‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎รวมร่างกับเครื่องจำลองในสาม...
‎สอง...
‎หนึ่ง...
‎- รอเดี๋ยวนะ ‎- โอเคครับ
‎แม่เหรอครับ
‎หวัดดีครับแม่
‎- หวัดดีจ้ะดันแคน ‎- แม่อยากออกวิดคาสต์ของผมไหม
‎(เดอะ มิดไนท์ กอสเปิล ‎กับเดนีน เฟนดิก)
‎รู้สึกยังไงบ้างครับที่มีผมเป็นลูกแม่
‎มีความสุขมากจ้ะที่มีลูกชายอย่างลูก
‎แม่...
‎ผมอายุเท่าไหร่... ‎ผมอายุเท่าไหร่ตอนที่แม่คลอดผม
‎ลูกคลอดก่อนกำหนดห้าสัปดาห์
‎เหรอครับ
‎- จ้ะ ‎- แล้วเรื่องเป็นไง
‎แม่เล่าเรื่องตอนที่ผมเกิดได้ไหม
‎- ได้สิ ‎- แล้วเราค่อยคุยกันเรื่องแม่
‎ได้ แน่นอน
‎ลูกคลอดก่อนกำหนดห้าสัปดาห์
‎แน่นอนว่าวันนั้นมีพระจันทร์เต็มดวง
‎และในวันที่ลูกเกิด...
‎เมษายน... วันที่ 20
‎ครับ
‎เรากำลังเล่นน้ำกันในสระว่ายน้ำกับพี่ชายของลูก
‎แล้วแม่ก็รู้สึกแน่ชัดว่าได้เวลาไปโรงพยาบาลแล้ว
‎- แทนที่จะนั่งเล่นอยู่ในสระว่ายน้ำเด็ก ‎- ครับ
‎นอกจากว่าแม่จะอยากคลอดลูกในสระว่ายน้ำ
‎- ครับ ‎- และแม่ไม่อยาก
‎เราจึงไปโรงพยาบาลกัน
‎แล้วลูกก็คลอดออกมาเร็วสุดๆ เลย
‎- ผมต้องรีบออกมา ‎- ใช่แล้วจ้ะ
‎ลูกมีสิ่งที่ต้องทำ
‎จากนั้น... แล้วผมก็คลอดออกมาจากตัวแม่
‎- ใช่จ้ะ ‎- แล้วไงต่อครับ
‎คือว่า...
‎แม่ทำอะไร แม่มองผม
‎มันเป็นยังไงเมื่อแม่คลอดลูก
‎แหม แม่ไม่อยาก ‎เล่าเรื่องส่วนตัวเกินไปนะ ดันแคน
‎- เล่าได้ครับ พวกเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผม ‎- แล้วรู้เรื่องนี้ไหม
‎รู้กันไหมว่าตอนที่ลูกลืมตาดูโลก...
‎ลูกฉี่ใส่แว่นของหมอด้วย
‎เรื่องนี้ผมไม่เคยเล่า
‎ผมจำไม่ได้
‎นั่นแหละสิ่งแรกที่เกิดขึ้นเลย
‎ตอนที่ลูกเกิด ยังกับลูกอั้นฉี่ไว้เก้าเดือน
‎ผมยังต้องฉี่ตลอดเวลาเลย
‎แต่นี่ฉี่ใส่แว่นตาคุณหมอเลย
‎ผมฉี่ใส่แว่นตาหมอ...
‎และแม่ก็มองลูกอยู่
‎พวกเขาขริบผมตอนไหน
‎หลังจากนั้น
‎งั้นหลังจากที่ผมฉี่ใส่หน้าหมอ
‎- หมอก็ตัดปลายน้องชายผมออก ‎- หมอตัด...
‎อ๋อ นั่น...
‎แม่นึกว่าลูกหมายถึงขริบสายสะดือ ‎ต่อไปคือ...
‎เปล่า ขริบหนังหุ้ม... ช่างสายสะดือสิ!
‎พวกเขา... พวกเขาขริบหนังหุ้มปลายตอนไหน
‎นั่นมันสองนาทีต่อมา ‎ขอโทษที่ต้องบอกนะ แต่ลูกร้องไห้ด้วย
‎- จริงๆ ‎- แหงสิ!
‎ลูกร้องลั่นเลย
‎- เป็นใครก็ร้อง ‎- แม่รู้สึกแย่มาก
‎แม่คิดว่าไม่เข้าท่าเลย
‎งัั้นขั้นตอนการเกิดของทารกอเมริกันเป็นงี้
‎เด็กทารกอเมริกันพุ่งออกมาจากช่องคลอด
‎พ่นฉี่ใส่หน้าหมอแล้วก็โดนตัดปลายน้องชายออก
‎แล้วก็... แล้ว...
‎- มิน่าล่ะพวกเราถึงเพี้ยน ‎- ไม่ๆ
‎เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
‎แล้วพวกเขาก็ห่อลูกในผ้าห่มสีชมพู
‎- "ทำให้เขาขายหน้า!" ‎- เพราะไม่มีผ้าสีฟ้า
‎"ทำให้เขาขายหน้า!"
‎"ขริบหนังหุ้มปลายของเขาออก ‎แล้วจับเขาห่อในผ้าห่มสีชมพู"
‎ยังกับเป็นการรับน้องโหดเหี้ยม ‎เพื่อรับเข้าสู่สมาคมชายที่สุดสยอง
‎ที่จริงมันก็ตลกดีนะ เป็นการเริ่มต้นที่ตลกดี
‎ทุกอย่างยกเว้นการขริบ ‎ที่แม่คิดว่าเป็นความคิดที่แย่มาก
‎แม่จะไม่มีวันขริบเด็กอีกคนเด็ดขาด
‎ผ้าห่มสีชมพูหมดได้ยังไง
‎- หมายถึงผ้าห่มสีฟ้า ‎- ผ้าห่มสีฟ้า มันเป็นหน้าที่นะ
‎คืนนั้นคงมีเด็กต้องใช้ผ้าห่มสีฟ้าเยอะมั้ง
‎- เข้าใจละ ‎- แม่ก็ไม่รู้
‎รอเดี๋ยวนะ ผมขอดูก่อนว่าเรากำลังอัดอยู่
‎แล้ว...
‎จ้ะ
‎แม่คลอดผมออกมา
‎จากนั้นเป็นยังไงต่อครับ
‎- แม่ก็ให้นมลูก ‎- ครับ
‎เพราะลูกกำลังหิว ลูกเป็นเด็กตัวจิ๋ว
‎- ลูกหนักแค่ 2,800 กรัมเอง ‎- คลอดก่อนกำหนด
‎ก่อนกำหนดห้าสัปดาห์
‎แต่ปกติดี
‎ทั้งปอดลูกหรืออะไรก็ตามไม่มีผิดปกติเลย
‎สมัยนี้ ถ้าเด็กคลอดก่อนกำหนดนานขนาดนั้น
‎จะต้องอยู่ในห้องดูแลทารกแรกเกิด
‎ในแผนกผู้ป่วยวิกฤติหรืออะไรทำนองนั้น
‎แต่ลูกสบายดี
‎พี่ชายของลูกเดินเข้ามาในห้อง ‎เห็นแม่กำลังให้นมลูกอยู่...
‎เลยร้องตะโกนหาพ่อดังลั่นทางเดิน
‎ว่าเด็กคนนั้นกำลังกินแม่อยู่
‎ผมลืมเรื่องนั้นไปแล้ว
‎ก็จริงนะ
‎จ้ะ เจฟฟ์คิดว่าอย่างนั้น
‎เจฟฟ์เห็นปีศาจผอมกะหร่องคนนี้ ‎กำลังดูดนมแม่ของเขาอยู่
‎และคงจะช้ำใจตั้งแต่นั้นมา
‎เขาก็อาจจะยังช้ำใจอยู่ก็ได้นะ ถ้าคิดดูแล้ว
‎เพราะเด็กคนนี้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเขา
‎ก่อนที่แม่จะเกษียณ แม่เป็นนักจิตวิทยาอยู่หลายปี
‎- ใช่จ้ะ ‎- แม่คิดว่าเรื่องแบบนั้น
‎มีผลต่อบุคลิกของคนเรามากน้อยแค่ไหน
‎มากมายมหาศาลเลยล่ะ
‎มีบางสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกคนแรก
‎ที่เปลี่ยนแปลงคนนั้นตลอดไป
‎เพราะอยู่ดีๆ ลูกต้องแบ่งปันทรัพยากรต่างๆ
‎อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นคนโตทั้งที่ตัวเล็กนิดเดียว
‎ดังนั้นมันก็ทำให้สับสนได้
‎ครับ
‎และพวกเขาต้อง... ‎เด็กวัย 18 เดือนไม่ได้โตเลย
‎ยังนุ่งผ้าอ้อมอยู่ และยังเป็นเด็กอ่อนอยู่
‎อยู่ดีๆ พวกเขาก็ต้องเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่ใช่
‎และมันเปลี่ยนแปลงพวกเขาตลอดไป
‎"เป็นพี่ชายแล้วนะ
‎เป็นพี่ชายหรือพี่สาว
‎ต้องไม่เห็นแก่ตัว ช่วยแม่เลี้ยงน้องด้วย
‎อย่าเรียกร้องอะไร อย่าทำให้น้องตื่น
‎พยายามเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง
‎- มันเปลี่ยนคนเราได้ตลอดไป ‎- ถ้างั้น...
‎แม่เห็นด้วยกับความคิดว่าช่วงวัยเด็กนั้น...
‎สร้างจุดเริ่มต้นของรูปแบบ ‎ที่จะเป็นแบบนั้นไปตลอดชีวิตเหรอครับ
‎ใช่ แม่คิดว่าช่วงเวลาห้าปีแรกของชีวิตเรา
‎มีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อโครงสร้างบุคลิกภาพของเรา
‎จนการฝึกจิตวิญญาณแบบไหนก็ตาม ‎ที่เราทำหลังจากนั้น...
‎จะต้องมีการย้อนกลับมามองรูปแบบ
‎ที่ครอบครัวกำหนดไว้ตั้งแต่แรก
‎ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลยเหรอ
‎ไม่มี เพราะคิดดูสิ...
‎เมื่อลูกได้รับการสนับสนุนในทางที่ดีกับสิ่งไหน
‎ลูกก็จะยึดไว้ว่านั่นเป็นสิ่งที่คนเราควรเป็น
‎ดังนั้นถ้าคนอื่นคิดว่าลูก...
‎น่ารักเป็นพิเศษที่หยิบผ้าอ้อมของน้องมาให้แม่
‎นั่นก็มีแนวโน้มที่จะทำให้ ‎ลูกมีความรับผิดชอบมากขึ้น
‎อาจจะมีความรับผิดชอบ ‎มากกว่าที่ลูกควรจะเป็นด้วยซ้ำ
‎อาจจะมีความรับผิดชอบเกินไป ‎หรือรู้สึกกดดันว่าต้องรับผิดชอบ
‎- ครับ ‎- ลูกเริ่มจากที่ที่ลูกอยู่
‎แต่ถ้าไม่ย้อนกลับไปดูว่า ‎อะไรจริงหรืออะไรไม่จริง
‎ลูกก็จะพลาดหนทางสู่ความเป็นจริงไป
‎ซึ่งคือประเด็นของความเชื่อทางจิตวิญญาณ ‎เท่าที่แม่รู้นะ
‎มันคือการแยกความแตกต่าง ‎ระหว่างสิ่งที่เป็นจริงกับสิ่งสมมติ
‎ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีครู
‎และครูต้องอุทิศตัวเองให้กับความจริง
‎ทีนี้คำถามคือว่า... มีหลายคนที่...
‎ผมคิดถึงเมื่อผมเจอเรื่องที่สับสบวุ่นวาย
‎เมื่อผมไม่อยากเป็นตัวเอง ‎และใจผมก็ไม่ชอบตัวเองเลย...
‎ผมใช้ช่วงนั้นเป็นจุดอ้างอิง
‎เป็นความวุ่นวายที่ยุ่งเหยิง ‎ทั้งความยากจน หนี้สิน
‎ความสับสนและความสัมพันธ์ที่เลวร้าย
‎และความโกลาหลทั้งหลาย
‎เหมือนเวลาที่ล่องไปตามแม่น้ำ ‎แต่พายเรือแคนูไม่เป็น
‎จนไปติดอยู่ริมแม่น้ำโดนกิ่งไม้เกี่ยว
‎แถมโดนยุงตอม
‎ตอนนี้หลายคนอยู่ในจุดนี้
‎- พวกเขาแค่... ‎- จริงจ้ะ
‎- เรือแคนู ‎- แทบทุกคนเป็นแบบนี้
‎หางเสือพังจนพวกเขาติดอยู่ริมแม่น้ำ
‎แล้วก็โทษตัวเองที่เป็นแบบนี้ ‎กลายเป็นเกลียดตัวเอง พวกเขา...
‎พวกเขาพยายามแสร้งทำเป็นว่า ‎ควรต้องอยู่ตรงริมแม่น้ำนี่แหละ
‎แล้วก็มีเรื่องผจญภัย ถูกฝูงเพียงพอนกับฝูงผึ้งรุม
‎เราจะทำยังไงให้... ‎เราจะทำยังไงให้คนที่ติดริมน้ำอยู่...
‎ถ้ามีคนแบบนั้นฟังอยู่ตอนนี้
‎พวกเขาได้ยินแม่พูดเรื่องครู เรื่องนั้นเรื่องนี้
‎และกำลังคิดว่า "วันนี้ฉันไม่มีเงินพอ ‎จะซื้อแซนด์วิชกินด้วยซ้ำ..."
‎พวกเขาจะทำยังไงได้
‎พวกเขาจะทำตามขั้นตอนอะไรได้บ้าง ‎เพื่อที่จะเริ่มการยอมรับความจริง
‎แม่คิดว่า สิ่งที่ง่ายที่สุดที่จะทำได้
‎คืออยู่กับปัจจุบัน
‎หมายถึงการปล่อยวางอดีต ปล่อยวางอนาคต
‎และรู้สึกอยู่ในตัวเอง
‎ทำแบบนั้นได้ ไม่ต้องมีเงินสักนิดก็ได้
‎ถ้าเราเรียนรู้ที่จะรับรู้ ‎และรู้สึกถึงตัวเองจากข้างใน
‎สภาพการรับรู‎้‎ของเราก็เปลี่ยนไป
‎มันมี... แม่ช่วยสอนผมได้ไหมว่ามันเป็นยังไง
‎ตอนนี้ลูกรู้สึกถึงในมือของตัวเองรึเปล่า
‎เดี๋ยวนะ
‎แบบใต้ผิวหนังเลยเหรอ
‎ใช่ ลึกในมือของลูกเลย
‎- ครับ ‎- ลูกรู้สึกได้จากข้างในเหรอ
‎ได้นะ... ผมไม่รู้ว่า ‎กำลังสร้างความรู้สึกนั้นเองรึเปล่า
‎- แต่ผมรู้สึกได้ว่า.. ‎- มันรู้สึกเป็นยังไง
‎เหมือนเวลาเราผลักแม่เหล็กเข้าหากัน ‎อะไรทำนองนั้น
‎เหมือนกับ... เหมือนกับมีตะปูกำลังตอกใส่มืออยู่
‎- จริงเหรอ ‎- ผมอยู่บนไม้กางเขน
‎- โอเค ‎- ผมคือพระเยซู
‎ผมล้อเล่นๆ ผมล้อเล่นสุดๆ
‎ผมรู้สึกถึงข้างในมือไหมเหรอ ผมไม่เคย...
‎- รู้สึกถึงมือของตัวเอง ‎- ผมไม่เคย...
‎ผมไม่เคยลองทำแบบนี้เลย
‎โอเค งั้นเรามาลองทำกันตอนนี้
‎โอเค รู้สึกถึงมือของตัวเองซะ
‎รู้สึกถึงนิ้วชี้ของลูกจากข้างใน
‎นิ้วชี้ นั่นนิ้วก้อยจ้ะ
‎โอเค
‎- ครับ อุ่นๆ ดีนะ ‎- จ้ะ
‎อุ่นแล้วอะไรอีก
‎ชา ไม่รู้สิ อุ่นและชา
‎- ชาเหรอ ‎- ไม่รู้คำว่า ชา ถูกต้องไหม
‎แค่รู้สึกเหมือนพลังงานแบบหนึ่งน่ะครับ
‎ถูกจ้ะ ลองดูซิว่ารู้สึกถึงทั้งมือจากข้างในได้ไหม
‎แบบเดียวกันเลย
‎ไม่ต้องรีบ
‎ถ้าลูกไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน มันก็ยาก
‎ครับ ผมรู้สึกถึงบางสิ่งในนั้น แบบว่า...
‎รู้สึกเหรอ
‎ปล่อยให้มัน... ค่อยๆ เพ่งสมาธิขึ้นไปตามแขน
‎ครับ
‎ลองดูซิว่าลูกรู้สึกถึงทั้งแขนจากข้างในไหม
‎ใช่ รู้สึกเหมือนมีหมาป่าวิ่งไล่ไปตามแขนผม
‎ไม่ใช่สักหน่อย
‎ลองดูซิว่าลูกรู้สึกถึงแขนทั้งสองข้าง ‎จากข้างในพร้อมกันได้ไหม
‎ได้ ผมทำได้
‎และถ้าลูกทำได้ ลองทำกับขาดู ‎ลูกจะได้รู้สึกถึงแขน
‎และขาจากข้างในไปพร้อมกัน
‎ครับ มันประหลาด ผมทำได้
‎นั่นแหละ...
‎คือการมีสติ
‎ประหลาดแฮะ
‎- ผมไม่เคยทำแบบนี้เลย มันประหลาด ‎- นั่นคือสติ
‎สิ่งที่ลูกทำคือไม่ได้ใช้จิตใจ
‎มันทำให้ลูกออกจากจิตใจของตัวเอง
‎ลูกไม่ได้เป็นสื่อกลางการรับรู้ของแขนและขา ‎ผ่านทางจิตใจ
‎ผ่านทางจิตใจ ในใจ
‎งั้นนี่คือวิธีเลิกคิดฟุ้งซ่าน
‎เป็นสิ่งที่เราทำได้ทันทีเมื่อติดอยู่ริมแม่น้ำ
‎กำลังถูกเพียงพอนและผึ้งรุม
‎(ท้องเหรอ)
‎ดังนั้นขั้นต่อไปที่ต้องทำนะ ดันแคน...
‎ครับ
‎คือ ระหว่างที่รับรู้ถึงแขนและขาไปพร้อมกัน...
‎ครับ
‎เพิ่มเข้าไปอีกสองอย่าง
‎มองซะ รับรู้ถึงแขนและขาแล้วมอง
‎- มองอะไร ‎- อะไรก็ตามที่มองเห็น
‎ปล่อยให้มันเข้ามาเอง
‎- ไม่ต้องตามหา ‎- โอเคครับ
‎ยอมรับสิ่งที่ลูกมองเห็น
‎ผึ้งที่มีตาและเขาเป็นพัน
‎- ถือมีดสั้นลายดาวห้าแฉก ‎- ถ้าลูกติดอยู่ริมแม่น้ำ
‎จะเป็นอย่างอื่นไปได้ไงล่ะเนอะ
‎- คืองี้... ‎- เดี๋ยวนะ มีอีกอย่าง
‎ว่ามาครับ
‎และฟังด้วย
‎ลูกต้องรู้สึกถึงแขนและขา...
‎ต้องมองและฟัง ทำทุกอย่างในเวลาเดียวกัน
‎สามสิ่งที่ลูกต้องทำ
‎ครับ ผมเข้าใจละ ‎มันให้ความชัดเจน มันออกจะ...
‎มันให้ความชัดเจน
‎และมันพาลูกไปสู่มิติของการตระหนักรู้ ‎ที่แตกต่างไปเล็กน้อย
‎ที่จริงแล้วค่อนข้างแตกต่างเลย
‎อีกอย่างคือผมมีไมโครโฟนตั้งอยู่ตรงหน้า ‎ผมจึงทำสิ่งที่อยากทำยาก
‎ถ้าผมนั่งอยู่คนเดียว...
‎แต่ผมคิดว่าวิธีการฝึกสมาธินี้เจ๋งมาก
‎มันทำให้ลูกได้มีสติในปัจจุบันโดยไม่ต้องมีครู
‎และไม่ต้องใช้เงินอะไรเลย
‎- ครับ ‎- และเมื่อลูกอยู่ใน...
‎สภาวะมีสตินั้น...
‎ถ้าลูกอยู่แม้เพียงนาทีเดียว
‎ถ้าลูกอยู่ในสภาวะนั้นได้สักหนึ่งนาที ‎ลูกก็จะรับรู้ถึงการไหลเวียน...
‎- ครับ ‎- ของพลังงาน
‎ลูกจะรู้สึกได้ว่ามีแม่น้ำ
‎เพราะมีคนมากมายที่ติดอยู่ริมแม่น้ำ
‎ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีแม่น้ำ
‎ครับ
‎- งั้น... ‎- แม่น้ำหมายถึงอะไรครับ
‎มันคือความเป็นจริง ที่มี...
‎พลวัตนิยมกำลังไหลเวียนอยู่
‎ถ้าลูกมองไปที่โลกข้างนอก
‎จะเห็นว่าโลกเปลี่ยนและแปลงตัวเองตลอดเวลา
‎- ข้างในตัวเราก็เหมือนกัน ‎- ครับ
‎มันมีการไหลเวียนอยู่ ‎เรารับรู้ถึงการไหลเวียนได้
‎แต่จะทำไม่ได้ถ้าไม่มีสติอยู่กับปัจจุบัน
‎เพราะเมื่อเราใช้จิตใจไตร่ตรอง
‎ก็ใช้เพียงจิตใจธรรมดา และจะทำไม่ได้หรอก
‎ครับ
‎มันง่ายมากนะ
‎จะไปๆ กลับๆ
‎ระหว่างมิติของการตระหนักรู้ธรรมดา
‎หรือเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนืออวกาศและเวลาก็ได้
‎และสิ่งที่อยู่นอกเหนืออวกาศและเวลาคือ...
‎มันเป็นจริงมากกว่าโครงสร้างทางจิตใจอีก
‎- นั่นคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ ‎- มันคือสิ่งที่เราคุยกันไป
‎เพราะทุกอย่างนั้นก็คือ...
‎สิ่งที่เราเรียนรู้ไปตลอดทั้งชีวิต
‎เพราะครอบครัวที่เราเกิดมา ‎และสถานการณ์ที่เราเจอ
‎สภาพแวดล้อมที่เราอยู่และธรรมชาติของเรา
‎สิ่งที่น่าสนใจจากจุดนั้นคือ
‎ถ้าเราเรียนรู้ที่จะอยู่ที่ตรงนั้น ‎และรักษาไว้สักหนึ่งนาที...
‎- แค่นาทีเดียว ‎- ครับ
‎เราก็จะพบกับคำถามที่ปรากฏขึ้นมาเอง
‎คำถามที่ปรากฏขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ‎ไม่ใช่คำถามที่อ่านเจอในหนังสือ
‎แค่ "ฉันสงสัย..." เกี่ยวกับอะไรสักอย่าง
‎"ฉันสงสัยว่าทำไม..."
‎และโดยรวมแล้ว สิ่งแรกที่จะปรากฏขึ้นมา
‎คือการตัดสินเรื่องนั้น
‎สิ่งที่จะบอกว่า "นี่เป็นความคิดที่แย่มาก
‎กลับไปเป็นตัวตนที่แท้จริงเถอะ"
‎ซึ่งก็คืออัตตาเดิมของตัวเอง
‎เป็นคนงี่เง่า
‎ก็นะ มัน...
‎อาจจะเป็นคนงี่เง่าก็ได้
‎แต่อาจจะเป็นเด็กทารกกำลังดูดนมได้เช่นกัน
‎ผมว่าไม่นะ ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่จะเป็น...
‎เด็กทารกกำลังดูดนมเป็นเรื่องดี ‎แต่คนมากมายช่าง...
‎ผมเห็นว่ามันเป็น...
‎ผมเคยดูวิดีโอหมาที่ถูกทุบตี
‎มีคนเข้าไปยื่นเนื้อให้มัน
‎และขณะที่พวกเขากำลังยื่นอาหารให้มัน
‎เข้าไปใกล้เพื่อให้อาหารหมา แต่หมาดัน...
‎ทั้งโมโห ทั้งคำราม แต่เห็นได้ว่า ‎หมาควบคุมตัวเองไม่ได้
‎มีผู้คนที่เก็บกดบุคลิกของตัวเอง
‎จนกลายเป็นหมาที่แยกเขี้ยวคำราม
‎และไม่ว่าจะเอาอะไรไปให้ ‎มันก็จะแยกเขี้ยวคำรามใส่
‎เพราะงั้นผมถึงพูดว่างี่เง่า
‎โอเค แต่แม่...
‎แม่จะบอกว่า...
‎แม่จะบอกว่านั่นเป็นตัวอย่างที่ดีมาก ‎ของสิ่งที่แม่กำลังพูดถึงอยู่
‎ที่ยกภาพเต้านมขึ้นมา
‎การดูดนม
‎เพราะถ้าเราเคยอยู่ใกล้คนที่ดูดนม...
‎ทั้งชีวิตเลย
‎ถ้าลูกเคยอยู่ใกล้คนที่ดูดนมจริงๆ ‎ซึ่งหมายถึงเด็กทารก
‎แม่พูดถึงเด็กทารกเหรอ งั้นก็เรียกว่า...
‎- เรียกว่าเด็กทารกเถอะ ‎- ก็ได้ เรียกว่าเด็กทารก
‎- คือ... ‎- คงเจ๋งน่าดูเลย
‎ถ้าคนเรียกเด็กทารกว่า "ตัวดูดนม"
‎เด็กคนนี้... โอเค มีเด็กที่หงุดหงิดมาก
‎เพราะแม่ไม่มาหาและส่งเต้านมถึงที่...
‎เมื่อเด็กต้องการ
‎จนเด็กร้องไห้จ้าไม่หยุด
‎กว่าแม่จะมา เด็กคนนั้นก็หงุดหงิดไปแล้ว ‎จนกัดนมแม่
‎- จริงเหรอ ‎- เหมือนเรื่องหมากับเนื้อแหละ
‎ใช่ เด็กไม่เอาแม่ แม้ว่าตัวเองจะหิวจะแย่
‎งั้นที่แม่กำลังพูดคือ
‎วิธีที่คนมากมายตอบสนองต่อโลกนี้
‎คือพวกเขาหงุดหงิดมาก
‎ที่ไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
‎และเมื่อสิ่งนั้นมาถึงจริงๆ
‎พวกเขาก็พยายามลงโทษคนรอบข้าง ‎ด้วยสิ่งที่พวกเขามี
‎- ถูกต้อง ‎- ครับ
‎และนั่นยิ่งผลักดันมันออกไป
‎เพราะถ้าคุณกำลังประสบความยากจน
‎คุณควบคุมได้เพียงบางสิ่ง
‎คุณอาจจะควบคุมบางอย่างไม่ได้เลย
‎เมื่อพายุทอร์นาโดถล่มละแวกบ้านคุณ
‎บ้านของคุณถูกทำลาย และคุณดันไม่มีประกัน
‎คุณสูญเสียทุกอย่างไป คุณควบคุมไม่ได้
‎แต่แน่นอนว่า คุณควบคุมปฏิกิริยาของตัวเอง ‎ต่อสถานการณ์นั้นได้
‎ถ้าเรารับรู้ถึงความไวปฏิกิริยาของเรา
‎เราก็จะตอบรับได้ง่ายขึ้น ‎ไม่ใช่แค่ทำปฏิกิริยาซ้ำๆ
‎เพราะบ้านนั้นจะถูกทำลายเสมอ
‎เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
‎บ้านถูกทำลายลงไป
‎ไม่มีทางหนีได้เลย
‎แต่ถ้าคิดถึงทุกครั้งในชีวิต
‎ที่บ้านถูกทำลายลงไป
‎ที่จริงแล้วมันเป็นช่วงเวลา ‎ที่เปลี่ยนแปลงได้เลยนะ
‎ครับ
‎นี่พาเรามาถึงความคิด...
‎ถึงสิ่งที่แม่กำลังรับมือด้วยมาสี่ปีแล้ว
‎คือแม่เป็นมะเร็งกระดูกขั้นที่สี่
‎- มะเร็งเต้านมที่แพร่กระจาย ‎- มะเร็งเต้านมที่แพร่กระจาย
‎และนี่เป็นขั้นสุด...
‎ของพายุทอร์นาโดที่กำลังถล่มบ้านลง
‎เพราะสี่ปีที่แล้ว แม่โทรมาบอกเราว่าแม่จะ...
‎อยู่ได้อีกหกเดือน
‎แม่ได้ยินอย่างนั้นมาเป็นสิบครั้งแล้ว
‎เป็นสิบครั้งที่มีคนบอกแม่ว่า ‎แม่จะอยู่ได้อีกหกเดือน
‎คนบอกแม่ให้โทรไปฌาปนสถาน ‎ถามว่าการเผาศพ...
‎ราคาเท่าไหร่ เพราะแม่จะอยู่ได้ ‎อีกแค่หนึ่งเดือนหรือหกสัปดาห์
‎และแม่ต้องรู้ไว้
‎จะได้ชำระเงินไว้ล่วงหน้าก่อนตาย
‎และแม่ก็โทรไปฌาปนสถานแล้ว
‎ได้รู้ว่าค่าเผาศพคือ 750 ดอลลาร์ ขอบใจมาก
‎ว้าว
‎ให้ตายสิ แม่งโคตรบ้าเลย
‎ความเป็นไปได้ว่ามีพลังบางอย่างที่...
‎จะพาเราไปเมื่อถึงเวลาจากไป...
‎เป็นสิ่งที่แม่ทำอะไรไม่ได้
‎- แม่จึงต้องทำใจยอมรับมันซะ ‎- ครับ
‎การไหลไปตามกระแสของแม่น้ำสายนั้นง่ายกว่า
‎การพยายามฝืนมัน
‎ฝืนความเป็นไปได้นั้น ยังไงพวกเราก็ต้องตาย
‎ผมรู้
‎และนั่น...
‎มีประโยคหนึ่งที่ผมไม่รู้ว่ามาจากไหน
‎ที่บอกว่า การทำสมาธิ ‎คือการเตรียมตัวสำหรับความตาย
‎แม่คิดว่าจริงนะ
‎การทำสมาธิคือการฝึกจิตวิญญาณแบบหนึ่ง ‎ที่เตรียมตัวเราสำหรับความตาย
‎แต่ถ้าเรามองโลกจริงๆ
‎เราจะเห็นว่าสิ่งต่างๆ ปรากฏและหายไปเสมอ
‎และมนุษย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของทั้งหมดนั้น
‎มนุษย์ก็ปรากฏตัวและหายไป
‎หายไปจากพื้นผิวโลกเลย
‎มันเกิดขึ้นได้
‎อัตตาของเราทำให้มันเป็นเรื่องส่วนตัว ‎และเรามองว่าตัวเรานั้นเป็นกรณีพิเศษ
‎- ครับ ‎- แต่เราไม่ใช่เลย
‎เราเป็นส่วนหนึ่งของทั้งหมด
‎และทุกสิ่งนั้นเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
‎เปลี่ยนแปลงรูปร่าง รูปลักษณ์
‎แม่เป็นกรณีพิเศษนะ
‎- เพราะแม่เป็นแม่ของลูกไง ‎- ไม่ใช่
‎ไม่ ผมรู้ว่ามี... ผมรู้ๆ แต่ไม่เอาน่ะ
‎ไม่มีทางจะห้ามไม่ให้ใจสลายได้เลย ‎จะทำได้ไง...
‎เราจะทำยังไงกับเรื่องนั้น
‎ร้องไห้สิ
‎ร้องไห้
‎มันยากมากครับ
‎แต่มันเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องรับมือ
‎ใช่จ้ะ
‎มันเป็นสิ่งที่แปลกมากนะ
‎คือว่า... จักรวาล...
‎มันดูมั่นคงมาก...
‎ถ้าคุณ...
‎คือว่า...
‎อยู่ในสภาพอัตโนมัติแบบนี้
‎และการเผชิญหน้ากับความจริง
‎สำหรับผม การที่แม่กำลังจะตาย...
‎แม่กำลังจะตาย
‎เรื่องนี้น่าจะเป็นสิ่งที่...
‎เป็นการยอมรับความจริงได้ยากที่สุด ‎ที่ผมเคยทำมาในชีวิต
‎เราไม่สามารถ...
‎มันบรรยายไม่ได้
‎จ้ะ
‎แต่ไม่ใช่ว่ามันทำให้เรารู้สึก...
‎นี่... นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่...
‎- นี่ไม่ใช่ความรู้สึกที่อยากมีเลย ‎- ใช่
‎แต่มันเป็นความรู้สึกที่มนุษย์ทุกคนจะต้องเผชิญ
‎ทางใดก็ทางหนึ่ง
‎ใช่แล้ว
‎แต่พวกเรามากมายใช้เวลาวุ่นวาย ‎อยู่กับกิจกรรมที่ไร้สาระ
‎เพื่อพยายามหลีกเลี่ยงประสบการณ์นี้
‎ถูกต้อง
‎ผู้คนพยายามหลีกเลี่ยง ‎การครุ่นคิดว่าพวกเขาจะตาย
‎และคนที่พวกเขารักก็จะตาย
‎มันเปิดใจเรา และทำใจเราสลายด้วย
‎- ใช่ ‎- ใช่ไหม
‎หัวใจของเราถูกปิดเพราะว่าเราปิดมัน
‎เราปิดกั้นตัวเองเพื่อไม่ให้เจ็บปวด
‎และสิ่งนี้เปิดใจออกมา
‎การเปิดใจมันห่วยชะมัด
‎สิ่งนี้แหละ
‎นี่คือสิ่งที่รามดาสพูดถึงประจำ... มันเจ็บปวด
‎มันเจ็บปวดเสมอเลยเหรอ
‎การเปิดใจตัวเองจะเจ็บปวดเสมอเลยเหรอ
‎เราจะอยู่ในสภาพนี้ไปตลอด...
‎ไม่หรอก ไม่เจ็บปวดเสมอไป
‎แต่เมื่อมันเปิดกว้างออกมา ก็ย่อมเจ็บปวด
‎และมันเจ็บปวดจริงๆ
‎แม้แต่ความเจ็บปวดก็จะเปลี่ยนไป ‎เพราะถ้าเราสำรวจความเจ็บปวดนั้น
‎ก็จะรู้ว่าสิ่งที่รู้สึกอยู่คือความรัก
‎- ครับ ‎- ตัวจริง
‎ครับ มัน... ใช่
‎เพราะมันเห็นความใหม่
‎มันเห็นว่าคุณเห็นคุณค่าของชีวิตมาก
‎ใช่ และที่ตอนนี้แม่ดูดีกว่าที่เคยเป็นมา
‎- เพราะแม่ใช้ชีวิตเต็มที่มากขึ้น ‎- ครับ
‎เพราะแม่กำลังมีชีวิตและกำลังจะตายอย่างมีสติ
‎แม่ถือทั้งสองสิ่งไว้พร้อมกัน
‎แม่มีคำแนะนำอะไรสำหรับคนมากมาย
‎ที่กำลังรับมือกับสิ่งนี้อยู่ไหม
‎แม่จะบอกให้พวกเขาร้องไห้เมื่ออยากร้องไห้
‎และหันหน้าไปหาสิ่งที่เรียกว่าความตาย ‎หันไปหามันซะ
‎และแม้ว่าจะหวาดกลัวไม่กล้า ก็หันไปเถอะ
‎มันไม่ทำร้ายคุณหรอก
‎และดูว่าสิ่งนั้นสอนอะไรเราได้
‎ความตายเป็นครูที่ยอดเยี่ยมมาก ‎ไม่มีค่าใช้จ่ายด้วย
‎ผมว่าถ้ามันพยายามขายตั๋ว ‎ก็คงขายได้ไม่ดีนักหรอก
‎ถ้าทำได้ ผมคงขอข้ามรายการนี้
‎แต่มันเป็นครู เรากำลังพูดถึงครูกันอยู่
‎มันเป็น... เรื่องจริงนะ
‎ครับ
‎และแม่ค้นพบว่า...
‎ยิ่งแม่เข้าใกล้ความตายมากขึ้น
‎แม่ก็รู้สึกมีชีวิตชีวามากขึ้นด้วย
‎ยิ่งแม่รู้สึกอยู่กับปัจจุบันมากขึ้น แม่ก็รู้สึก...
‎เป็นตัวจริงมากขึ้น
‎และแม่ได้รู้ว่า...
‎แม่ไม่รู้เลยว่าอีกฟากหนึ่ง...
‎ของความตายมีอะไรอยู่
‎แต่ในตัวแม่ มีชีวิตชีวามากมายที่กำลังก่อตัวอยู่
‎แม่อดคิดไม่ได้ว่ามีความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งนี้
‎และการเข้าใกล้ความตายมากขึ้น
‎- ครับ ก็... ‎- แม่อธิบายไม่ได้
‎แม่ไม่มีคำอธิบายเรื่องนี้
‎แต่แม่คิดว่าเราจะเป็นทุกข์มากขึ้น
‎ถ้าเราฝืนการไหลเวียนของแม่น้ำ
‎- ครับ ‎- มันไหลเวียนอยู่เสมอ
‎ถ้าเราพยายามข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง
‎เราจะได้ปีนขึ้นตลิ่งและรอดพ้นจากกระแสน้ำนั้น
‎เราก็จะยิ่งเป็นทุกข์มากขึ้นเรื่อยๆ
‎- ปล่อยวางแล้วเข้าหามันซะ ‎- ใช่
‎และสิ่งที่วิเศษของการปล่อยวาง
‎คือเราจะค้นพบว่าสิ่งที่เรียกว่าความรักนั้น...
‎มันเป็นกำลังใจ มันค้ำจุนเรา
‎มันมีความเมตตากรุณา ‎ที่เราอาจจะไม่เคยสังเกตเห็น
‎และเราถามว่า "นั่นอะไร"
‎อะไรบ้างที่มีความเมตตากรุณา
‎และคำเดียวที่แม่คิดออกคือความเป็นจริง
‎ความเป็นจริงมีความเมตตากรุณาอยู่
‎ครับ ใช่
‎และความเมตตากรุณาไม่ใช่...
‎เป็นคำง่ายๆ ที่ความหมายเหลือล้นมากนะครับ
‎- ใช่จ้ะ ‎- มันแค่... มันรุนแรงเหลือเกิน
‎ประสบการณ์พลังงานความรักนี้แรงกล้ามาก
‎เพื่อที่จะต้านมันได้ ‎เราสร้างทั้งชีวิต ทั้งอัตตาขึ้นมา
‎พยายามไม่ให้รู้สึก
‎- ใช่ ‎- มันเกินจะรับ
‎ใช่ มันเป็นนักฆ่า
‎- เป็นความตายของอัตตา ‎- ใช่
‎ไม่พึงประสงค์เลย
‎พึงประสงค์สิ มันจึงเจ็บปวด ‎มันเป็นความตายของอัตตา
‎ลูกเปิดหัวใจออกมาและอัตตาก็กำลังตาย
‎ครับ
‎แต่ลูกจะค้นพบว่าการตายของอัตตา ‎สร้างความเปลี่ยนแปลงได้
‎มันเป็นการเปลี่ยนแปลงในการเล่นแร่แปรธาตุ
‎ครับ ใครจะอยากมีภาระหนักใจอย่างนี้บ้าง
‎ลูกไม่อยากนี่
‎แม่ไม่อยาก
‎แน่นอนว่าผมรักแม่มาก
‎แม่ก็รักลูกจ้ะ
‎ดันแคน ความรักแบบนี้ไม่หายไปไหนหรอก
‎นี่เป็นอีกสิ่งที่ลูกจะค้นพบ
‎ตัวแม่อาจจะจากโลกนี้ไปไม่ช้าก็เร็ว...
‎แต่ความรักนั้นไม่หายไปไหน
‎แม่มั่นใจเรื่องนี้มากกว่าสิ่งใด
‎ครับ
‎ผมเชื่อแม่
‎ตัดเข้าโฆษณาเถอะ
‎ล้อมเข้าไว้
‎โธ่พ่อ ไม่เอาน่ะ
‎ผู้ใช้เครื่องจำลองโดยไม่มีใบอนุญาต
‎คุณถูกตัดสินโดยผู้พิพากษาฮูปส์ว่ามีความผิด ‎โทษฐานเก็บเกี่ยวผิดกฎหมาย
‎หมอบลงกับพื้นแล้วคลานออกมา
‎ยืนนิ่งๆ ฟังทางนี้
‎อ่านความผิดของเขามา
‎ผมจะอ่านรายการความผิดของคุณ
‎ข้อหาที่หนึ่ง ขโมยน้ำมันเขียว
‎ข้อหาที่สอง
‎ตำรวจๆๆๆ
‎โอ๊ๆ พ่อ อย่านะ!
‎ลืมตาซะ แดเนียล
‎ไม่เอาน่าพ่อ
‎- แดเนียล ลืมตาซะ! ‎- พ่อ ไม่นะ
‎ข้อหาที่สี่
‎เป็นคนโง่
‎ฉันเป็นพ่อที่ดี
‎ข้อหาที่ห้า
‎แย่แล้ว ตำรวจมา
‎เผาซะ ทุกคน
‎ครับ ท่านผู้พิพากษา
‎ตำรวจๆ
‎ตำรวจ!
‎ทำไมถึงจุดไม่ติด จิม
‎ถ้าลม... ลมมันเปลี่ยนทิศ ‎มานี่หน่อย อ้าว เปลี่ยนทิศไปแล้ว
‎- จิม! ‎- ยังใช้งานไม่ได้
‎ตำรวจ
‎เราเป็นตำรวจ
‎ผมเป็นตำรวจ
‎อาชญากร
‎ดีดตัวออกจากเครื่องจำลองนั่นซะ ‎ไม่งั้นฉันจะยิงให้ระเบิด
‎ในห้า...
‎สี่... สาม...
‎สอง... หนึ่ง...
‎ซวยแล้ว
‎หายไปแล้ว สละร่างซะลูกๆ
‎เราจะไปอยู่ในแสงไฟ
‎ขึ้นมา
‎ขอผมสัมภาษณ์คุณลง...
‎ผมตายแล้วเหรอ
‎จงอยู่กับปัจจุบันตรงนี้
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ
‎เอาเป็นว่าโทรหาแม่ละกัน ‎แม่รู้ว่าลูกยุ่งทำพอดคาสต์อยู่
‎แต่สิ่งที่ลูกพูดก็จริงนะ เกี่ยวกับจิตวิญญาณน่ะ
‎เป็นสิ่งที่น่าสนใจมากและแม่อยากคุยกับลูกเรื่องนี้
‎เพราะเมื่อเช้านี้ แม่รู้สึกถึง ‎ปรากฏการณ์หนึ่งในตัวแม่
‎รู้สึกว่าวิญญาณของแม่กลับมาบรรจบ ‎และคุยกับตัวเอง
‎แต่เหมือนกับว่าแม่...
‎วิญญาณกับแม่ไม่เหินห่างกันแล้ว
‎มันน่าสนใจดี
‎ไว้คุยทีหลังนะ บายจ้ะ
‎ว้าว