
nie sądzę, że bym to zrobił.
Więc chcę cię zapytać...
Czasami czuję, że tracę zdolność słuchania.
Tak się wikłam we własne brednie, że nie umiem słuchać ludzi.
Udaję, że słucham.
Kiwam głową, patrzę i okazuję uwagę,
ale nic nie słyszę.
Powiesz nam, jak możemy rozwinąć umiejętność słuchania w życiu?
Tak. Historia, którą opowiedziałeś, ma związek z początkiem,
gdy mówiłeś, że tego nie rozumiemy.
Nie dopuszczamy do siebie własnej śmiertelności.
Bo gdybyśmy naprawdę zrozumieli, że to ciało będzie trupem...
Tak.
Czas śmierci jest niepewny, ale śmierć jest pewna.
Gdybyśmy to rozumieli,
byłoby mniej takich chwil,
w których żałujemy, że zmarnowaliśmy swój lub czyjś czas.
Bylibyśmy bardziej wyostrzeni na...
Ludzie, którzy są śmiertelnie chorzy,
czasem mówią takie dziwne rzeczy,
że są wdzięczni, bo nigdy nie czuli się bardziej żywi.
- Tak. - I myślisz: „Naprawdę?”.
Ale w ten sposób pokazują,
że są wrażliwi na ulotną naturę życia.
To jest tak cenne,
a zarazem tak okropne i brutalne, jak tylko się da.
Jest też piękne i wspaniałe.
- Tak. - Więc słuchanie siebie nawzajem
wymaga trochę uważności.
Musimy nauczyć się rozpoznawać,
co dzieje się w naszej głowie, gdy słuchamy.
Jak zauważyć, że myślisz o czymś innym,
- gdy ktoś do ciebie mówi? - Tak.
Często o tym nie wiemy.
Nagle do nas dociera, że nie słyszeliśmy ostatniego zdania.
- Fakt. - Ale spędzamy dużo czasu
w takich stanach fugi dysocjacyjnej,
w której... Jak to nazwałeś? Robotem?
Tak. Nie siedzisz nawet w komorze sterowania robotem.
Siedzisz w toalecie!
Tak?
- Kto to? - Cześć, Sara. Mogę dostać eliksir?
O tak!
Ten eliksir, skarbie?
Tak, ten.
Najpierw musisz mi zapłacić.
Wiesz, ile czasu zabiera sporządzanie eliksirów?
Od wielu dni wyciskam mleko z kruka!
Z tego starego, zasuszonego kruka!
Moje maleństwo musi zrobić więcej eliksirów.
Mama musi wydoić kruka.
Mama go wydoi!
Dam ci eliksir za jedno dziecko.
Proszę bardzo.
Dziecko!
- To jakiś podstęp? - Masz paranoję, Saro.
Wezmę twoje dziecko i dam ci eliksir?
O to chodzi.
O rany!
Chodź tu, kochanie!
Tak się cieszę.
Po to żyję!
Chodź do cukierkowego lasu babci!
- Proszę. Jeden eliksir! - Kości zostały rzucone...
Co masz na myśli?
To znaczy: „Dziękuję i do widzenia”.
Spójrz na to.
Piękne, Steve.
Czy dzieciak nie żyje?
Nie, schowałam go do torby.
Mówi się, że medytacja to oswajanie śmierci.
To oswajanie życia!
- Oswajanie słuchania! - Tak.
Małpa widzi, małpa robi, Trudy!
Małpa kłamie, małpa umiera, Rolado!
Cudowne. Mów dalej. Przepraszam, że ci przerwałem.
Nie, to chyba by było na tyle...
Zaintrygowało mnie to, co powiedziałeś o oswajaniu słuchania.
Bo w pewnym sensie
słuchanie własnego ciała,
dźwięków życia naokoło....
zakotwicza nas w teraźniejszości.
Słuchanie wewnętrznego głosu i intuicji.
Zawsze gdy ignoruję intuicję,
- kończy się katastrofą. - Zawsze.
- Zawsze, Clancy. - Tak.
Kocham cię, Kasjopejo.
Im bardziej jestem wrażliwa i więcej wiem,
działa karma.
Ale potrafi też nagle zaboleć,
gdy zignoruję to, co wiem, i...
Tak.
...prę do przodu.
Uważam, że głębokie słuchanie chroni naszą chęć do życia.
Słuchanie to połączenie ze wszechświatem.
To coś takiego... dziwnego.
Mówi się, że kiedy oddychamy,
łączymy się ze światem, robiąc wdech...
- Tak. - A słuchanie jest prawie jak oddychanie.
Tak. Otrzymujemy życie.
Życie w formie twojego głosu
lub spokoju w tym pomieszczeniu.
Tak. Otrzymujemy je.
Rozmowa z tobą to sama radość. Dziękuję za nią.
Wielka przyjemność, Clancy!
No proszę! Witaj ponownie, Trudy!
Trudy...
To dzień twojej zguby, Rolado.
Och, Trudy! Jestem książę Rolada!
Giń, księciu Rolado.
Twój kochanek jest mój, Trudy!
- Mogę powiedzieć „kurwa”? - Jasne.
Zabiłeś Geralda, mojego chłopaka, do kurwy nędzy!
Był pyszną przekąską dla demona, który mieszka w moim... tyłku!
Trudy, tak miło cię widzieć.
Ale śmierdzisz gównem.
Więc wyrwę sobie nos!
Odjazd!
Trudy, ćwiczyłem wirowanie.
Cicho! Chodź tu, Clancy.
Jesteś pewna?
Trudy, spójrz tutaj!
A masz!
Mam cię!
Widzę cię, Trudy!
Trudy, mój tyłek jest soczysty.
- Robimy to? - O tak!
Zaraz zobaczysz.
Trudy, jesteś pełna niespodzianek.
Jak moja dupa.
Jestem gotowy na przekąskę, księciu Rolado.
Dobra, daj mi chwilkę.
Mam cię!
Nic ci nie jest?
Twoja krew jest moja.
Przebaczenie jest... trudne!
O cholercia!
Drapanko!
Magia działa.
Bum! Już lepiej?
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Dwie stopy, cztery buty...
Cztery buty. Tak.
- Trudy! - Mój chłopak!
Hej, gołąbeczki.
Wiecie co? Rolada ma maszynę do margarity.
Jestem pijany.
Co się, kurwa, dzieje?
Jasna cholera!
To było fajne, symulatorze.
Nie dotarłem na Merkurego, bo kot mnie zwiódł...
do fantazyjnego lasu.
Panie! Miło cię widzieć żywego.
Chwileczkę. Może mi się tam coś stać?
Mówiłem, stworzyłem awatara, który może doświadczyć wszystkiego, w tym...
ekstazy śmierci.
Mogłem, kurwa, umrzeć!
- To pojebane. Nigdy więcej tak nie rób. - Dobrze, panie.
- Używaj pieprzonego mózgu. - Dobrze, panie.
Zobacz, co mam.
Rety! Tu też działa!
Zasadzę ją na zewnątrz.
Cztery buty!
Komputerze, uruchom protokół obrony.
Dobrze, panie!
Strzel laserem do każdego,
kto znajdzie się w promieniu 25 metrów od tej róży.
Nie mam laserów, ale włączę zraszacze.
To twój nowy dom, Różo.
Nikt cię tu nie będzie niepokoić. Tu będziesz bezpieczna.
Do końca życia.
To wszystko.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska