NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzień dobry, farmerzy symulacji.
Podżegacz gorąco was dziś rano wita
utworem Briana Zappy i Beefettes.
Melodyjka pod tytułem „Fire Baby”.
Wyłącz to!
Jak sobie życzysz, mistrzu.
Co za pojebany sen, Różo.
Różo?
Różo!
Nie! Ktoś na ciebie narzygał.
Psiamać! Ktoś na ciebie narzygał.
Wymyślę coś.
Charlotte, daj spokój.
Charlotte!
Moja głowa.
Dzień dobry, mistrzu.
Jak się czujesz?
- Kawa. - Zrobię ci kawę, skarbie.
W porządku.
BOOMBIE JAK OŻYWIĆ KWIAT
Zobaczmy tutaj. Nie.
SŁOŃCE, GLEBA I WODA!
MUZYKA, LEK NA WSZYSTKO
Lekarze powiedzieli mi, że kałdun pasterza jest nieuleczalny
i że zostało mi kilka dni życia.
Dzięki Bogu za siostrę Prunk.
Muzyka wyleczyła mój kałdun pasterza,
moje małżeństwo, grubego psa, puste konto,
a nawet mój uschnięty ogród.
I nauczę cię używać muzyki, by stać się nieśmiertelnym.
Tylko jedno kliknięcie dzieli cię
od mojego kursu cudów muzycznych: Muzyka Łagodzi Dziką Bestię.
To takie oczywiste.
Oczywiście, muzyka.
Dobra, podłącz tutaj, włóż to w to, zaakceptuj, połącz.
Ruszamy.
Och, Różo, uzdrowię cię
Użyję mego muzycznego talen...
Talen...
Kurwa! Komputerze, zagraj coś.
Nieźle.
Dobre!
Mistrzu, stworzyłem dla ciebie ten muzyczny, tęczowy awatar.
Poznaj Pretty Pretty.
Podoba mi się. Dzięki, Komputerze.
Proszę, mistrzu.
- A gdzie to jest? - Ups!
Nie miałeś tego zobaczyć.
To Więzienie Duszy dla Krnąbrnych Symulowanych Istot.
Co to, do cholery?
To wieża dla symów tak rozwścieczonych egzystencjalnym lękiem,
że wyrwały sobie języki.
Co? Tak. Wyślij mnie tam. Brzmi doskonale.
Nic mi nie będzie? Nie?
Nie możesz umrzeć w więzieniu duszy...
Możesz się tylko odrodzić.
Brzmi nieźle. Wysyłaj.
Łączenie z symulacją za trzy...
dwa...
jeden...
PUŁAPKA EZOTERYCZNA WCZYTYWANIE...
402, 403...
Cześć!
Cześć.
Ja... gram muzykę. Tak naprawdę to nie gram.
Mam na imię Clancy.
Robię kosmocasty.
I chcę zapytać, czy udzielicie mi wywiadu do kosmocastu?
Który wyemituję w kosmos.
Odgryzł sobie język jakieś trzy lata temu.
Ja z tobą pogadam. Jestem ptakiem jego duszy.
CUCHNĄCY RYBOL!
Dobrze.
THE MIDNIGHT GOSPEL Z JASONEM LOUVEM
Mówimy „ptak duszy”, ale dokładniej
to jestem raczej psychopompem
- lub lelkiem krzykliwym. - Co?
O rany.
Spokojnie, Bob. Już dobrze.
Już dobrze, chłopaki.
Hej! Obudź się.
Co się dzieje?
To pułapka egzystencjalna więzienia duszy.
Cholera jasna.
- Odjazd! - To była pętla bardo.
Zaplątałeś się w sznur duszy mojego kumpla.
Czeka cię przejażdżka, zawsze gdy Bob umrze.
Fajnie.
Przy okazji, mam na imię Jason.
Mam na imię Clancy
Miło cię poznać, Jason!
W porządku.
Ta chwila by nie istniała, gdybyśmy o niej nie rozmawiali
i gdyby nikt w wieloświatach tego nie słuchał, prawda?
Bez ciebie, widza,
- i Clancy’ego, prezentera... - Tak.
...i milionów ludzi, którzy nas słyszą,
ta chwila by nie zaistniała.
Dlatego to nie jest działanie,
oczywiście teraz mówię,
ale to nie jest działanie jakiegoś rzeczywistego Jasona.
- Tak. - Odgrywam rolę.
Czuję to.
Ale dziwnie.
- Chwila, mówiłeś o... - Idei hinduizmu, sieci Indry.
Koncepcja jest taka,
że wszystkie indywidualne świadomości są połączone.
Wyobraź sobie gigantyczną, świetlistą, niebieską sieć w nieskończoności.
Jak narzuta?
Nie. Bardziej jak sieć.
Hinduizm tłumaczy to tak,
że to węzły są ważne.
Każdy punkt w sieci łączący linie
- to indywidualna świadomość, atman. - Tak.
Atman jest świadomy. Jest świadomością. A każda indywidualna świadomość
- jest bogiem. - Tak.
I na swój sposób jest całością.
Jak dusza motyla,
dusza... organizmu jednokomórkowego,
bakteria w duszy... dalajlamy,
w duszach na razie obcych, hiperinteligentnych...
- wszystkich... nawet bogów. - Tak.
Jakby każda dusza była fotonem wychodzącym ze słońca.
Tak. Więc Budda patrzy na sieć Indry i to w zasadzie ta sama topografia,
ale mówi: „Nie chodzi o węzły, ale o połączenia”.
- Super. - Tak.
To diagnostyka Buddy, prawda?
To tak, jakbyśmy myśleli, że istniejemy i dlatego cierpimy.
Co? Istniejemy, więc cierpimy?
Myślimy, że rzeczywistość jest w swej naturze prawdziwa.
Masz iluzję oddzielnego „ja”,
ponieważ to jest punkt, w którym zbiega się sieć.
Ważne jest również to, że to nie jest nihilizm.
Nie, że wszystko jest nieprawdziwe,
ale że jest pozbawione samoistnych cech.
To nieesencjalizm.
Nie ma jedynego prawdziwego Clancy’ego.
- Nie ma jedynego prawdziwego Jasona. - Tak.
Nic nie ma immanentnych cech.
Buddyzm tybetański nazywa to jasnym światłem.
To zrozumienie, że u swej podstawy rzeczy nie istnieją.
By doświadczyć tego w moim życiu,
spróbowałem DMT.
Więc 21 grudnia 2012...
wziąłem ogromną ilość DMT...
jednocześnie uprawiając seks z wieloma osobami.
Kto bzyka na DMT? Nigdy nie próbowałem.
- Nie sądziłem, że się da. - To trudne. Właściwie...
tracisz świadomość ciała,
więc w sumie seks się kończy podczas doświadczenia DMT.
Okej. Ale pomiędzy uprawiasz seks?
Tak.
Pod wpływem DMT
mogłem dostrzec podstawową pustkę wszystkiego
i ostatnio opisałem to jako „świetlistą nicość”.
Jesteś fajnym ptakiem.
Na DMT zdałem sobie sprawę...
że Francuzi nazywają orgazm „małą śmiercią”.
Śmierć to jednak wielki orgazm.
To porzucenie „ja”.
„Ja” oczywiście nie istnieje,
ale jednocześnie jest brzemieniem i źródłem zasępienia.
Myślę, że wszystko jest rodzajem zasępienia...
dla ciebie, wiesz?
Zasępienie.
Za-sęp-ienie.
Bo jesteś ptakiem.
Boże! Możesz nie żartować z ptaków?
Wybiłeś mnie z rytmu.
Rezygnacja z pomysłu, że masz indywidualne ja
to ostateczny orgazm.
To postrzeganie pustki i podstawowe zrozumienie egzystencji.
A teraz cofnijmy się z mojego życia 2500 lat wstecz.
Hinduizm i buddyzm są...
Buddyzm to hinduska herezja.
Nepalczycy je łączą,
aby stworzyć psychodelicznego Megazorda...
Co?
Coś jak...
Jak to się nazywa w Power Rangers?
Okej, spoko.
Cholera, cieszę się, że chodzi o Power Rangers,
ale modliłem się, żebyś dodał do mojego słownictwa
jakiś pieprzony, nowy duchowy termin „Megazord”.
Power Rangers. To nie jest sanskryt.
Więc 2500 lat temu...
ludzie zaczynają praktykować buddyzm
i zaczynają budzić się ze snu o indywidualnym cierpieniu
w całych północno-wschodnich Indiach.
W medytacji buddyjskiej nie próbujesz niczego osiągnąć.
Po prostu siedzisz sam ze sobą.
Po prostu siedzisz z tym uczuciem.
Uczuciem, od którego próbujesz uciec przez cały cholerny dzień.
Aż szczypie.
O czym rozmawialiśmy? Trochę się pogubiłem.
Próbuję nie myśleć: „Jak dostałem tę pracę?”.
Jakby jakaś klątwa kazała mi to ciągle robić.
Daj mi je.
Medytacja buddyjska to siedzenie z „uczuciem”,
dopóki nie zauważysz, że „uczucie” zmienia się samo z siebie,
a podstawową naturą wszystkiego jest zmiana,
nietrwałość
i pustka.
I że całe twoje życie, które uważałeś za rzeczywistość, było tylko snem.
Aż się obudzisz i powiesz: „Tak, to był tylko sen. Obudziłem się”.
To pierwszy obrót kołem Dharmy.
Wspaniale, stary.
To mi trochę przypomina...
bardzo długie doświadczanie rzeczywistości wirtualnej,
tak długie, że ludzie zapomnieli, że to fikcja,
i nagle pokaźna część postaci w grze
zaczęła myśleć: „Chwila...
nie jestem pewien, czy faktycznie... Chwila.
Tak naprawdę nie jestem Kratosem”.
Jakbyśmy byli duchowymi płazami z amnezją.
Wpadamy tutaj
i przybieramy jakąś tożsamość.
Ten dodatek, który wrzyna się w materię,
tak jak fajka do nurkowania wystaje w powietrze,
byśmy mogli trochę pobyć pod wodą.
I...
podobnie wkroczyliśmy do tego wymiaru i go doświadczamy,
ale zaczynamy myśleć, że jesteśmy fajką.
To w sumie część doświadczenia.
Myślisz, że jesteś fajką.
Jeśli weźmiesz duży kawałek kiełbasy,
upieczesz ją, wywiercisz w niej dziurę
i uformujesz fajkę, to teoretycznie możesz pływać...
wdychając powietrze przez słone mięso.
Clancy...
Czegokolwiek doświadczamy, uważamy to za prawdę
i myślimy, że jesteśmy z natury rzeczywiści,
a wcale tak nie jest.
To buddyjska perspektywa.
Z tej perspektywy rozważmy praktykę duchową.
Każda praktyka duchowa do czegoś dąży:
„Stanę się bardziej uduchowiony”. „Będę bardziej kochający”. „Zmienię się”.
„Zdobywam punkty. Zmieniam się”...
A buddyzm mówi:
„Koleś, koksisz w World of Warcraft”.
Pojebane.
Dlaczego?
To świetna analogia.
Zostaw ten komputer.
Obudź się.
To tylko gra.
Ciągle koksisz w World of Warcraft.
Próbujesz wszystkich tych duchowych praktyk,
starając się dodać punkty doświadczenia do postaci, która, kurwa, nie istnieje!
Zapomniałeś, że grasz w grę.
Stary, jesteś odwodniony. Napij się wody.
Grasz w tę cholerną grę od jakichś 20 godzin bez przerwy,
aż zapomniałeś, że to gra.
Chcemy brnąć dalej w symulację.
Jakbyśmy chcieli powtarzać coś, co już się wydarzyło.
Nie wystarczy nam, że mamy własne ciało
i że identyfikujemy się z postacią w grze.
Buddyzm nas z tego wyciąga.
Jakbyśmy mieli w grze gogle do wirtualnej rzeczywistości
i nagle chcieli założyć inny zestaw gogli.
I dodajemy do tego kolejną rzeczywistość, potem jeszcze jedną.
To coś w rodzaju nieskończonego...
Czy „wejście” to dobre... Nieskończonego brnięcia w materię i czas.
I w tym brnięciu w materię i czas...
desperacko próbujemy uniknąć zdjęcia gogli do wirtualnej rzeczywistości.
Czemu desperacko próbujemy tego uniknąć?
Ponieważ nie chcemy tego uczucia.
Jakiego uczucia?
Tego uczucia.
Jestem, jaki jestem, nie?
Odczuwanie wszystkiego, co robisz,
uzależnienie od maji
są po to, by nie czuć inherentnego cierpienia.
- Tak. - Bo posiadanie ciała jest do bani.
To boli.
Kurdę, ten facet musi tak ciągle umierać?
Tak. Dopóki tego nie zrozumie.
Bo posiadanie ciała jest do bani.
To boli.
Fakt, że wszystko jest nietrwałe, jest przyczyną cierpienia.
Tak.
- Starość, choroby i śmierć. - Tak.
Bob, wszystko w porządku, stary?
W naszym wszechświecie czas istnieje.
Dlatego wszystko się rozpadnie i zniknie,
a cierpienie z tego powodu jest nie do zniesienia.
Pierwszą nauką, jaką dostałem od mojego nauczyciela, było:
„Chcę, byś to wiedział”.
Chögyam Trungpa Rinpoche, mój nauczyciel, powiedział mi...
I naprawdę tak myślał.
Pamiętam, że spojrzał mi prosto w oczy.
Naprawdę tak myślał.
„Zero nadziei.
- Zero nadziei”. - Tak.
Gdy akceptujesz rzeczy, jakimi są, nie musisz już mieć nadziei.
Bo zdajesz sobie sprawę, że punkt, w którym jesteś, jest w sumie okej.
Jestem na tym etapie, gdzie to oznacza ulgę.
Mam za sobą czas rodem z filmu Disneya,
gdzie nadzieja jest jak śpiewająca wiewiórka:
Nadzieja przyniesie ci życie, a potem...
Nie. Nadzieja cię, kurna, torturuje.
Fakt.
- Nigdy tego nie zrozumie. - Potrzebuje...
Potrzebuje muzyki!
Zgodziłbym się.
Zagraj na łyżkach.
Bob, wytrzymaj! Zagramy dla ciebie!
Muzyka!
Cholera.
- Czekaj, myślę... - Bob!
Tak. Już!
Zagraj na łyżkach!
Wyjmij te łyżki.
Dobrze.
Tak, skarbie!
Jesteś królem łyżek!
Do góry, Bob! Tak! O to chodzi!
Zapomnij o tym. Słuchaj łyżek!
Nie wiem, kiedy ostatni raz wyraziłem tyle entuzjazmu w realnym świecie.
Być może 30 lat temu, więc...
Tak, dobrze! Tobie też się uda!
Porzuć nadzieję!
Cholera!
Brak nadziei wydaje się naprawdę okropny,
jeśli nie odkryłeś,
jak błędnie używałeś nadziei.
„Mam nadzieję, że jutro...” Plask!
„Mam nadzieję, że ona wróci”. Plask!
„Mam nadzieję, że zapomnę”. Plask!
Po prostu biczujesz się nadzieją.
Ani przez sekundę nie pozwalasz sobie na brak nadziei.
Odpuść nadzieję.
Odpuść.
PUŁAPKA EZOTERYCZNA
BŁĄD KSIĘŻYCA
WIĘZIEŃ KSIĘŻYC R3T8
W końcu mogę śpiewać.
Picie krwi Z kikuta strażnika więziennego
Którego właśnie posiekałem
Oznaczało wolność
Patrzenie na płacz kolegi z celi
Kiedy prysnąłem gorącymi sikami W jego wyłupione oczy
Oznaczało wolność
Ale teraz to widzę
Więzienie było we mnie
I naprawdę sikałem
W moje własne wyłupione oczy
Do wolności dochodzi Kiedy w końcu zdejmiesz
Swoje więzienne przebranie
Cholera jasna.
Dzień dobry, mistrzu. Mistrzu!
Kocham ten utwór.
Wciąż dobry.
Mistrzu...
Zobaczmy, jak tam Róża.
Wynoście się!
To jakaś sekta.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska