NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Możesz się tego nauczyć.
Wsadzić zatyczkę… w dupę… twojego umysłu.
Jestem teraz oświecony.
REDAKTOR
Zatyczka analna.
Jestem teraz oświecony.
W dupę twojego umysłu.
Zatyczka analna.
Nie potrzebuję światła.
Kwiatów też.
Prawda, psiapsiuku?
Do łóżka? Nie.
Clancy, ta planeta ci się spodoba.
Zobaczymy.
Norval 8.
Są tam rzeki wina i owoc meskaliny.
Ta papuga da ci świetny wywiad.
Pewnie nie słyszałeś piosenki, ale...
Jestem teraz oświecony.
Doznałem oświecenia!
A może Lensor-Didor?
Planeta aquaparków, trampolin i…
Jestem teraz oświecony.
- A Planeta Pustej Kuli? - Doskonale.
Zrobiłem parę nudnych awatarów, Oświecony.
Dziękuję!
Fajne?
WYBÓR AWATARA
Tak…
Jeden wygląda jak ty zrobiony ze śmietany.
Może być?
Dobrze.
Wyślij mnie na Planetę Pustą Kulę!
Do usług.
Łączenie z symulatorem za…
Żujesz gumę?
Dziękuję, panie.
- Kocham cię. - Dwa…
jeden…
To naprawdę wielka, pusta kula.
Pieprzyć to. Podrasujmy tę kulę!
Cześć, stary.
Masz do tego węża? Cały się obtarłem.
Nie gadasz?
Spoko.
Pewnie jakiś tu jest.
Gdzie ja go włożyłem…
Cholera.
Dużo tu wszystkiego.
Co tam, skarbie?
Kto tam?
Muszę zadawać pytania.
Tyle tu tajemnic.
Idealne na kosmocast.
Jestem Śmiercią.
Miło mi. Mam na imię Clancy.
Sorki, miałam coś w gardle.
THE MIDNIGHT GOSPEL Z CAITLIN DOUGHTY
Udzielisz mi wywiadu do kosmocastu?
Wyrzucam go w kosmos.
Chyba tak.
Ale nim zaczniemy, musisz mnie opisać,
żebym mogła się zamanifestować.
- Co? - Opisz mnie.
Jak wygląda Śmierć według ciebie?
Cztery metry, ładne włosy, śmieszną gałkę oczną,
szczypce w rękawicy, skrzydło nietoperza,
nogę klauna, wszystko w czerwonym wózku-zabawce.
- Czy ten wózek jest częścią mnie? - Tak.
Masz dupę nosorożca, jego bok to pole jedzenia,
a nogi zawsze stoją w kupie.
Musimy to uprościć.
Dobrze.
Zrzuć środek i ohydnego chłopca z uchwytami zamiast rąk.
Nie prosiłem o to.
Przywróć szczypce, tylko mniejsze.
Możesz się nimi odpychać.
To niezbyt praktyczne.
Może dodasz plecak odrzutowy?
Nie jestem już upiorną Śmiercią, raczej…
Co powiesz na normalną Śmierć z kosą,
ale z tym śmiesznym okiem?
Wyglądasz super.
Możemy zacząć wywiad?
Tak.
Zacznę nagrywać.
Hej, to mój wąż!
Kurwa! Ten piekarzyna zabrał mi węża.
Możemy rozmawiać, idąc,
- żebym mógł odzyskać węża? - Jasne.
Więc jesteś Śmiercią.
Utrata innych jest bolesna.
Tak.
Poradzisz coś ludziom, którzy zmagają się ze śmiercią?
Tak. Najlepsze, co możesz zrobić dla siebie,
to być superobecnym w takich momentach.
Stuprocentowo.
Jakby się siedziało z trupem
lub z łożyskiem i kwilącym, pokrytym śluzem noworodkiem.
Tak.
To chwile pierwotnej rzeczywistości, których nie mamy w codziennym życiu.
I są specjalnie przed nami ukrywane.
Przez wymyślny system.
Co to za system?
To wygląda na spisek, o którym nikt nie mówi.
Jedna z moich ulubionych teorii spiskowych dotyczy przemysłu śmierci.
Co to jest? Możemy o tym porozmawiać?
Mogę opowiedzieć o śmierci i wyłożyć ci moje teorie.
Nie wiem, czy to teorie. To raczej fakty.
- Tak je przedstawię. - Super.
To się stało na przełomie XX wieku.
Więc to było...
I pamiętaj…
że to zasadniczo…
Skala tego zjawiska to amerykański paradygmat.
- To paradygmat w USA. - Tak.
Tak się robi w wielu miejscach na świecie,
ale Stany Zjednoczone naprawdę w tym przewodzą.
To mafijny boss w świecie zacierania śladów śmierci.
Przepraszam, że przerywam.
Powiedz, co to za piekarskie lusterka?
Jasne…
To wydawanie wyroku.
Te lustra odbijają te części ciebie, których się wstydzisz,
które próbujesz przed sobą ukryć. Musisz im wybaczyć.
- Wybaczyć? - To dobre na przełamanie lodów.
Podczas wojny secesyjnej widać wzrost praktyki balsamowania,
czyli poddawanie zwłok obróbce chemicznej.
To dłużej zachowuje świeżość ciała i powstrzymuje rozkład.
To dlatego, że ludzie umierali daleko od domu i chciano…
Dokładnie.
Czyli żołnierze z Północy przybywali na Południe
i ginęli na polu bitwy.
W etosie protestantów było bardzo ważne,
by zobaczyć zwłoki.
Więc konduktorzy wkładali rozkładające się zwłoki do pociągu,
ale w końcu powiedzieli: „Wyrzućcie je. To koniec.
Nie będzie stosu trupów w moim pociągu”.
Jasna cholera, saksofonista!
To jest Sąd.
Właśnie myślałem, że przydałby się tu ktoś taki.
Więc młodzi, przedsiębiorczy ludzie będący balsamistami
podążali z jednego pola bitwy na drugie
jak łowcy ofiar wypadków.
Jeżdżą na pola bitwy i rozbijają namioty.
Wystawiali porzucone ciała,
które zabalsamowali na polu bitwy,
by zareklamować swoją pracę.
Coś na wzór wystaw okiennych.
Płaciło się im,
żeby wypatroszyli ciało
i dodali do niego arszeniku, żeby je zakonserwować.
- Arszenik to środek konserwujący? - Tak.
Już się go nie używa, bo to okropne.
Używa się aldehydu mrówkowego. Ale wtedy używano arszeniku.
To mój wąż. Potrzebuję go.
Dorośnij.
To było niebezpieczne zajęcie.
Wysyłali ciało na północ,
a to konserwowało je na czas podróży,
co było ciekawą innowacją.
Chwila, przepraszam.
To bardzo dużo informacji i naprawdę…
To wstęp. Nie zaczęliśmy nawet wyjaśnień.
Daj mi to!
Umrzesz, gdy nadepniesz na piłeczkę pingpongową.
Więc dostaniesz…
- Twój wujek przyjedzie pociągiem… - Tak.
…wypchany arszenikiem?
Nie. Wypchany trocinami.
Balsamowanie polegało na usunięciu narządów wewnętrznych,
bo właśnie tam dochodzi do rozkładu:
w tej lepkiej, środkowej części ciała.
Więc usuwali ci wszystkie organy
i wypychali trocinami lub czymś podobnym,
by twój żołądek pozostał rozciągnięty.
A potem wypełniali twoje ciało i układ krążenia
jakimś konserwantem.
Robili tak i to była wtedy rozsądna innowacja.
Ludzie chcieli odzyskać ciała synów
- i dzięki temu procesowi odzyskiwali. - Tak.
Ale potem ci sami ludzie mówili:
„Co prawda wojna się skończyła, ale to moja praca.
Musimy przekonać kraj, że balsamowanie ma sens”.
Rany.
Więc wyruszyli w kraj, sprzedając swoje wyroby.
Tak jak robili to kiedyś akwizytorzy.
Jeździli od miasta do miasta, robiąc trzydniowe kursy balsamowania.
Mówili: „Chodź, naucz się balsamować”.
To ma sens, tak?
Fajny jest.
Najbardziej efektywną sztuczką było to,
że na przełomie XX wieku
zaczęto forsować pomysł oparty na pseudonauce...
Już wtedy to była pseudonauka.
Mianowicie to, że martwe ciało jest niebezpieczne.
Też tak uważałem.
Jeśli ktoś zmarł na ebolę, ptasią grypę
bądź jedną z tych niezwykle rzadkich, bardzo zakaźnych chorób…
- Dżumę. - Takich Centrum Kontroli Chorób
od razu zabiera do krematorium,
- pomijając dom pogrzebowy. - Można zaoszczędzić.
„Twój tata zmarł na ebolę?
To przykre, ale dobre wieści są takie, że rząd się tym zajmie”.
Jeśli tak nie jest,
twoje ciało niemal natychmiast staje się bezpieczniejsze…
Proszę.
Zaraz po śmierci.
Bo wirusy i bakterie giną szybko.
Nie żyją długo w twoim ciele.
To, co przekazuje zarazki od chorego lub umierającego,
to kaszel, kichanie, odchody, krwawienie.
Wszystkie te rzeczy, które cię atakują,
przestają to robić po czyjejś śmierci.
Czyli to dobrze, jeśli chodzi o twoje bezpieczeństwo.
Ale jeśli możesz...
sprawować nad tatą opiekę hospicyjną: myć go, ubierać i robić całą resztę,
wiesz, że jest bezpieczny.
- Tak. - I nic się nie zmienia, gdy umiera.
- To to samo. - To samo, może nawet bezpieczniejsze.
Czyli… O Boże, to takie straszne.
Pamiętaj, że ludzie tak robili.
Opiekowali się zmarłymi w ten sposób
przez dziesiątki tysięcy lat.
To norma.
Dopiero na przestrzeni ostatnich 100, 120 lat
ci balsamiści, o których mówiliśmy,
przekonali innych, że balsamowanie zwłok
- zapewnia bezpieczeństwo rodzinie. - Cholera.
Dezynfekowali je, aby rodzina akceptowała jego widok i czuła się bezpiecznie.
- Tak. - Wcześniej to głównie kobiety...
myły ciało w domu,
czuwały przy nim i układały je.
Teraz nagle pojawili się mężczyźni, którzy nie są częścią rodziny,
są zawodowcami i mówią: „To dla was niebezpieczne.
Musimy przyjść po ciało,
zabalsamować je i wystawić wam rachunek”.
Jasna cholera. Powiedziałaś: „czuwały przy ciele”?
To oznaczało doglądanie ciała,
przygotowanie go na wizytę rodziny, generalne obcowanie z nim.
Nagle na początku XX wieku zaczęto
przechodzić na…
na model finansowy.
A niech to.
Na czym skończyłam? Ach, tak.
Na kapitalistyczny model śmierci,
w którym trzeba oddać ciało do domu pogrzebowego,
by odessali krew, dodali chemikaliów...
nałożyli makijaż, ubrali w garnitur i odsprzedali ci tatę.
Niekoniecznie muszą ludzi informować…
To, czym się zajmuję, to propagowanie tak zwanych pogrzebów domowych,
które nie są skomplikowane.
To po prostu przejęcie inicjatywy w sprawie śmierci.
Wybierasz się gdzieś? Mogę dołączyć?
No pewnie.
Jasne.
Uwielbiam takie pierdoły.
Powiedzmy, że twój tata umiera w domu.
Nie musisz nigdzie dzwonić.
To nie nagły wypadek. Nie rozłoży się od razu.
Nie stanowi niebezpieczeństwa.
- Czekaj. - Wąż…
Nie żyje. Za dwie godziny wciąż tak będzie.
- Na zjeżdżalnię. - To nie nagły wypadek.
I na ile czujesz się komfortowo,
posiedź z tą pierwotną rzeczywistością,
poczuj tę chwilę.
Przeżyj te emocje.
I zadzwoń do domu pogrzebowego, dopiero gdy będziesz gotów.
Trochę za późno.
Moi rodzice cię poznali, jeśli mogę tak to ująć.
No bez jaj!
Wracaj tu, złodzieju węża!
Oboje rodziców…
Śmierć obojga rodziców, to było…
bardzo…
To nie było proste.
Nikt nie usiadł z nami i nie powiedział „Słuchajcie…”.
Wejść.
„…ciało nie jest zarażone”.
Nie. Nikt ci tego nie powie.
Nikt.
„Możesz trochę pozostać z ciałem…
Może spędź z nim trochę czasu. Po prostu posiedź. To jest dobre”.
Nikt tak nie powiedział.
Poza tym ludzie nie chcą
spędzać czasu ze zwłokami.
To skomplikowane.
Zawsze się nad tym zastanawiam.
Bo ludzie, którzy to robią,
którzy myślą, że mogą to zrobić, ale nie są pewni,
a potem dostają pozwolenie,
przeżywają magiczne, transformujące doświadczenie.
To jak czekolada i szczenięta.
Takie są informacje zwrotne.
- Tak. - Ludzie to uwielbiają.
Oto co się zdarza…
wielu ludziom.
Zanim umierający…
będzie gotowy o tym mówić…
jego umysł ulegnie dezintegracji.
Więc nie może o tym rozmawiać.
Nie potrafi wyrazić tego, co chce.
Umysł ci wysiada.
Zaczyna wariować.
Oscyluje między przeszłością i teraźniejszością.
Wracasz do przeszłości.
Rozmawiasz z mężem, który zmarł 20 lat temu.
Tak. To zupełnie inaczej niż w filmach.
W filmach ktoś leży, a potem nagle mówi „Umieram!”.
Potem umiera. Wygląda świetnie.
Jak po maseczce u kosmetyczki.
Jakby mówił: „Do zobaczenia niedługo”.
- Jakby patrzył… - „Przepraszam, nie będzie mnie na balu”.
„Odchodzę ze świata”. Nawet nie...
Dosłownie jak…
I znika.
Wariactwo.
Ludzie widzą coś takiego i myślą:
„Zabiorę się za planowanie…
Gdy pojawią się choroby, zacznę planować.
Według statystyk
mam na to jeszcze trochę czasu”.
To absurd.
Możesz mieć przebłyski świadomości,
ale gdy je masz,
twoja rodzina chce porozmawiać o tym, jak się czujesz i o przeszłości,
a nie o twoich planach na śmierć
i czy mają cię poddać kremacji.
Fajne w moim tacie było to, że gdy umierał…
To było szalone. Czasami…
Na co umarł twój tata?
Zabijam biliony istot na sekundę.
Na powolne zanikanie.
Stanął pod cieniem hordy podczas Wojen Sektorów.
Wchłonął odrobinę cienia. Całe życie się z nim zmagał.
W końcu dostał się do płuc. Był bohaterem.
- Odkryłem medale po jego śmierci. - Ach, tak.
Kiedy umierał,
czasem mnie rozpoznawał,
a czasem myślał, że jestem żołnierzem z Wojen Sektorów.
Pewnie łysolem.
To normalne u ludzi pod koniec życia.
Pytał: „Kto jest twoim dowódcą?”.
Mówił takie rzeczy. To było ciekawe, ale…
Myślałem, że pewnie już go nie zobaczę:
„W tej chwili widzę jakiegoś lunatyka.
Nie wiem, czy znów zobaczę tatę”.
- A potem… - Nagle wrócił.
Wyskoczył z tego.
Oto on.
I był…
Uczono mnie być szczerym z umierającymi ludźmi…
Dzięki Bogu.
Gdy pytał: „Co się dzieje?”,
odpowiadałem: „Umierasz”.
A on na to: „Dobrze…
to idź po długopis i kartkę”.
A potem zaczął mi mówić,
co mam mówić ludziom.
To było piękne. Było cudowne.
Również to, czego jeszcze nie zrobiłem.
Muszę to zrobić.
Jak wysłać lunch na półmisku do hospicjum.
Piękne instrukcje. Miałem szczęście, że mi ich udzielił.
Tak. Powinieneś go wysłać.
- Wyślę. - Ucieszyliby się.
Zrobię to.
Tato, jesteś w przeszłości, teraźniejszości czy przyszłości,
zrobię to, przepraszam.
Jestem ciut rozkojarzony. Słaba wymówka. Łatwo wysłać półmisek.
Śmierci, miło było cię poznać.
Mnie również. Dziękuję, że mogłam pogadać o pracy.
Hej. Potrzebuję tego węża.
Przepraszam. Możesz… To mój wąż.
Potrzebuję go. Hej, potrzebuję…
Hej, stary!
Kto ma czelność budzić starego Cesarza Windowego?
Ktoś chce zagrać w kosza? Nie.
W baseball? Nie.
- W ping-ponga? - Nie!
Przestań walczyć.
Nic ci nie będzie. Zmierz się z pustką.
Poza tym, jeszcze nie umrzesz.
Umrzesz na krześle obrotowym.
Krzesło obrotowe.
Jasna cholera! Tak!
Cześć, mały.
To mój wąż.
Kim jesteś?
Jesteś metaforą?
Chcesz zjechać?
Tak!
Najlepsza zjeżdżalnia, na jakiej byłem. Szczerze. A byłem na wielu.
Znów potrzebuję cię jako torby.
Dzięki. Tryb torby. Uruchom.
Wracajmy do domu.
Żegnaj, Pusta Kulo!
Jesteś do kitu!
Powiedziała, że umrę na...
Umrę na krześle obrotowym!
Cholera!
Dzięki, Clancy!
Nie ma za co.
Co teraz będziesz robić? Medytować czy co?
O Jezu, nie. To było żenujące.
Nie jestem już oświecony.
Nie byłem oświecony. To nic nie znaczy.
Hej, Charlotte. Też tęskniłem.
Mimo że twoje życie fałszuje
Zawsze możesz śpiewać razem z nim
LUNCH NA PÓŁMISKU ZAMÓW
Lepiej być sobą i fałszować
Niż zachowywać się jak ktoś
Kto odnalazł oświecenie
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska