NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Łączenie z symulatorem za trzy...
dwa...
jeden...
- Zaczekaj chwilę. - Dobrze.
Mama?
- Hej, mamo. - Cześć, Duncan.
Wystąpisz w moim wideocaście?
THE MIDNIGHT GOSPEL Z DENEEN FENDIG
Jak to jest mieć mnie jako syna?
To radość mieć cię jako syna.
Ty…
W jakim wieku się urodziłem?
- Pięć tygodni przed terminem. - Tak?
Jak to było? Opowiesz historię moich narodzin?
- Tak. - Potem zajmiemy się tobą.
Dobrze.
Urodziłeś się pięć tygodni za wcześnie.
Oczywiście w pełnię księżyca.
A w dniu twoich narodzin…
20 kwietnia…
Tak.
Bawiliśmy się w basenie z twoim starszym bratem,
aż stało się oczywiste, że czas jechać do szpitala,
- zamiast siedzieć w baseniku. - Tak.
Inaczej urodziłabym w basenie.
- Tak. - Czego nie chciałam.
Więc pojechaliśmy do szpitala.
Urodziłeś się tak szybko, jak to tylko możliwe.
- Musiałem wyjść. - Oczywiście.
Miałeś dużo do zrobienia.
Więc wyskoczyłem z ciebie.
- Tak. - Co było potem?
- No… - Co zrobiłaś? Spojrzałaś na mnie?
Co się dzieje, gdy urodzisz dziecko?
To trochę osobista sprawa.
- Mów. Wiedzą o mnie wszystko. - A wiedzą to?
Wiedzą, że przyszedłeś na świat…
sikając na okulary lekarza?
Nigdy o tym nie opowiadałem.
Nie pamiętam tego.
To pierwsze, co się stało.
Przyszedłeś na świat, jakbyś wstrzymywał siusiu przez dziewięć miesięcy.
Ciągle cały czas sikam.
Wtedy to było na okulary lekarza.
Więc sikam na okulary lekarza…
A ja patrzę, jak to robisz.
Kiedy mnie odcięli?
Po tym.
Więc po tym, jak nasikałem mu w twarz,
doktor odcina mi czubek fiuta.
Ach, to!
Myślałam, że chodzi ci o pępowinę.
Nie, o obrzez… Zapomnij o pępowinie!
Kiedy robią obrzezanie?
To było dwie minuty później. Przykro mi. I płakałeś.
- Oczywiście! - Krzyczałeś.
- Kto by nie krzyczał? - Czułam się okropnie. To zły pomysł.
Więc to narodziny amerykańskiego dziecka:
zostaje wypchnięte z cipki,
sika na twarz lekarza i odcina się mu czubek penisa.
- Potem… - Nic dziwnego, że jesteśmy wariatami.
O nie, to nie koniec historii.
Potem owinęli cię różowym kocem.
- „Upokorzyć go!” - Nie mieli niebieskich.
„Upokorzyć go!”
„Odetnij mu czubek penisa i zawiń w różowy koc”.
Jak jakaś zła inicjacja do strasznego bractwa.
Cóż… To było zabawne. Zabawny początek.
Oprócz obrzezania. To był zły pomysł.
Więcej bym tego nie zrobiła.
Jak to zabrakło różowych koców?
- Chyba niebieskich? - Niebieskich. To twoja rola.
- Może mieli wysyp chłopców. - Rozumiem.
Czekaj, sprawdzę, czy się nagrywa.
Więc…
Tak?
Urodziłaś mnie.
I co dalej?
- Zaczęłam cię karmić. - Jasne.
Bo byłeś głodny. Byłeś malusieńki.
- Ważyłeś dwa i pół kilo. - Byłem wcześniakiem.
Pięć tygodni przed terminem. Ale zupełnie zdrowy.
Nie było nic złego z płucami ani z niczym.
Teraz jeśli dziecko rodzi się za wcześnie,
trafia na oddział noworodków
na intensywną terapię.
Ale tobie nic nie było.
Twój brat wszedł na salę, zobaczył, jak cię karmię…
i krzyknął do swojego tatusia,
że to dziecko zjada mamę.
Nie pamiętałem tej historii.
To prawda.
Jeff tak myślał.
Więc Jeff widział, jak ten wychudzony demon ssał cycki mamy
i pewnie doznał szoku traumatycznego.
Pewnie wciąż ma po tym uraz,
bo to dziecko zamieszkało w jego domu.
Zanim przeszłaś na emeryturę, byłaś psychologiem przez wiele lat.
Tak.
Jaki wpływ takie rzeczy mają na osobowość?
Niewiarygodnie duży.
Coś się wtedy dzieje z najstarszym dzieckiem,
co zmienia je na zawsze.
Bo nagle musisz dzielić się zasobami.
Nagle nazywają cię „dużym”, choć jesteś mały.
A to mącenie w głowie.
Tak.
Osiemnastomiesięczne dziecko nie jest duże.
Wciąż chodzi w pieluchach i nadal jest dzieckiem.
I nagle musi być kimś, kim nie jest, co zmienia je na zawsze.
- „Bądź dużym chłopcem”. - Dużym chłopcem lub dziewczynką.
Nie bądź egoistą. Pomóż mamie przy tym dziecku.
O nic nie proś. Nie budź dziecka.
Spróbuj być kimś, kim nie jesteś.
- To zmienia ludzi na zawsze. - Czyli…
zgadzasz się z tym, że wczesne dzieciństwo…
tworzy początek wzorca, który towarzyszy nam przez całe życie?
Tak. Pierwsze pięć lat naszego życia
tak kształtuje strukturę osobowości,
że jakakolwiek późniejsza praca duchowa
będzie polegać na analizie wzorców,
które się wykształciły w rodzinie.
Nie da się tego uniknąć?
Nie, bo… Pomyśl.
Cokolwiek cię uformowało w pozytywny sposób,
zakodujesz sobie jako wzorzec właściwego zachowania.
Więc jeśli myślano…
że jesteś wspaniały, bo przyniosłeś mamie pieluchę,
to będziesz mieć tendencję do bycia odpowiedzialnym.
Może bardziej odpowiedzialnym, niż kiedykolwiek chciałeś być.
Może hiperodpowiedzialnym albo kompulsywnie odpowiedzialnym.
- Tak. - Więc zacznij od tego, gdzie jesteś,
ale jeśli nie zawrócisz, by zobaczyć, co jest prawdziwe, a co nie,
to nie odnajdziesz drogi do rzeczywistości.
A o to właśnie chodzi w duchowości, o ile wiem.
To odróżnianie prawdy od fałszu.
Dlatego potrzebny jest nauczyciel, który musi być oddany prawdzie.
Pytanie brzmi… Wielu ludzi...
Myślę o czasie, gdy przechodziłem burzliwy okres.
Nie chciałem być sobą i nie lubiłem siebie.
Używam tego jako punktu odniesienia.
Plątanina ubóstwa, długów,
pomieszania, złych relacji międzyludzkich
i ogólnego chaosu.
To tak jakbyś płynął kanadyjką i nie umiał nią sterować,
więc lądujesz na brzegu rzeki w gałęziach,
cały w komarach.
Wielu ludzi jest w takim punkcie.
- Oni… - Prawda.
- Kanadyjka… - Prawie każdy.
Pagaj im się wykręcił i lądują na brzegu rzeki.
Potem obwiniają się i nienawidzą siebie.
Próbują sobie udowodnić, że brzeg rzeki to miejsce, gdzie powinni być.
Że to romantyczne być kąsanym przez łasice i pszczoły.
Jak sprowadzić kogoś z...
Jeśli ktoś taki teraz tego słucha…
i słyszy, jak mówisz o nauczycielu i tak dalej,
myśląc: „Nie stać mnie na kanapkę”,
to co może zrobić?
Jakie kroki może podjąć, by rozpocząć proces dochodzenia do prawdy?
Myślę, że najłatwiej byłoby mu umiejscowić się w teraźniejszości.
To oznacza odłożenie na bok przeszłości i przyszłości
i wsłuchanie się w ciało.
Może to zrobić, nawet jeśli nie ma ani grosza.
Jeśli nauczymy się postrzegać
i czuć siebie od wewnątrz,
zmieni się stan naszej świadomości.
Możesz mnie przez coś takiego przeprowadzić?
Możesz poczuć wnętrze swojej dłoni?
Zaczekaj.
Pod skórą?
Tak. We wnętrzu dłoni.
- Tak. - Czujesz to od środka?
Nie wiem, czy to nie projekcja, ale czuję…
Jak to czujesz?
Jak kiedy przyciągasz do siebie magnesy.
Trochę… jakby gwóźdź tam przechodził.
- Naprawdę? - A ja jestem na krzyżu. Jestem Jezusem.
Żartuję.
Mogę poczuć wnętrze dłoni? Nigdy…
Poczuj dłoń.
Nigdy tego nie próbowałem.
Spróbujemy teraz.
Poczuj dłoń.
Poczuj palec wskazujący od środka.
Wskazujący. To mały.
Dobra.
- Tak, czuję ciepło. - Tak. Ciepło i co jeszcze?
Drętwienie. Nie wiem. Ciepło i drętwienie.
- Drętwienie? - Nie wiem, czy to dobre słowo.
To jakby energia.
Masz rację. Sprawdź, czy potrafisz poczuć całą rękę od środka.
Nie śpiesz się.
Jak nigdy tego nie robiłeś, to trudne.
Tak, coś tam czuję.
Tak?
Delikatnie kieruj uwagę w górę ramienia.
Tak.
Sprawdź, czy czujesz całą rękę od środka.
Jakby w mojej ręce biegały wilki.
Nie…
Sprawdź, czy czujesz obie ręce naraz.
Czuję.
Jeśli czujesz, dodaj nogi,
żebyś czuł ramiona i nogi od wewnątrz w tym samym czasie.
Tak, to dziwne. Czuję.
To…
- jest obecność. - To dziwne.
- Nigdy tego nie robiłem. Dziwne. - To obecność. Nie przebywasz w umyśle.
To cię wyrzuca z umysłu.
Umysł nie pośredniczy w przekazywaniu odczucia ramion i nóg.
- Twój umysł. Intelekt. - Więc to sposób na porzucenie myślenia.
To możesz zrobić natychmiast, gdy jesteś na brzegu rzeki
i kąsają cię łasice i pszczoły.
W CIĄŻY!
Następne, co możesz zrobić, Duncan…
Tak?
Gdy czujesz jednocześnie ręce i nogi…
Tak.
…dodajesz dwie rzeczy.
Patrz. Poczuj ręce i nogi i patrz.
- Na co? - Na cokolwiek. Pozwól, by samo przyszło.
- Niczego nie szukaj. - Dobrze.
Zaakceptuj to, co widzisz.
To pszczoła z tysiącem oczu i czułków
- i sztyletem w pentagramy. - A nad rzeką?
Co to mogłoby być?
- Wiesz… - Czekaj, coś jeszcze.
Tak?
I słuchaj.
Więc czujesz ręce i nogi…
patrzysz i słuchasz jednocześnie.
Robisz trzy rzeczy.
Rozumiem. Daje to pewien rodzaj przejrzystości.
Daje ci przejrzystość i przenosi do trochę innego wymiaru świadomości.
To coś zupełnie innego.
Mam mikrofon przy twarzy, trudno mi zrobić to, co bym zrobił…
gdybym siedział sam,
ale to ćwiczenie medytacyjne jest super.
Pozwala na doświadczenie obecności bez nauczyciela i bez grosza.
- Tak. - I nawet kiedy jesteś...
w tym stanie obecności...
Jeśli jesteś w nim choć przez chwilę…
Jeśli pozostaniesz w nim przez chwilę, zaczniesz czuć przepływ...
- Tak. - …energii.
Poczujesz, że jest tam rzeka,
bo wielu ludzi stojących nad rzeką
- nawet nie wie, że jest rzeka. - Właśnie.
- Więc… - Czym jest rzeka?
To rzeczywistość i jej… przepływ.
Jeśli spojrzysz na świat,
zobaczysz, że ciągle się zmienia i przekształca.
- Tak samo jest z nami. - Tak.
Jest w tym przepływ. Możesz go poczuć.
Ale tylko jeśli jesteś obecny.
Bo jeśli przebywasz w swoim zwykłym, myślącym umyśle,
- nie będziesz mógł tego zrobić. - Tak.
Czyli to proste.
Możesz poruszać się między tymi
wymiarami zwykłej świadomości
i czymś, co jest poza czasem i przestrzenią.
Tak. A to coś poza czasem i przestrzenią jest…
bardziej rzeczywiste niż mentalne konstrukty.
- Twoja prawdziwa tożsamość. - O tym mówimy.
Bo to są tylko...
rzeczy, których nauczyłeś się w życiu.
Od rodziny, w której się urodziłeś, z różnych sytuacji,
okoliczności, w jakich byłeś, i z twoich naturalnych skłonności.
Ciekawe jest to,
że jeśli nauczysz się pozostawać w tym miejscu
- przez minutę… - Tak.
…pojawią się pytania.
Naturalne pytania, nie takie, które czytasz w książce.
„Ciekawe…” coś tam.
„Ciekawe, jak…” bla, bla, bla.
Generalnie pierwsza rzecz, jaka się pojawia, to osąd.
Coś, co mówi: „To naprawdę zły pomysł.
Wróć do tego, kim naprawdę jesteś”.
A to twoje stare „ja”.
Dupek.
Wiesz, może… to jest dupek,
ale z drugiej strony może to być dziecko ssące cycek.
Nie sądzę. Myślę, że większość ludzi…
Dziecko ssące cycek jest urocze, ale wiele osób jest...
Ja to widzę jak coś w rodzaju...
Widziałem nagranie, jak ktoś daje mięso pobitym psom.
A gdy je podaje,
w trakcie tej czynności psy…
psy są złe, warczą. Widzisz, że pies tego nie kontroluje.
Są ludzie, których osobowości się skurczyły
i stali się jak warczący pies.
Cokolwiek im dasz, będą tylko warczeć.
Dlatego mówię „dupek”.
Dobrze, ale... mogłabym powiedzieć,
że to idealny przykład do tego, o czym mówię,
przywołując obraz ssania cycka.
Bo jeśli przebywałeś wśród ssaczy cycków…
Całe życie.
Jeśli byłeś przy prawdziwym ssaczu, czyli dziecku…
Mówisz o dziecku? Może nazwiemy ich…
- Nazwijmy ich dziećmi. - Dobrze.
Byłoby super, gdyby ludzie
nazywali dzieci „ssaczami cycka”.
Są dzieci, które się denerwują,
bo matka nie przychodzi i nie daje cycka,
kiedy dziecko tego chce.
Dziecko krzyczy i krzyczy.
Nim matka przyjdzie, dziecko będzie tak sfrustrowane, że ją ugryzie.
- Naprawdę? - Jak pies i mięso. Tak.
Odrzuci ją, choć jest głodne.
Opisujesz sposób,
w jaki wielu ludzi reaguje na świat.
Są tak źli,
że nie dostali tego, czego chcieli,
że gdy to w końcu dostają,
próbują ukarać wszystkich tą rzeczą, którą dostali.
- Właśnie. - Tak.
I znów zostają z niczym.
- Bo jeśli jesteś w stanie ubóstwa… - Tak.
…masz nad tym pewną kontrolę.
Nie wszystko możesz kontrolować.
Gdy tornado przechodzi w pobliżu,
twój dom zostaje zniszczony, a ty nie masz ubezpieczenia
i tracisz wszystko. Tego nie możesz kontrolować.
Ale możesz kontrolować swoją reakcję.
Jeśli jesteś świadomy swoich reakcji,
zareagujesz na to lepiej, niż tylko powtarzając wyuczone reakcje.
Bo dom zawsze zostanie zniszczony.
To część życia.
Dom jest niszczony.
Nie unikniesz tego.
Ale jeśli pomyślisz o każdym razie,
gdy twój dom został zniszczony…
- to właśnie były momenty transformacji. - Tak.
To prowadzi nas do…
do tego, z czym zmagasz się od czterech lat,
czyli do raka kości czwartego stopnia.
- Do raka piersi z przerzutami. - Rak piersi z przerzutami.
A to ekstremalna…
wersja tornada niszczącego dom.
Bo cztery lata temu zadzwoniłaś i powiedziałaś, że zostało ci…
sześć miesięcy życia.
Mówiono mi to już kilkanaście razy.
Kilkanaście razy, że masz sześć miesięcy.
Kazano mi zadzwonić do krematorium i dowiedzieć się, ile kosztuje...
kremacja, bo został mi miesiąc lub sześć tygodni.
I że muszę to wiedzieć,
żebym mogła zapłacić z góry, zanim umrę.
Zadzwoniłam do krematorium
i dowiedziałam się, że to 750 $. Dziękuję.
Boże, to jest chore.
Prawdopodobieństwo, że istnieje jakaś siła,
która nas zabierze, gdy nadejdzie nasz czas…
jest poza naszą kontrolą.
Więc lepiej się z tym pogodzić.
Łatwiej płynąć z prądem tej rzeki,
niż walczyć z nią,
myśląc, że istnieje taka możliwość. Wszyscy umrzemy.
Wiem.
Jest…
takie powiedzenie, nie znam jego źródła,
że medytacja to przygotowanie na śmierć.
Myślę, że to prawda.
Medytacja to duchowa praktyka, która przygotowuje nas na śmierć.
Ale jeśli spojrzysz na świat,
zobaczysz, że rzeczy pojawiają się i znikają,
a ludzie są tego częścią.
Pojawiają się i znikają…
z powierzchni Ziemi.
Tak się dzieje.
Nasze ego personalizuje to i uważamy się za wyjątek.
- Tak. - Ale nie jesteśmy, wiesz?
Jesteśmy częścią całości,
a wszystko w tej całości cały czas ulega przemianie.
Zmienia formę. Przekształca się.
Ty jesteś wyjątkiem.
- Bo jestem twoją mamą. - Nie!
Wiem, ale…
Nie da się okłamać złamanego serca.
Co z tym zrobić?
Płakać.
To naprawdę trudne.
Ale każdy musi przez to przejść.
Tak.
To takie dziwne.
Wszechświat...
wydaje się stabilny,
jeśli jesteś...
wiesz…
w takim nawykowym stanie.
I stanięcie twarzą w twarz z prawdą,
a dla mnie to byłaś ty umierająca…
To było chyba największe…
spotkanie z prawdą w moim życiu.
Nie da się…
Brak na to słów.
Tak.
Ale to nie sprawia, że czujesz…
To nie jest uczucie…
- którego pragniesz. - Nie.
Ale to uczucie, którego każdy człowiek doświadczy.
- W ten czy inny sposób. - Tak.
Ale tylu z nas spędza tyle czasu,
robiąc wiele bezsensownych rzeczy,
żeby uniknąć tego doświadczenia.
Dokładnie.
Ludzie unikają myśli,
że umrą i że ich bliscy umrą.
To otwiera serce. Łamie ci je i otwiera.
- Tak. - Prawda?
Nasze serca są zamknięte, bo je zamknęliśmy,
broniąc się przed bólem.
To je otwiera.
Otwieranie serca jest do kitu.
W tym problem.
Ram Dass mówi o tym cały… To boli.
Zawsze boli?
Otwieranie serca zawsze boli?
Czy jesteś w ciągłym stanie…
Nie zawsze.
Ale kiedy pęka, to boli.
Wiesz? To prawda.
Ale ból przekształca, bo jeśli mu się przypatrzysz,
wiesz, że doświadczasz miłości.
- Tak. - Najpiękniejszego uczucia.
Tak… Fakt, to coś nowego.
Widzisz, na ile cenisz życie.
Tak. A teraz wyglądam lepiej niż kiedykolwiek,
- bo żyję pełnią życia. - Właśnie.
Bo żyję i umieram świadomie.
Trzymam dwie sroki za ogon.
Jakiej rady udzieliłabyś ludziom, którzy się z tym zmagają?
Powiedziałabym im, żeby płakali, gdy tego potrzebują.
I zwrócili się ku temu, co nazywa się śmiercią.
Nawet jeśli boisz się ku temu zwrócić, zrób to.
Nic ci się nie stanie.
A zobaczysz, czego cię nauczy.
To wspaniały nauczyciel, i to darmowy.
Chyba nie sprzedałby wielu cholernych biletów.
Nie pójdę na jego występ, jeśli się da.
Ale to nauczyciel. Mówiąc o nauczycielach, to się opłaca.
Tak.
I uświadomiłam sobie...
że im bardziej zbliżam się do śmierci...
tym bardziej czuję, że żyję,
że jestem coraz bardziej obecna i coraz bardziej prawdziwa.
I zdaję sobie sprawę...
że nie mam pojęcia, co jest po drugiej stronie
fizycznej śmierci.
Ale fakt, że jest we mnie coraz więcej życia, sprawia,
że podejrzewam istnienie związku między tym
a zmierzaniem ku śmierci fizycznej.
- Tak. - Nie umiem tego wyjaśnić.
Ale myślę, że bardziej cierpimy,
jeśli opieramy się nurtowi rzeki.
- Tak. - A ona zawsze płynie.
Jeśli spróbujemy popłynąć na bok,
żeby dostać się do brzegu i wyjść z nurtu,
zaczynamy cierpieć coraz bardziej.
- Chodzi o to, żeby w to wejść. - Tak.
A niesamowite w tym wejściu jest to,
że ta rzecz zwana miłością…
wspiera nas i trzyma.
Ma w sobie pewną dobroć, której może nie zauważyliśmy.
Pytamy, co to jest.
Co ma w sobie tę dobroć?
Jedyne słowo, jakie przychodzi mi do głowy, to „rzeczywistość”.
Rzeczywistość jest nacechowana dobrocią.
Tak. Prawda.
A nawet dobroć nie jest… To bardzo małe słowo na określenie tego, prawda?
- Tak. - To jest… takie pełne mocy.
To doświadczenie energii miłości jest tak potężne,
że całe życie, całe ego tworzymy po to, by z nią walczyć,
by jej nie czuć.
- Tak. - To takie przytłaczające.
Tak. To zabójca.
- To śmierć ego. - Tak.
Nie chcemy tego.
Chcemy i dlatego to boli. To śmierć ego.
Twoje serce pęka i twoje ego umiera.
Tak.
I rozumiesz, że śmierć ego to transmutacja.
To alchemiczna transmutacja.
Tak. Kto chce nosić ten pieprzony ciężar?
Ty nie.
Ja też nie.
Tak bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Duncan, taka miłość nie odchodzi.
To kolejna rzecz, którą zrozumiesz.
Że mogę opuścić tę sferę egzystencji raczej wcześniej niż później…
ale miłość nie odejdzie.
Jestem tego pewna.
Tak.
Wierzę ci.
Przejdźmy do reklam.
Otoczyć go!
Tato, daj spokój!
Nielicencjonowany użytkowniku symulatora,
zostałeś uznany za winnego nielegalnego zbieractwa przez Sędziego Hoopsa.
Połóż się na podłodze i wyczołgaj na zewnątrz!
Stój. Słuchaj!
- Wymień jego zbrodnie. - Wymienię wszystkie twoje zbrodnie.
Zbrodnia numer jeden: kradzież zielonego oleju.
Zbrodnia numer dwa…
Policja!
Auć! Tato, nie!
Otwórz oczy, Daniel.
Nie, tato!
- Daniel, otwórz oczy! - Tato, nie!
Zbrodnia numer cztery:
głupota.
Jestem dobrym ojcem.
Zbrodnia numer pięć…
Och, federalni!
Spalcie to!
Tak, Sędzio.
Policja!
Czemu się nie pali, Jim?
Wiatr się zmienił. Chodź tu. Znów się zmienił.
Wciąż nic z tego.
Policja!
- Jesteśmy policjantami! - Ja też!
Przestępco!
Wyłaź z tego symulatora albo cię wysadzę
za pięć...
cztery… trzy...
dwa… jeden...
O rany!
Trzęsie się!
Porzućcie ciała, dzieci.
Będziemy żyć w elektrycznym świetle!
Wsiadaj.
Udzielisz mi wywiadu do…
Czy ja nie żyję?
Bądź tu i teraz.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska
Oddzwoń, jak dasz radę. Wiem, że jesteś zajęty podcastami.
Ale to, co mówiłeś o duszy, jest bardzo prawdziwe.
To bardzo ciekawe i chciałam z tobą o tym porozmawiać,
bo dopiero dziś rano sobie uświadomiłam,
że moja dusza może zatoczyć koło i mówić do siebie.
Ale wygląda na to,
że dusza i ja nie jesteśmy już sobie obcy.
To ciekawe.
Pogadamy później. Pa.