‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎อรุณสวัสดิ์ ชาวนาโลกจำลอง
‎ผมไพโร ม็อธ เร่าร้อนแต่เช้า
‎พร้อมเพลงจากไบรอัน แซปป์ ‎แอนด์ เดอะ บีฟเฟตส์
‎เพลงเบาๆ ชื่อ "ไฟเออร์ เบบี้"
‎ปิดซะ!
‎ตามปรารถนาครับ นายท่าน
‎ฝันโคตรบ้าเลย โรส
‎โรส
‎โรส!
‎ไม่นะ มีคนอ้วกใส่เธอ
‎บ้าเอ๊ย มีคนอ้วกใส่เธอ
‎ฉันแก้ไขได้
‎ชาร์ล็อตต์ อย่าน่า
‎ชาร์... ชาร์ล็อตต์!
‎โอ๊ย ปวดหัว
‎อรุณสวัสดิ์ครับ นายท่าน
‎รู้สึกอย่างไรบ้าง
‎- กาแฟ ‎- ผมจะชงกาแฟให้ครับ ที่รัก
‎เอาละ
‎(บูมบี้ วิธีคืนชีวิตให้ดอกไม้)
‎ไหนดูซิ ไม่
‎(แสงแดด ดินและน้ำ!)
‎(ดนตรี วิธีเยียวยาทุกอย่าง)
‎หมอบอกผมว่าโรคพุงแกะรักษาไม่ได้
‎ผมจะมีชีวิตเหลืออีกไม่กี่วัน
‎ขอบคุณพระเจ้าที่ได้พยาบาลพรังก์
‎ดนตรีรักษาผมจากโรคพุงแกะ
‎รวมทั้งชีวิตแต่งงาน หมาอ้วน ‎บัญชีเงินที่ว่างเปล่า
‎แม้แต่สวน... ที่เหี่ยวเฉาของผม
‎และผมจะสอนให้คุณใช้ดนตรีเพื่อกลายเป็นอมตะ
‎แค่คลิกเดียวเท่านั้น
‎ก็จะได้คอร์สดนตรีกล่อมสัตว์ร้าย ‎ปาฏิหาริย์จากดนตรีของผม
‎แหงสินะ
‎แหงสิ ดนตรี
‎เอาละนะ เสียบปลั๊กนี้ ใส่เข้าไปตรงนั้น ‎กดรับซะ เชื่อมต่อ
‎เริ่มละนะ ทีนี้
‎โอ้ โรส ฉันจะรักษาเธอ
‎จะใช้พรสวรรค์ดน...
‎ดน... ดน...
‎ช่างแม่ง คอมพิวเตอร์ เปิดเพลง
‎เจ๋ง
‎เพลงนี้เพราะแฮะ
‎นายท่าน ผมสร้างอวตารดนตรีสายรุ้งให้ท่าน
‎เชิญพบกับพริตตี้ พริตตี้
‎ฉันชอบพริตตี้ พริตตี้
‎- ขอบใจนะ คอมพิวเตอร์ ‎- ด้วยความยินดีครับ นายท่าน
‎- โห นั่นที่ไหนน่ะ ‎- อุ๊ย
‎ท่านไม่ควรจะเห็น
‎ที่นั่นคือเรือนจำวิญญาณ ‎สำหรับสิ่งมีชีวิตจำลองผ่าเหล่า
‎แปลว่าอะไรวะนั่น
‎ป้อมปราการสำหรับตัวจำลองที่ทำงานผิดพลาด ‎และเกลียดกลัวการมีชีวิต
‎จนพวกเขากระชากลิ้นตัวเองออก
‎อะไรนะ ส่งฉันไปเลย ฟังดูเยี่ยมมาก
‎ฉันจะไม่เจ็บตัวใช่ไหม
‎ท่านตายในเรือนจำวิญญาณไม่ได้ ท่าน...
‎ท่านจะเกิดใหม่ได้เท่านั้น
‎ฟังดูเข้าท่า ส่งฉันไปเลย
‎รวมร่างกับเครื่องจำลองในสาม...
‎สอง...
‎หนึ่ง...
‎(กับดักลับเฉพาะ กำลังโหลด...)
‎สี่ร้อยสอง สี่ร้อยสาม...
‎อ้าว หวัดดี
‎หวัดดี
‎เล่น... ผมเล่นดนตรี ก็ไม่ได้เล่นนักหรอก
‎คือว่า ผมชื่อแคลนซีย์
‎ผมเป็นสเปซคาสเตอร์
‎ผมอยากรู้ว่าพวกคุณอยากให้สัมภาษณ์ ‎ในรายการสเปซคาสต์ของผมไหม
‎ส่งไปทั่วอวกาศเลย
‎เขากัดลิ้นตัวเองขาดตั้งสามปีแล้ว
‎แต่คุณสัมภาษณ์ผมได้นะ ‎ผมเป็นนกนำวิญญาณของเขา
‎(สแตงค์ แฟช!)
‎ก็ได้
‎(เดอะ มิดไนท์ กอสเปิล) ‎(และเจสัน ลูฟ)
‎เราพูดว่านกนำวิญญาณ แต่ถ้าจะเจาะจงกว่านั้น
‎ผมเป็นเหมือนยมทูต
‎- หรือนกวิป-พัวร์-วิล ‎- ฮะ
‎แย่ละ
‎ใจเย็นบ็อบ ไม่เป็นไร
‎ไม่เอาน่า
‎เฮ่ เดี๋ยว เฮ่ ตื่นสิ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎นี่คือกับดักอัตถิภาวะของเรือนจำจิตวิญญาณ
‎แม่เจ้าโว้ย
‎- เมื่อกี้โคตรเพี้ยนเลย ‎- นั่นคือวัฏฏะบาร์โด
‎คุณถูกเชือกจิตวิญญาณของเพื่อนผมพันอยู่
‎อ้อ
‎คงแปลว่าทุกครั้งที่บ็อบตาย ‎คุณจะต้องติดสอยห้อยตามไปด้วย
‎เจ๋ง
‎เออ ผมชื่อเจสันนะ
‎ผมชื่อแคลนซีย์
‎ยินดีที่รู้จัก เจสัน
‎โอเค
‎ช่วงเวลานี้คงไม่เกิดขึ้น ‎ถ้าเราสองคนไม่ได้มาคุยกันอยู่ตรงนี้
‎และทุกคนที่กำลังฟังอยู่ในพหุภพ
‎ก็ไม่ได้กำลังฟังอยู่ จริงไหม
‎ถ้าไม่มีคุณ ผู้ชมทั้งหลาย
‎- และคุณแคลนซีย์ ผู้ดำเนินรายการ ‎- ใช่
‎และคนนับล้านที่อาจจะได้ฟัง
‎ช่วงเวลานี้ก็จะไม่มีอยู่จริง
‎ดังนั้น มันไม่ใช่หน้าที่
‎คือว่า ผมกำลังพูดอยู่
‎แต่นี่ไม่ใช่หน้าที่หลักของตัวตนของเจสัน
‎- ใช่ ‎- ผมกำลังแสดงบทบาทอยู่
‎ผมรู้สึกได้
‎รู้สึกแปลกๆ นะ
‎- เดี๋ยว คุณกำลังพูดถึง... ‎- ทฤษฎีของฮินดู ตาข่ายของพระอินทร์
‎แนวคิดนี้มีอยู่ว่า
‎ทุกจิตสำนึกในโลกล้วนเชื่อมต่อกัน
‎ลองนึกภาพตาข่ายขนาดยักษ์
‎ตาข่ายสีฟ้าที่กำลังเรืองแสงในอนันตภาพ
‎เหมือนผ้านวมเหรอ
‎ไม่ เหมือนตาข่ายมากกว่า
‎ศาสนาฮินดูมองว่า
‎สิ่งสำคัญคือพวกปมทั้งหลาย
‎จุดต่างๆ ในตาข่าย ‎จุดเชื่อมโยงระหว่างเส้นต่างๆ
‎นั่นแหละคือจิตสำนึก
‎- มันคืออาตมัน ‎- ครับ
‎อาตมันคือการมีสติ มันคือจิตสำนึก
‎- และจิตสำนึกของแต่ละคนก็คือพระเจ้า ‎- ใช่
‎และมันก็คือความสมบูรณ์แบบในตัวมันเอง
‎มันคือจิตวิญญาณของผีเสื้อ
‎วิญญาณของ... ไม่รู้สิ ‎เหมือนสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว
‎แบคทีเรียของจิตวิญญาณของดาไล ลามะ
‎ก็เป็นจิตวิญญาณของสิ่งที่มีสติปัญญาเหลือล้ำ ‎ที่ยังไม่ได้ติดต่อกัน...
‎- เป็น... พระเจ้าทั้งปวง ‎- ใช่
‎เหมือนกับว่าทุกจิตวิญญาณเป็นโฟตอน ‎ที่ออกมาจากดวงอาทิตย์
‎ใช่ พระพุทธเจ้าเพ่งมองตาข่ายของพระอินทร์ ‎และมันมีโครงสร้างเดียวกัน
‎แต่พระองค์ตรัสว่า "ไม่สำคัญที่ปม ‎แต่อยู่ที่การเชื่อมโยง"
‎- เจ๋ง ‎- ใช่
‎นี่เป็นการวิเคราะห์ของพระพุทธเจ้า จริงไหม
‎เราคิดว่าเรามีตัวตนอยู่ ดังนั้นเราจึงทนทุกข์
‎โทษที เรามีตัวตนอยู่ เราจึงทนทุกข์เหรอ
‎เราคิดว่าความเป็นจริงนั้น ‎มีสิ่งที่จริงแท้เป็นแก่นอยู่
‎คุณมีเพียงภาพมายาว่าคุณเป็นตัวตนที่แยกออกไป
‎เพราะมันเป็นจุดที่เครือข่ายมาบรรจบกัน
‎ข้อแตกต่างที่สำคัญอีกอย่างคือ ‎นี่ไม่ใช่ความเชื่อสุญนิยม
‎ไม่ใช่ว่า "ไม่มีอะไรจริงแท้"
‎แต่ว่าทุกอย่างนั้นปราศจากคุณสมบัติโดยธรรมชาติ
‎แปลว่า ไม่มีอะไรที่เป็นแก่นแท้
‎ไม่มีแคลนซีย์ที่เป็นแก่นแท้เพียงหนึ่งเดียว
‎- ไม่มีเจสันที่เป็นแก่นแท้เพียงหนึ่งเดียว ‎- ครับ
‎ไม่มีแก่นแท้ของอะไรทั้งนั้น
‎ชาวพุทธทิเบตเรียกสิ่งนี้ว่า แสงเรืองกระจ่าง
‎การเข้าใจการไม่มีอยู่จริงที่เป็นแก่นแท้ของทุกสิ่ง
‎ทีนี้ ผมนำไปใช้กับชีวิตแบบนี้
‎ผมมีประสบการณ์เรื่องนี้ตอนที่เมายาดีเอ็มทีอยู่
‎วันที่ 21 ธันวาคม ปี 2012...
‎ผมเสพยาดีเอ็มทีไปเยอะมาก...
‎ขณะที่มีเพศสัมพันธ์กับคนหลายคน
‎โห
‎- นึกออกไหม ‎- ใครเอากันตอนเล่นดีเอ็มที ผมไม่เคยลองเลย
‎- ผมไม่รู้ว่ามีงี้ด้วย ‎- มันยากนะ ที่จริงแล้ว... ก็นะ...
‎คุณไม่รับรู้ถึงร่างกายตัวเองแล้ว
‎ดังนั้นก็ไม่มีเซ็กซ์กันหรอกเมื่อเมาดีเอ็มทีอยู่
‎โอเค แต่ระหว่างนั้น คุณมีเซ็กซ์กันใช่ไหม
‎ใช่
‎ระหว่างที่เคลิ้มดีเอ็มที
‎ผมได้รับรู้ถึงความว่างเปล่าพื้นฐานของทุกสิ่ง
‎เมื่อเร็วๆ นี้ ผมบรรยายไว้ว่าเป็น ‎"ความว่างเปล่าที่เปล่งประกาย"
‎โห คุณเป็นนกที่เจ๋งชะมัด
‎สิ่งผมได้รู้ระหว่างที่ ‎กำลังเคลิ้มดีเอ็มทีอยู่นั้นคือ...
‎คนฝรั่งเศสเรียกจุดสุดยอดทางเพศว่า ‎"การตายย่อยๆ"
‎ความตายถือว่าเป็น ‎จุดสุดยอดทางเพศครั้งใหญ่ จริงไหม
‎เป็นการปลดปล่อยตัวเอง
‎แต่แน่นอนว่าตัวตนนั้นไม่มีอยู่จริง
‎และตัวตนยังเป็นภาระ ‎และเป็นต้นกำเนิดของความทุกข์
‎ก็นะ ผมว่าทุกอย่างก็เป็นภาระทั้งนั้น...
‎สำหรับคุณ ว่าไหม
‎เพราะหนักสำหรับนก
‎ภาระหนักสำหรับนก
‎เพราะคุณเป็นนก
‎ให้ตาย อย่าเล่นมุกนกได้ไหม
‎ผมกำลังคิดอะไรค้างไว้อยู่
‎การล้มเลิกความคิดว่าคุณมีตัวตนที่เป็นปัจเจก
‎คือที่สุดของจุดสุดยอดแล้ว
‎มันคือการตระหนักถึงความว่างเปล่า ‎และแสงเรืองกระจ่างพื้นฐานของการดำรงอยู่
‎ทีนี้ ลองออกจากชีวิตเพี้ยนๆ ของผม ‎และย้อนกลับไปเมื่อ 2,500 ปีก่อน
‎ศาสนาพุทธและศาสนาฮินดูเป็น...
‎ศาสนาพุทธถือเป็นความคิดนอกรีตจากฮินดู
‎แล้วชาวเนปาลก็จับทั้งสองอย่างมารวมกัน
‎เพื่อสร้างเป็นตัวเมกาซอร์ดหลอนประสาท...
‎อะไรนะ
‎เหมือน... เหมือน... ‎ตัวในเรื่องพาวเวอร์ เรนเจอร์เรียกว่าอะไรนะ
‎อ้อ โอเค เจ๋ง
‎ให้ตายสิ ผมดีใจที่เป็นเรื่องพาวเวอร์ เรนเจอร์
‎แต่ผมอยากให้คุณเพิ่มคำศัพท์ ‎ในคลังศัพท์ให้ผมอยู่เลย
‎คำเกี่ยวกับจิตวิญญาณคำใหม่ว่า เมกาซอร์ด
‎พาวเวอร์ เรนเจอร์ ใช่ ไม่ใช่สันสกฤต
‎เมื่อ 2,500 ปีก่อน...
‎ผู้คนเริ่มปฏิบัติตามหลักพุทธศาสนา
‎แล้วผู้คนก็เริ่มตื่นจากความฝัน ‎ความทุกข์ยากที่พวกเขาประสบอยู่
‎ทั่วทั้งภาคตะวันออกเฉียงเหนือในอินเดีย
‎ในการทำสมาธิแบบพุทธ ‎คุณไม่ได้พยายามจะไปไหนทั้งนั้น
‎คุณได้แต่นั่งอยู่กับตัวเอง
‎คุณนั่งอยู่กับความรู้สึก
‎ความรู้สึกที่คุณพยายามหลบหนีมาทั้งวัน
‎ซาบซ่าน ซาบซ่านจัง
‎เราคุยกันเรื่องอะไรอยู่นะ ผมมึนๆ ตอนอยู่ในนั้น
‎อือ ผมพยายามไม่คิดว่า ‎"ผมมาทำงานนี้ได้ยังไง"
‎ยังกับผมโดนสาปให้ต้องทำแบบนี้ตลอด
‎ส่งมานี่
‎การทำสมาธิแบบพุทธคือ ‎การนั่งอยู่กับ "ความรู้สึก"
‎จนกว่าคุณจะรู้สึกว่าความรู้สึกนั้น ‎เปลี่ยนแปลงด้วยตัวมันเอง
‎และธรรมชาติของทุกอย่างนั้นคือการเปลี่ยนแปลง
‎คืออนิจจัง
‎คือความว่างเปล่า
‎และความฝันทั้งชีวิตที่คุณคิดว่าเป็นจริงนั้น ‎ก็เป็นเพียงความฝัน
‎จนกระทั่งคุณตื่นขึ้นแล้วพูดว่า ‎"อ๋อใช่ นั่นเป็นแค่ความฝัน ตอนนี้ฉันตื่นแล้ว"
‎- นั่นคือหลักธรรมข้อแรก ‎- ว้าว
‎เจ๋งเลยพวก
‎ทำให้ผมคิดถึง...
‎มันเหมือนกับประสบการณ์ ‎จำลองความเป็นจริงเสมือนที่ยาวนานมากๆ
‎ที่ทำมานานมาก จนคนลืมไปว่า ‎กำลังอยู่ในความเป็นจริงเสมือน
‎แล้วทันใดนั้น ตัวละครของผู้เล่นมากมาย
‎ก็เริ่มรู้ตัวว่า "เดี๋ยวนะๆ
‎ฉันไม่แน่ใจว่านั่นมัน... เดี๋ยว รอก่อน
‎เดี๋ยว ฉันไม่ใช่เครโทส ‎เทพเจ้าแห่งสงครามนี่หว่า"
‎เหมือนเราเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำทางจิตวิญญาณ ‎ที่เสียความทรงจำ
‎แล้วก็โผล่มาในนี้
‎พอเราเข้ามา เราก็สวมตัวตน
‎สิ่งที่ยื่นออกไปหาสสารนั้น
‎เหมือนกับท่อสนอร์เกิลที่ยื่นขึ้นไปรับอากาศ
‎คุณจะได้มีชีวิตอยู่ใต้ทะเลนานอีกหน่อย
‎และ...
‎ในทางเดียวกัน เราก็ยื่นตัวเองออกไปในโลกนี้ ‎แล้วก็มีประสบการณ์นี้
‎แต่เราก็เริ่มคิดว่า ‎เราเป็นสนอร์เกิลนี่หว่า จริงไหม
‎ที่จริงแล้ว นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์
‎คุณคิดว่าคุณคือสนอร์เกิล
‎ถ้าคุณเอาไส้กรอกชิ้นใหญ่ๆ มาอบ
‎เจาะรูข้างในไส้กรอกซะ
‎แล้วเอามาทำเป็นสนอร์เกิล ‎ทางทฤษฎีแล้ว คุณน่าจะว่ายน้ำได้...
‎สูดอากาศผ่านทางไส้กรอกเค็มๆ
‎แคลนซีย์...
‎ดังนั้น ไม่ว่าประสบการณ์นี้คืออะไร ‎เราคิดว่ามันคือเรื่องจริง
‎และเราคิดว่า ตัวตนเรานั้นก็เป็นจริงด้วยเช่นกัน
‎แต่มันเป็นการระบุตัวตนที่ผิดพลาด
‎อย่างน้อยก็ในมุมมองแบบพุทธ
‎งั้นจากมุมมองนี้ ลองคิดถึงการฝึกจิตวิญญาณ
‎การฝึกจิตวิญญาณใดๆ ‎ที่พยายามจะไปถึงบางสิ่ง...
‎"ฉันจะเข้าถึงจิตวิญญาณมากขึ้น"
‎"ฉันจะเป็นคนที่แสดงความรักมากขึ้น"
‎และ "ฉันจะสร้างความเปลี่ยนแปลง"
‎"ฉันต้องได้คะแนนสักอย่าง ‎ฉันกำลังเปลี่ยนตัวเอง"
‎- อือ ‎- มุมมองทางพุทธคือว่า
‎"พวก นายกำลังหักโหมเล่น ‎เวิลด์ ออฟ วอร์คราฟต์อยู่นะ"
‎แม่งโคตรเพี้ยนเลย
‎ทำไม...
‎เป็นการเปรียบเทียบที่เยี่ยมมาก
‎ถอยออกมาจากคอมพิวเตอร์สิวะ
‎ตื่นได้แล้ว
‎มันก็แค่เกม
‎นายกำลังหักโหมเล่นเวิลด์ ออฟ วอร์คราฟต์อยู่
‎นายลองวิธีฝึกจิตวิญญาณทั้งหลาย
‎ไม่ก็นายพยายามเพิ่มแต้มประสบการณ์ ‎ให้กับตัวละครที่ไม่มีอยู่จริงด้วยซ้ำ
‎นายลืมไปว่านายกำลังเล่นเกมอยู่
‎พวก นายขาดน้ำแล้ว ดื่มน้ำซะบ้าง
‎นายเล่นไอ้เกมบ้านี้มา 20 ชั่วโมงรวดแล้ว
‎จนนายลืมไปว่ามันเป็นแค่เกม
‎เราอยากดั้นด้นเข้าไปสู่สถานการณ์จำลองนี้ต่อไป
‎ยังกับเราอยากทำสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วซ้ำอีกครั้ง
‎แค่เราอยู่ในร่างกายนี้
‎และเราเข้าใจตัวละครของผู้เล่นตัวนี้ยังไม่พอ
‎ในขณะที่ศาสนาพุทธกำลังสละตัวตนออกไป
‎เหมือนกับว่าเราใส่แว่นตา ‎เล่นความเป็นจริงเสมือนอยู่
‎เราอยู่ในเกม
‎แล้วเราก็อยากใส่แว่นตาอีกอัน
‎แล้วเราไม่ได้แค่อยากใส่แว่นเท่านั้น
‎แต่เราอยากเพิ่มความเป็นจริงเสริม ‎เข้าไปอีกขั้นแล้วขั้นเล่า...
‎นี่เลยเป็นเหมือน... ความไม่สิ้นสุด
‎ใช้คำว่า "การเข้า" ถูกไหม ‎การผลักดันอย่างไม่สิ้นสุดสู่สสารและเวลา
‎มันไม่สิ้นสุด... และเมื่อผลักดันอย่างไม่สิ้นสุด ‎เข้าสู่สสารและเวลานั้น
‎เราก็พยายามอย่างยิ่ง ‎ที่จะไม่ถอดแว่นตาความเป็นจริงเสมือนออก
‎ทำไมเราถึงต้องพยายามนักที่จะไม่ถอดออก
‎เพราะเราไม่อยากรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น
‎ความรู้สึกอะไร
‎"ความรู้สึกนั้น"
‎การยึดถือในอัตตา จริงไหม
‎ความรู้สึกว่าทุกสิ่งที่คุณทำ
‎การเสพติด การยึดติดกับมายาเทวี
‎คือการไม่รู้สึกถึงความทนทุกข์ที่ได้รับตั้งแต่กำเนิด
‎- ใช่ ‎- จริงไหม เพราะการมีร่างกายมันห่วยแตก
‎มันเจ็บปวด
‎บ้าเอ๊ย
‎หมอนี่จะต้องตายไปเรื่อยๆ เหรอ
‎ใช่ จนกว่าเขาจะคิดได้
‎เพราะการมีร่างกายมันห่วยแตก
‎มันเจ็บปวด
‎ความเป็นจริงที่ว่าทุกอย่างล้วนเป็นอนิจจัง ‎คือสาเหตุของความทุกข์
‎- ใช่ ‎- จริงไหม
‎ความแก่ ความเจ็บป่วย โรคภัยและความตาย
‎ใช่
‎บ็อบ นายไหวไหมเพื่อน
‎เราสามารถอยู่ในจักรวาลที่มีเวลาอยู่
‎ดังนั้น ทุกอย่างจะแตกสลายและหายไป
‎การทนทุกข์จากเรื่องนั้นมันแทบทนไม่ได้
‎ใช่ ตอนที่อาจารย์ผมเริ่มสอนผม
‎สิ่งแรกที่เขาพูดคือ "ฉันอยากให้เธอรู้ไว้"
‎และเชอเกียม ตรุงปะ รินโปเช ‎อาจารย์ของผมบอกกับผมว่า...
‎เขาพูดจริงนะๆ
‎ผมจำได้ เขาจ้องตาผม
‎เขาหมายความตามนี้จริงๆ
‎"นี่คือความสิ้นหวัง
‎- นี่คือความสิ้นหวัง" ‎- ใช่
‎ทันทีที่คุณยอมรับสภาพอย่างที่เป็นอยู่
‎คุณก็ไม่จำเป็นต้องหวังแล้ว
‎เพราะคุณตระหนักได้ว่าที่คุณอยู่นั้นก็ดีแล้ว
‎ตอนนี้ผมอยู่ในช่วงชีวิตที่ ‎ความคิดนั้นทำให้โล่งใจ
‎ผมพ้นช่วงที่ผมเหมือนอยู่ในหนังดิสนีย์สักเรื่อง...
‎ที่ความหวังเป็นเหมือน ‎ตัวชิปมังก์กำลังร้องเพลงว่า
‎ความหวังจะนำพาชีวิตมาให้และ...
‎- ไม่ใช่เลย ความหวังแม่งทรมานคุณต่างหาก ‎- ใช่
‎- เขาไม่มีวันคิดได้แน่ ‎- เขาต้องการ...
‎เขาต้องการเสียงดนตรี
‎ผมก็ว่างั้น
‎เคาะช้อนสิ
‎บ็อบ อดทนไว้นะ ‎เราจะเล่นเพลงให้คุณฟัง บ็อบ!
‎ดนตรี!
‎บ้าเอ๊ย ปัดโธ่
‎- เดี๋ยวๆ ผมว่า... ‎- บ็อบ!
‎ใช่ นั่นแหละ
‎เล่นช้อนสิ
‎หยิบช้อนออกมา
‎โอเค
‎เจ๋งไปเลย
‎คุณคือราชาแห่งช้อน
‎ปีนเลยบ็อบ ไปเลยๆ นั่นแหละ
‎ช่างมัน ฟังเสียงช้อนเอาไว้
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้าย ‎ที่ผมกระตือรือร้นขนาดนั้น
‎ในโลกจริงคือเมื่อไหร่
‎น่าจะสัก 30 ปีมาแล้ว ก็...
‎ใช่เลย ไม่เป็นไร นายก็ทำได้
‎สละความหวังซะ
‎บ้าเอ๊ย
‎ความสิ้นหวังฟังดูแย่มากเมื่อคุณ...
‎ถ้าคุณไม่เคยวิเคราะห์ว่า ‎คุณใช้ความหวังเป็นข้อด้อยบ่อยขนาดไหน
‎"ฉันหวังว่าพรุ่งนี้..." ตบเปรี้ยง
‎"ฉันหวังว่าเธอจะกลับมา" เปรี้ยง!
‎"ฉันหวังว่าฉันจะลืมได้..." เปรี้ยง!
‎เอาแต่ทำร้ายตัวเองด้วยความหวัง
‎แต่คุณไม่ปล่อยให้ตัวเองสิ้นหวังเลย ‎แม้แต่วินาทีเดียว
‎สละความหวังซะ
‎ปล่อยวางซะ
‎(กับดักลับเฉพาะ)
‎(404 ไม่พบดวงจันทร์)
‎(นักโทษ ดวงจันทร์ อาร์สามทีแปด)
‎ในที่สุดฉันก็ร้องเพลงได้
‎ดื่มเลือดจากผู้คุมนักโทษตัวขาด
‎ที่ฉันเพิ่งเชือดเอาไว้
‎มันเคยเป็นอิสรภาพสำหรับฉัน
‎เฝ้ามองเพื่อนร่วมห้องขังร้องไห้
‎เมื่อฉันฉีดฉี่ร้อนๆ ใส่ดวงตาที่ควักออกมาของเขา
‎มันเคยเป็นอิสรภาพสำหรับฉัน
‎แต่ตอนนี้เห็นชัดแล้วว่า
‎คุกนั้นอยู่ในตัวฉัน
‎ที่จริงนั้น ฉันกำลังฉี่
‎ใส่ดวงตาที่ควักออกมาของตัวเอง
‎และอิสรภาพคือสิ่งที่เกิดขึ้น ‎เมื่อสุดท้าย คุณปลดเปลื้อง
‎ชุดนักโทษของคุณออก
‎แม่เจ้าโว้ย
‎อรุณสวัสดิ์ครับ นายท่าน
‎นายท่าน
‎ชอบเพลงนี้
‎ยังเพราะอยู่
‎นายท่าน...
‎ไหนดูซิว่าดอกกุหลาบของฉันเป็นไง
‎ไปให้พ้นนะ
‎เป็นลัทธินี่เอง
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ