NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Günaydın simülasyon çiftçileri.
Ben Pyro Moth, bu sabah yayına
Brian Zapp ve Beefettes'in parçasıyla başlıyoruz.
"Ateş Bebeği" adında küçük bir şarkı.
Kapat şunu!
Nasıl isterseniz efendim.
Ne kadar çılgın bir rüyaydı Gül.
Gül?
Gül!
Olamaz. Biri üstüne kusmuş.
Siktir. Biri üstüne kusmuş.
Düzeltebilirim.
Yapma Charlotte.
Char... Charlotte!
Ah, başım.
Günaydın efendim.
Nasılsınız?
-Kahve. -Sana kahve yapacağım tatlım.
Pekâlâ.
BOOMBIE ÇİÇEK NASIL DİRİLTİLİR
Bakalım. Hayır.
GÜNEŞ, TOPRAK VE SU!
HER DERDİN DEVASI MÜZİK
Doktorlar çoban işkembesinin tedavisinin olmadığını
ve sadece birkaç günümün kaldığını söylediler.
Hemşire Prunk sağ olsun.
Müzik; çoban işkembesini,
evliliğimi, alık köpeğimi, boş banka hesabımı
ve hatta solmuş bahçemi iyileştirdi.
Size müziği kullanarak ölümsüz olmayı öğreteceğim.
Tek tık uzaktasın.
Müzik Canavarı Sakinleştirir Müzikal Mucize kursu.
Çok bariz.
Müzik tabii ki.
Tamam, şu şuraya, bu buraya. Şunu kabul et, bunu bağla.
İşte oldu. Hadi.
İyileştireceğim Gül seni
Kullanacağım müzik kabili...
Abili... Abili...
Siktir et. Bilgisayar, müzik çal.
Güzel.
Bu hoş bir şarkı.
Efendim, sizin için bu müzikli gökkuşağı avatarını yaptım.
Tatlış Matlış'la tanışın.
Tatlış Matlış'ı sevdim.
-Sağ ol Bilgisayar. -Rica ederim efendim.
-Vay, orası neydi öyle? -Eyvah.
Görmemeniz gerekiyordu.
Asi Simülasyon Varlıkları için Ruh Hapishanem.
Bu da ne demek yahu?
Varoluşsal kaygıya öfkelenip kendi dilini koparan
bozuk sim dolu bir kule.
Ne? Evet. Yolla beni. Kulağa harika geliyor.
Canım yanmayacak değil mi?
Ruh hapishanesinde ölemezsin.
Sadece yeniden doğabilirsin.
İyiymiş. Yolla beni.
Simülatörle birleşiyor. Ve üç,
iki,
bir...
EZOTERİK TUZAK YÜKLENİYOR...
402, 403...
Selam.
Merhaba.
Müzik çalarım. Aslında çalmam.
Yani adım Clancy.
Uzay yayıncısıyım.
Uzay yayınım için röportaj vermek ister misiniz?
Uzaya gidiyor.
Üç yıl kadar önce dilini ısırıp kopardı.
Ama benimle görüşebilirsin. Onun ruh kuşuyum.
KOKMUŞ MALIK!
Peki.
JASON LOUV İLE THE MIDNIGHT GOSPEL
Ruh kuşu diyoruz ama spesifik olmak gerekirse
bir tür ruh rehberiyim
-ya da bir çobanaldatan. -Ne?
Tanrım.
Sakinleş Bob. Tamam.
Hadi çocuklar.
Hey, bekle Hey! Uyan.
Neler oluyor?
Bu, ruh hapishanesinin varoluşsal tuzağı.
Vay anasını.
-Çılgın! -Bu, bardo döngüsüydü.
Benimkinin ruh sicimine dolandınız.
Ya.
Bob'un her ölüşünde siz de geleceksiniz galiba.
Harika.
Bu arada adım Jason.
Benim adım Clancy
Memnun oldum Jason!
Tamam.
İkimiz burada bunu tartışmasaydık
ve çoklu evrendeki herkes dinlemeseydi
bu an olmayacaktı, değil mi?
Siz, yani seyirciler
-ve sen, Clancy, yani sunucu... -Evet.
...ve bunu duyabilen milyonlarca kişi olmasa
bu an var olamazdı.
Dolayısıyla benim şu an konuşmam
bir işlev değil,
bu temeldeki öz bir Jason'ın bir işlevi değil.
-Doğru. -Şu an bir rol oynuyorum.
Hissedebiliyorum.
Garip geliyor.
-Bu dediğin... -Bir Hindu teorisi. İndra'nın Ağı.
Yani kavram şu.
Dünyadaki tüm bilinçler birbirine bağlı.
Bunu sonsuzlukta parlak, mavi bir ağ gibi düşün.
Yorgan gibi mi?
Hayır. Balık ağı gibi.
Hindu görüşüne göre
önemli olan düğümlerdir, tamam mı?
Ağdaki noktalar, çizgiler arası bağlantılar ise
bilinçlerdir.
-Atmanlar. -Evet.
Atman bilinçlidir. Bilincin kendisidir.
-Her bireysel bilinç Tanrı'dır. -Evet.
Ve kendince, bütünlüktür.
Bir kelebeğin ruhu.
Şey gibi... Tek hücreli bir organizmanın ruhu.
Dalay Lama'nın ruhunun yanında bir bakteri gibi.
Henüz temasa geçmediğimiz, hiper akıllı bir şeyin ruhu...
-Tanrıların bizzat kendisi. -Evet.
Sanki her ruh, güneşten çıkan bir foton.
Doğru. Buda, İndra'nın Ağı'na bakar. Topografi temelde aynıdır.
Ama "Önemli olan düğümler değil, bağlantılardır." der.
-Harika. -Evet.
Yani Buda'nın teşhisi bu, tamam mı?
Varolduğumuzu sanıyor, o yüzden de acı çekiyor gibiyiz.
Pardon. Varız, o yüzden mi acı çekiyoruz?
Gerçeklik konusunda özden doğru bir şey var sanıyoruz.
Elindeki tek şey, ayrı bir benlik olduğun yanılsaması
çünkü bu, ağın birleştiği bir nokta.
En önemli ayrım, bunun nihilizm olmadığı. "Hiçbir şey gerçek değil." değil.
Her şeyin doğuştan gelen nitelikten yoksun olduğu düşüncesi.
Yani karşı özcülük.
Öz ve hakiki bir Clancy yok.
-Öz ve hakiki bir Jason yok. -Tamam.
Hiçbir şeyin özü yok. Tibetli Budistler saf ışık der buna.
Her şeyin temel varoluşsuzluğunu anlamak.
Bunu hayatıma uygulamak istedim,
DMT'yi deneyimlediğim gibi.
21 Aralık 2012'de
mebzul miktarda DMT alıp
birden çok insanla cinsel tuhaflıklar yaşadım.
Yok artık.
-Anladın mı? -Kim DMT alıp sevişir? Hiç denemedim.
-Öyle bir şey olduğunu bilmiyordum. -Kolay değil. Aslında...
Artık bedeninin bilincinde olmuyorsun
yani DMT deneyimi sırasında işin seks kısmı duruyor.
Peki. Ama arada seks mi yapıyorsun?
Evet.
DMT etkisindeyken
her şeyin öz boşluğunu kavrama deneyimi yaşadım
ve yakın zamanda bunu "Parlayan bir hiçlik" olarak betimledim.
Vay anasını. Sıkı kuşmuşsun.
DMT kafasıyla şunun farkına vardım.
Fransızlar orgazma "küçük ölüm" der.
Aslında büyük orgazm ölüm, değil mi? Benlikten vazgeçiş.
Belli ki benlik diye bir şey yok
ve benlik aynı zamanda bir yük ve ızdırap kaynağı.
Ama sanırım bu yük senin için
kuş tüyü kadar hafif.
Kuş tüyü.
Çünkü sen kuşsun.
Tanrım. Kuş şakası yapmasan olmaz mı?
Düşüncem yarım kaldı.
Ayrı bir benliğin olduğu fikrinden vazgeçmek nihai orgazmdır.
Varoluşun temel, saf ışığını ve boşluğu kavramaktır.
Şimdi bunu tuhaf hayatımdan alıp 2.500 yıl öncesine götürelim.
Hinduizm ve Budizm...
Budizm bir Hindu sapkınlığıdır. Nepallilerse ikisini birleştirir
ve saykodelik Megazord gibi bir şey yaratır...
Ne gibi?
Hani Power Rangers'taki o şey vardı ya? Onun gibi.
Ha, tamam. Oldu.
Tanrım. İyi ki Power Rangers.
Ben de sözcük dağarcığıma Megazord diye
yeni bir maneviyat terimi kattın sandım.
Power Rangers, evet. Sanskritçe değil.
Yani insanlar bundan 2.500 yıl önce
Budist tekniklerini uygulamaya
ve tüm kuzeydoğu Hindistan'da kendi ızdırap rüyalarından
uyanmaya başladılar.
Budist meditasyonunda bir yere varmaya çalışmazsın.
Kendi başına oturursun.
O hisle oturursun.
Bütün gün kaçmaya çalıştığın o hisle.
Karıncalanıyor.
Ne diyorduk? Kafam karıştı da.
"Bu işe nasıl girdim?" demek istemiyorum.
Bunu yapmakla lanetlenmiş gibiyim.
Ver şunları bana.
Yani Budist meditasyon "o hisle" oturmaktır.
Ta ki "o hissin" kendi rızasıyla değiştiğini fark edene kadar.
Her şeyin özünün değişim olduğunu,
kalıcı olmadığını, boşluk olduğunu anlamak.
Gerçek sandığın hayatının tüm düşünün bir düş olduğunun farkına varıp
"Evet, rüyadan ibaretti. Artık uyandım." diyebilmek.
-Bu, Dharma'nın ilk dönüşüdür. -Vay be.
Bu harika dostum.
Bana şeyi hatırlattı.
Çok ama çok uzun bir sanal gerçeklik deneyimi gibi.
Çok uzun sürdüğünden insanlar sanal gerçeklik olduğunu unutmuş.
Ansızın bir yığın oyuncu karakter
farkına varmaya başlıyor. "Dur bir dakika.
Aslında emin değilim. Bir saniye...
Savaş Tanrısı Kratos olmayabilirim."
Birden beliriveren, hafızasını yitirmiş
uhrevi amfibiler gibiyiz.
Beliriverip bir kimliğe bürünüyoruz.
Bu uzantımız maddenin içine giriyor.
Hani bir şnorkel havaya uzanır da
su altında kısa süre varolmana izin verir ya?
İşte...
Benzer biçimde biz de bu diyara girdik ve bu deneyimi yaşıyoruz.
Ama kendimizi şnorkel sanmaya başlıyoruz, değil mi?
Bu da deneyimin bir parçası aslında.
Kendini şnorkel sanıyorsun.
Kocaman bir sosis parçası alır,
pişirip ortasına bir delik açarsan
şnorkel yapabilir ve teoride bununla yüzüp
tuzlu etin içinden hava emebilirsin.
Clancy...
Bu deneyim her neyse, gerçek olduğunu düşünüyor
ve bir şekilde doğuştan gerçeğiz sanıyoruz.
Bu bir kimlik yanılgısı.
En azından Budist bakış açısı bu. Manevi uygulamaya bu açıdan bakalım.
Herhangi bir manevi uygulama bir şey elde etmeye çalışmak gibidir.
"Maneviyata ağırlık vereceğim."
"Daha sevgi dolu olacağım." "Değişiklikler yapacağım."
"Nasılsa puan alıyorum. Değişiyorum."
-Evet. -Budist bakış açısı şu.
"Dostum, World of Warcraft'ta debeleniyorsun."
Bu çok boktan.
Bence...
Harika bir benzetme.
Kalk şu bilgisayarın başından.
Uyan.
Bu yalnızca bir oyun.
World of Warcraft'ta debeleniyorsun.
Tüm bu manevi uygulamaları deniyor
ya da var olmayan bir karaktere deneyim puanı kazandırmaya çalışıyorsun!
Oyun oynadığını unutmuşsun.
Susuz kalmışsın. Azıcık su iç.
Bu lanet oyunu aralıksız 20 saattir falan oynuyorsun,
öyle ki oyun olduğunu unutuyorsun.
Simülasyonun daha da içine girmek istiyoruz.
Zaten olmuş olanı tekrarlamak ister gibiyiz.
Bedenlerimizde olmak,
oyuncu karakteriyle özdeşleşmek yetmiyor.
Budizmse olayın dışına çıkmak.
Sanki sanal gerçeklik gözlüğümüz var ve bir oyundayız.
Bir sanal gerçeklik gözlüğü daha takmak istiyoruz.
Bununla da kalmayıp üst üste
artırılmış gerçeklikler eklemek istiyoruz. Bu sanki bir tür sonsuz...
"Giriş" doğru tabir mi? Maddenin, zamanın içine sonsuz bir nüfuz.
Sonsuz bir... Zamana ve maddeye böyle zorla girerken
sanal gerçeklik gözlüğünü çıkarmaktan ölesiye kaçınıyoruz.
Neden kaçınmaya çabalıyoruz peki?
Çünkü o hissi duymak istemiyoruz.
Hangi hissi?
"O hissi".
Olduğum gibiyim, değil mi?
Yaptığın her şeyin,
bağımlılığın, Maya bağımlılığının
doğuştan gelen acıyı hissetmemek olduğu hissi.
-Evet. -Değil mi? Çünkü bedenin olması berbat.
Acıyor.
Siktir.
Bu herif böyle ölüp duracak mı?
Evet. Kafasına dank edene kadar.
Çünkü bedenin olması berbat.
Acıyor.
Hiçbir şeyin kalıcı olmayışı acının bir nedeni.
-Evet. -Değil mi? Yaşlılık, hastalık ve ölüm.
Evet.
Bob, iyi misin dostum?
Zamanın varolduğu bir evrende yaşayabiliriz.
Her şeyin dağılıp yok olacağı
ve bunun acısının katlanılmaz olduğu bir evrende.
Evet. Hocam beni eğitmeye başladığında ilk dediği şuydu. "Bunu bilmeni isterim."
Hocam Chögyam Trungpa Rinpoche bana dedi ki...
Sözlerinde de ciddiydi.
Dosdoğru gözünü gözüme dikti.
Sözlerinde ciddiydi.
"Bu umutsuz.
-Bu umutsuz." -Evet.
Her şeyi olduğu gibi kabullendiğin an
umuda ihtiyacın kalmaz.
Çünkü durumunun idare ettiğinin farkına varırsın.
Hayatımın, bunun rahatlık verdiği bir dönemindeyim.
Umudun Disney filmlerindeki bir sincap gibi çıkıp
şöyle şarkı söylediği kısmı geride kaldı.
Umut sana hayat verir ve sonra...
-Hayır. Umut adamın ağzına sıçar. -Evet.
-Asla beceremeyecek. -Ona gereken...
Ona gereken müzik!
Bence de.
Kaşık çal.
Dayan Bob. Senin için müzik çalacağız Bob!
Müzik!
Ha siktir. Sıçtık.
-Dur, galiba... -Bob!
Evet. İşte bu!
Kaşıkları çal!
Çıkar şu kaşıkları.
Tamam.
Evet bebeğim!
Kaşıkların kralısın sen!
Tırman Bob! Hadi! Aferin! İşte böyle!
Takma kafana. Kaşıkları dinle!
Gerçek dünyada en son ne zaman böyle coşkulandığımı
hatırlamıyorum bile.
Muhtemelen son 30 yıldır hiç...
Evet, sorun yok! Sen de yapabilirsin.
Umuttan vazgeç!
Siktir.
Umutsuzluk kulağa harbiden kötü geliyor,
aslında bir zaaf olarak umudu ne kadar çok kullandığını
keşfetmemişsen.
"Umarım yarın..." Pat!
"Umarım geri döner." Küt!
"Umarım unutabilirim..." Çat!
Umutla dövüyorsun kendini.
Bir saniye bile umutsuz kalmaya gelemiyorsun.
Salıver umudu.
Bırak, gitsin.
EZOTERİK TUZAK
404 AY BULUNAMADI
MAHKÛM AY R3T8
Nihayet şarkı söyleyebiliyorum.
Kan içmek Daha yeni doğradığım
Bir gardiyanın güdüğünden
Buydu benim için özgürlük
Hücre arkadaşımı ağlarken izlemek
Sımsıcak işerken Oyulmuş gözlerinin içine
Buydu benim için özgürlük
Ama gün gibi ortada şimdi
Hapishane benim içimdeydi
Ve aslında içine işediğim
Kendi oyulmuş gözlerimdi
Nihayet çıkarınca mahkûm kıyafetini
Ortaya çıkandır özgürlük dedikleri
Ha siktir.
Günaydın efendim.
Efendim.
Bu şarkıyı seviyorum. Hâlâ iyi bir şarkı.
Efendim...
Bakalım gülüm ne âlemde.
Defolun!
Bir tür tarikat.
Alt yazı çevirmeni: Barış Emre Alkım