NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Simülatörle birleşiyor. Ve üç,
iki,
bir...
-Bir saniye bekle. -Tamam.
Anne?
Merhaba anne.
-Selam Duncan. -Video yayınıma çıkar mısın?
DENEEN FENDIG'LE THE MIDNIGHT GOSPEL
Oğlun olmam nasıl bir şey?
Oğlum olman çok güzel.
Sen...
Doğduğumda ne kadardım?
Beş hafta erkenciydin.
Öyle mi?
-Evet. -Anlatsana. Doğum hikâyemi anlatır mısın?
-Elbette. -Sonra sana geliriz.
Tabii ki.
Beş hafta erken geldin.
Dolunaydı elbette.
Ve doğum günün...
20 Nisan mıydı?
Evet.
Ağabeyinle havuzda eğleniyorduk
ve bebek havuzunda eğlenmek yerine hastaneye gitmem gerektiğini
-birden anladım. -Evet.
Havuzda doğurmak istemiyorsam tabii.
-Evet. -Kaldı ki yapmadım.
Böylece hastaneye gittik
ve hiç vakit yitirmeden doğmaya başladın.
-Çıkmam şarttı. -Belli ki öyleydi.
-Yapacak işlerin vardı. -Sonra içinden çıkıverdim.
-Evet. -Sonra ne oldu?
Demek istediğim...
Ne yaptın? Bana mı baktın? Bebeğin olunca nasıl oluyor?
Kişisel konulara girmek istemiyorum Duncan.
-Girebilirsin. Her şeyimi biliyorlar. -Ya bunu?
Dünyaya geldiğinde doktorun gözlüğüne
işediğini de biliyorlar mı?
Bundan bahsetmemiştim.
Hatırlamıyorum.
İlk olan şey buydu.
Çişini dokuz ay tutmuşsun gibi dünyaya geldin.
Hâlâ hep çişim var.
Doktorun gözlüğüne yaptın.
Yani doktorun gözlüğüne işedim...
Ben de izledim.
Ne zaman kestiler?
Ondan sonra.
Yani doktorun suratına işer işemez
-şeyimin ucunu kesti. -Kestiği...
Ha, o mu?
Ben göbek bağını dediğini sanmıştım.
Göbek bağını boş ver. Sünneti diyorum. Sünneti ne zaman yaptılar?
İki dakika kadar sonra. Söylediğim için üzgünüm ama çok ağladın.
-Hem de çok. -Elbette!
Çığlık attın.
-Kim atmaz? -Berbat hissettim. Hata ettiğimi düşündüm.
Demek Amerikalı bebek böyle doğuyor. Amerikalı bebek amdan fırlıyor,
doktorun suratına işiyor, sonra penisinin ucunu kesiyorlar.
Sonra da...
-Demek ondan hepimiz deliyiz! -Hayır.
Hikâye daha bitmedi.
Sonra seni pembe battaniyeye sardılar.
-"Aşağılayın onu!" -Mavi kalmamış.
"Aşağılayın onu!"
"Penisinin ucunu kesip onu pembe battaniyeye sarın."
Korkunç bir kardeşliğe kötü bir giriş töreni gibi.
Aslında çok komikti. Eğlenceli bir başlangıçtı.
Sünnet hariç. Bence o kötü bir fikirdi. Başka çocuğu asla sünnet ettirmem.
Pembe battaniye nasıl biter ki?
-Mavi yani. -Mavi battaniye. İşiniz bu.
Mavi bebek hücumu olduysa.
-Anladım. -Bilmem.
Dur. Kaydettiğinden emin olayım.
Peki...
Evet?
Beni doğurdun,
sonra ne oldu?
-Emzirmeye başladım. -Peki.
Çünkü açtın. Minicik bir şeydin.
-2 kilo 800 gram doğdun. -Prematüre.
Beş hafta erken.
Ama sapasağlam.
Yani ciğerlerinde falan sorun yoktu.
Normalde bu kadar erken doğan çocuğu
yenidoğan bakım ünitesinde
yoğun bakıma falan alırlar.
Ama sen iyiydin.
Ağabeyin odaya girip seni emzirdiğimi görünce
çığlık çığlığa koridora fırlayıp babasına gitti.
Bebeğin, annesini yediğini söyledi.
Bu hikâyeyi unutmuştum.
Kısmen doğru.
Yani Jeff öyle sanmıştı.
Jeff o cılız iblisi annesinin memesine yapışmış hâlde gördü
ve o travma muhtemelen hâlâ sürüyor.
Aslında düşününce hâlâ o travmanın etkisinde olabilir
çünkü bu bebek onun evine taşındı.
Emekli olana kadar yıllarca psikolog olarak çalıştın.
-Evet. -Sence böyle bir olayın
bir insanın kişiliği üstünde etkisi ne kadardır?
İnanılmaz bir miktar.
Böyle bir şey, ilk doğan çocuğu
sonsuza dek değiştirir.
Birden kaynakları paylaşman gerekiyor.
Küçük olduğun hâlde sana bir anda büyük demeye başlarlar.
Bu da kafanı karmakarışık eder.
Evet.
Buna mecburlar... 18 aylık çocuk asla büyük değildir.
Hâlâ bezi bağlıdır, hâlâ bebektir.
Ama bir anda, aslında olmadığı bir şey olması gerekir
ve ilelebet değişir.
"Ağabey ol."
Ağabey ya da abla ol.
Özverili ol. Bebek konusunda annene yardım et.
Hiçbir şey isteme. Bebeği uyandırma.
Olmadığın bir şey olmaya çalış.
-Bu, insanı sonsuza dek değiştiriyor. -Yani...
Gelişim yıllarının ömür boyu yinelenen
bir kalıp yarattığını mı düşünüyorsun?
Evet. Hayatımızın ilk beş yılının
kişilik yapımızı şekillendirdiğini
ve sonra yapacağın her türden manevi çalışmanın
kökenin olan ailede belirlenen kalıplara
bakmayı gerektireceğini düşünüyorum.
Bundan kaçış yok mu?
Hayır. Çünkü düşünürsen...
Olumlu biçimde pekiştirilen her şey
yerleşip senin kişiliğini belirleyecek.
Yani yeni bebek için
annene bez getirdin diye insanlar seni harika bulursa
bu seni daha sorumlu yapar.
Hatta belki gerekenden fazla sorumlu.
Aşırı sorumlu veya belki de saplantı düzeyinde sorumlu.
-Evet. -Yani olduğun yerden başlıyorsun
ama geri dönüp ne gerçek ne değil görmezsen
gerçekliğe girişi kaçırıyorsun
ve bana kalırsa maneviyat bununla ilgili.
Gerçeği gerçek olmayandan ayırmak.
O yüzden bir öğretmen gerek
ve bu öğretmen kendini gerçeğe adamış olmalı.
Şimdi soru şu... Bir sürü insan...
Kafamın karışık olduğu buhranlı zamanları düşünüyorum.
Kendim olmak istemediğim, zihinsel olarak kendimi sevmediğim zamanı.
Bunu referans noktası sayıyorum.
Borcun, fakirliğin, kafa karışıklığının,
kötü ilişkilerin ve genel kaosun oluşturduğu
karman çorman bir yumak.
Kürek çekmeyi bilmeden bir nehirde ilerlemek gibi.
Nehrin bir yakasında dallara takılıp kalıyorsun,
sivrisinekler üşüşüyor.
Birçok insan şu an bu durumda.
-Onlar sadece... -Evet.
-Kano... -Neredeyse herkes.
Dümen bozuk ve kendilerini nehir kıyısında bulmuşlar.
Kendilerini suçluyor ve kendilerinden nefret ediyorlar.
Aslında olman gereken yer nehrin kenarı gibi davranıyorlar.
Gelinciklere ve arılara yem olmanın romantik bir yanı varmış gibi.
Birini o kenardan nasıl alırsın?
Öyle biri şu an dinliyor olsa
öğretmenden falan bahsettiğini duysa
"Bugün sandviç alacak param yok." dese
ne yapacak?
Gerçeğe varma sürecine başlarken atabilecekleri adımlar neler?
Bence o kişinin yapması en kolay şey
anı yaşamak.
Bu da geçmişi bir kenara koymak, geleceği bir kenara bırakmak
ve bedenini içten hissetmek demektir.
Bir kuruşları olmasa da bunu yapabilirler.
Kendimizi içeriden algılamayı ve hissetmeyi öğrenebilirsek
bilinç durumumuz değişir.
Nasıl olduğunu bana gösterebilir misin?
Şu an elinin içini hissedebiliyor musun?
Bekle.
Derimin altını mı?
Evet. İçeriden hissetmek gibi.
-Evet. -İçten hissedebiliyor musun?
Bu hissi tahmin mi ediyorum, bilmiyorum.
-Ama hissettiğim... -Nasıl bir his?
Mıknatısları birbirine itmek gibi bir şey.
Sanki bir çivi delip geçiyor.
-Cidden mi? -Çarmıhtayım.
-Peki. -Ben İsa'yım.
Şaka yapıyorum. Şaka.
Elimin içini hissedebilir miyim? Cidden...
-Elini hisset. -Bunu hiç...
Hiç denemedim.
Peki. Hemen deneyeceğiz. Tamam. Şimdi elini hisset.
İşaret parmağını içeriden hisset.
İşaret. Bu, serçe.
Tamam.
-Evet, sıcak gibi. -Öyle.
Tabii, başka?
Uyuşmuş. Bilmem. Sıcak ve uyuşuk.
-Uyuşuk mu? -Doğru tabir mi, bilemedim.
Bir enerji gibi geliyor.
Haklısın. Bakalım tüm elini aynı biçimde içeriden hissedebilecek misin?
Acele etme.
Daha önce hiç yapmadıysan zor olur.
Bir şey hissedebiliyorum. Şey gibi...
Öyle mi?
Bırak, dikkatin kolundan yukarı hafifçe çıksın.
Evet.
Kolunu içeriden hissedebilecek misin?
Sanki kolumun içinde kurtlar koşuyor.
Yok öyle bir şey.
Bak bakalım, iki kolunu aynı anda içeriden hissedebiliyor musun?
Evet, yapabilirim.
O zaman bacakları da ekle, böylece kol ve bacaklarını
aynı anda içten hissedeceksin.
Evet, tuhaf. Evet, bunu yapabilirim.
İşte bu
buradalık.
Tuhaf.
-Bunu hiç yapmamıştım. Tuhaf. -Buradalık bu.
Yaptığın şey zihninde değil.
Bu seni zihninden çıkarır.
Kol ve bacaklarının hissini zihnin aracılığıyla duymamış oluyorsun.
-Zihnin aracılığıyla. Zihinsel. -Kendi kafandan çıkmanın yolu bu.
Nehrin kenarında gelinciklere ve arılara yem olurken
bunu anında yapabilirsin.
HAMİRE Mİ!?
Yapabileceğin bir sonraki şey şu, Duncan.
Neymiş?
Kol ve bacaklarını aynı anda hissederken...
Evet.
...iki unsur daha ekle.
Bak. Kol ve bacaklarını hisset ve bak.
-Neye? -Ne görüyorsan ona.
Bırak, sana gelsin.
-Sen arama. -Peki.
Sadece gördüğünü içine al.
1.000 gözü ve boynuzu olan bir arı.
-Hançeri pentagram kaplı. -Nehrin kenarındaysan
başka ne olabilir?
-Aslında... -Dur. Bir şey daha var.
Devam et.
Dinle.
Kollarını ve bacaklarını hissedecek,
bakacak ve dinleyeceksin. Hepsi aynı anda.
Üç şey yapıyorsun.
Evet. Bir tür berraklık veriyor. Şey gibi...
Berraklık kazandırıp biraz farklı bir bilinç boyutuna taşıyor.
Aslında çok farklı. Çok farklı.
Hemen önümde mikrofon olunca tek başına olmaya kıyasla
yapması daha zor.
Ama bu meditasyon egzersizi tarifi bence muhteşem.
Bunun sana sağladığı şey, öğretmenin ya da tek kuruşun olmaksızın
buradalığa girebilmen.
-Evet. -Ve sen...
...o buradalık hâlinde
bir dakika olsun kalabilirsen,
bir dakika kalabilirsen akışı hissetmeye başlayacaksın...
-Evet. -Enerji akışı.
Bir nehir olduğunu hissedeceksin.
Çünkü nehir kıyısındaki nice kişi nehrin bile farkında değil.
Evet.
-Peki... -Nedir bu nehir?
Gerçeklik
ve onun akışkan dinamizmi.
Demek istediğim şu ki dünyaya bakarsan
sürekli değiştiğini ve dönüştüğünü göreceksin.
-Aynısı içimizde de oluyor. -Evet.
Ve bir akış var. Bu akışı hissedebilirsin.
Buradalıkta olman şartıyla.
Çünkü zihinsel düşünmenin gerçekleştiği yer
senin sıradan zihnindir ve bunu yapamazsın.
Evet.
Yani aslında çok kolay.
Sıradan bilincin
ve uzayla zaman dışında bir şeyin
bu boyutları arasında gidip gelebilirsin.
Doğru. Uzay ve zamanın dışındaki o şey...
Zihinsel yapılardan daha gerçektir.
-Asıl kimliğin bu. -Konuştuğumuz da bu işte.
Çünkü bunların hepsi
hayatın boyunca öğrendiğin şeyler.
Doğduğun ailenin, yaşadığın durumların,
içinde bulunduğun şartların ve doğal eğilimlerinin sonucu.
Şurası çok ilginç.
O yerde kalmayı öğrenebilir ve bir dakika kalırsan...
-Bir dakika olsun. -Evet.
Soruların belirdiğini göreceksin.
Kendiliğinden beliren sorular. Kitapta okuduğun sorular değil.
"Acaba..." türü şeyler.
"Acaba şu şu nasıl oluyor?"
Genellikle beliren ilk şey bu konuda bir yargıdır.
"Bu çok kötü bir fikir." diyen bir şey.
"Özüne dönmelisin."
Eski ego benliğindir bu.
Hıyarın teki.
Bilirsin...
Belki de hıyardır
ama diğer yandan, meme emen bir bebek de olabilir.
Sanmam. Bence çoğu insan, yani...
Meme emen bebek tatlıdır ama çoğu insan o kadar...
Yani ben buna bir tür...
İzlediğim bir videoda dayak yemiş köpeklere
birisi et veriyordu.
Köpeğe eti uzatırlarken
köpek kızgındı, hırlıyordu.
Ama görebiliyordun ki köpeğin elinde değildi.
Öyle insanlar var ki kişilikleri ezilince
hırlayan köpeğe dönüşmüşler.
Ne verirsen ver hırlayıp diş gösterecekler.
Hıyar demem bu yüzden.
Tamam ama...
Diyebilirim ki...
Bence bu, meme imgesiyle anlatmak istediğim şeyin
harika bir örneği.
Meme emmek.
Çünkü meme emicilerle bir arada olduysan...
Tüm hayatım boyunca.
Kanlı canlı bir meme emiciyle yani bir bebekle birlikte olsaydın.
Bebekler mi yani? Acaba onlara...
-Onlara bebek diyelim. -Tamam, bebek diyeceğiz.
-Yani... -İnsanlar bebeklere
"meme emici" dese çok komik olurdu.
Bazı bebekler anneleri onlar istediğinde gelip
memesini vermedi diye
öyle sinirlenirler ki
sürekli avaz avaz bağırırlar.
Anne geldiğinde bebek öyle öfkelidir ki memeyi ısırır.
-Ya? -Köpek ve et gibi.
Evet. Aç olduğu hâlde annesini reddeder.
Yani dediğin şu mu?
Birçok insan dünyaya böyle tepki veriyor
çünkü istedikleri şeyi
alamadıkları için çok üzgünler
ve o şey nihayet geldiğinde
etraftaki herkesi o şeyle cezalandırmaya çalışıyorlar.
-Aynen. -Tamam.
Bu da o şeyi uzaklaştırır.
-Çünkü yoksulluk hâlindeysen... -Evet.
...kontrol edebildiklerin sınırlıdır. Bazı şeyler elinde olmayabilir.
Kasırga mahallene gelip
evini yıkarsa ve sigortan yoksa her şeyini yitirirsin
ve bu kontrolünde değildir.
Ama bu duruma vereceğin tepki senin kontrolündedir.
Tepkiselliğinin farkında olursan
tepkileri yinelemek yerine ona daha kolay karşılık verebilirsin.
-Çünkü ev daima yıkılacak. -Bu, hayatın bir parçası.
Ev yıkılır.
Bundan kaçış yoktur.
Kaçış yok.
Ama hayatın boyunca
-evlerinin yıkıldığı anları düşünürsen... -Evet.
...bunlar aslında dönüşümsel anlardır.
Evet.
Bu bizi başka konuya getiriyor.
Senin dört yıldır uğraştığın bir şeye.
Dördüncü evre kemik kanserine.
-Metastatik meme kanseri. -Metastatik meme kanseri.
Ve bu,
bir evin kasırgada yıkılmasının en uçtaki versiyonu.
Çünkü dört yıl önce bizi arayıp şunu dedin:
Altı ay ömrüm kaldı.
Bu bana en az birkaç kez söylendi.
Altı ay yaşayacağını birkaç kez duydun.
Bana bir krematoryumu arayıp cesedimi yaktırmanın maliyetini
öğrenmemi bile söylediler çünkü bir ya da bir buçuk ayım vardı
ve fiyatı bilmeliydim ki ölmeden parayı peşinen ödeyebileyim.
Ben de krematoryumu arayıp
750 dolar olduğunu öğrendim, çok teşekkürler.
Vay be.
Tanrım, bu çok boktan.
Gitme zamanı geldiğinde bizi alacak bir kuvvetin
var olma olasılığı
hiçbir şey yapamayacağım bir konu.
-O yüzden bununla barışabilirim. -Evet.
Nehrin akışına karşı koymaktansa kendini akıntıya bırakmak
daha kolay.
Yani bu olasılığa. Hepimiz öleceğiz.
Biliyorum.
Ve bu...
Kim demiş bilmiyorum ama meditasyona ölüme hazırlık derler.
Sanırım bu doğru.
Meditasyon da bizi ölüme hazırlayan manevi bir uygulama.
Şunu da biliyorsun ki dünyaya bakarsan
bir şeylerin belirip kaybolduğunu görüyorsun.
İnsanlar da bunun bir parçası.
Onlar da beliriyor ve kayboluyorlar.
Dünyadan siliniyorlar.
Engelleyemezsin.
Egomuz bunu kişiselleştiriyor ve kendimizi özel vaka sanıyoruz.
-Evet. -Ama aslında değiliz.
Bir bütünün parçasıyız
ve bütündeki her şey sürekli dönüşüyor.
Biçim değiştirip başkalaşıyor.
Sen özel bir vakasın.
-Çünkü annenim. -Hayır!
Hayır, biliyorum ki... Biliyorum ama.
Yüreğindeki acıyı durdurmak imkânsız. Bu konuda ne yapabilirsin?
Ağlarsın.
Çok zor.
Ama bu kesinlikle herkesin başa çıkması gereken bir şey.
Evet.
Çok da tuhaf bir şey.
Yani evren...
O kadar stabil görünüyor ki.
Eğer...
Anlarsın ya...
Bir tür otomatik durumdaysan.
Ve gerçekle yüzleşmek
ki bu benim için senin ölmen.
Ölüyorsun.
Bu muhtemelen ömrüm boyunca
gerçekle yaşadığım en büyük yüzleşme.
Sen gerçekten...
İfade etmek olanaksız.
Evet.
Ama bu sana şey hissettirmiyor...
Bu duygu şey değil...
-Arzulanacak bir şey değil. -Hayır.
Ama şu ya da bu biçimde her insanın bir gün mutlaka
tadacağı bir his.
Öyle.
Birçoğumuz sırf bu deneyimden kaçınmak için
saçma sapan şeylere gömülüp
zamanını heba ediyor.
Aynen öyle.
İnsanlar kendilerinin ve sevdiklerinin öleceği düşüncesinden
cidden uzak durmaya çalışır.
Bu, kalbini açar. Kırarak açar hem de.
-Evet. -Anlıyor musun?
Kalplerimiz biz kapattığımız için kapalıydı.
Acıya karşı kendimizi savunmuştuk.
Ama bu onları açıyor.
Kalbini açmak çok kötü.
Mesele de bu.
Ram Dass'ın sözünü ettiği şey. Canın yanıyor.
Hep yanar mı?
Kalbini açmak hep canını acıtır mı?
Bu sürekli bir hâl mi?
Hayır, hep acımıyor.
Ama kırılıp açıldığı an acıyor.
Hem de çok.
Acı bile dönüştürüyor bizi. Çünkü acını incelersen görüyorsun ki
deneyimlediğin şey aslında aşk.
-Evet. -Hem de harbiden.
Evet. Evet, tabii.
Çünkü yeniliği görüyorsun.
Hayata ne kadar değer verdiğini.
Evet. Şu anda hiç olmadığım kadar iyi görünüyorsam
-hayatı daha dolu yaşadığımdan. -Doğru.
Çünkü bilinçli olarak yaşıyor ve ölüyorum.
Aynı anda ikisini de tutuyorum.
Bununla mücadele edenlere
ne tavsiye ederdin?
Ağlamaları gerektiğinde ağlamalarını.
Ve ölüm denen şeye dönmelerini. Ölüme doğru dönün.
Ona dönmek korkutsa bile dönün.
Canınızı yakmaz.
Size ne öğreteceğini görün.
Muazzam bir öğretmen, hem de ücretsiz.
İstese de çok bilet satamazdı sanırım.
Mümkünse izlemeyeceğim bir program.
Vay.
Ama o bir öğretmen. Konu öğretmenler.
Çok iyi. Gerçekten öyle.
Evet.
Şunu keşfettim ki
fiziksel ölüme ne kadar yaklaştıkça
kendimi daha canlı hissediyorum.
Kendimi ne kadar burada hissedersem
o kadar gerçeğim.
Şunu da fark ediyorum ki
fiziksel ölümün öte tarafında ne olduğunu
hiç bilmiyorum
ama içimde öyle bir canlılık birikiyor ki
kendimi tutamayıp bununla fiziksel ölüme gidiş arasında
bir ilişki olduğunu düşünüyorum.
-Şey... -Bunu açıklayamam.
Bunun için bir açıklamam yok.
Ama nehrin akışına direnince
daha çok acı çektiğimizi düşünüyorum.
-Doğru. -Nehir sürekli akıyor.
Eğer kenara ulaşmaya
ve böylece akıntıdan muaf olmaya çalışırsak
o zaman gitgide daha çok acı çekmeye başlıyoruz.
-Teslim olmalı. -Evet.
Kendini ona teslim etmenin şaşırtıcı yanı
aşk denen o şeyin destekleyici olduğunu,
bizi tuttuğunu öğrenmek.
Farkına hiç varmamış olabileceğimiz bir iyilik niteliği de var.
"O ne?" diye soruyoruz.
Nedir bu iyilik niteliğine sahip olan?
Bunun için bulabildiğim tek sözcük, gerçeklik.
Gerçeklikte gerçekten bir iyilik var.
Evet. Doğru.
Ve iyilik demek bile...
Anlatmaya yetmiyor, değil mi?
-Evet. -Bu sanki... Çok yoğun.
Aşk enerjisinin bu deneyimi o denli güçlü ki
onunla mücadele etmek için koca bir yaşam ve ego inşa ediyoruz.
Hissetmemek için.
-Evet. -Çok ezici.
Öyle. Bir katil.
-Ego ölümü. -Evet.
Arzu edilmeyen bir şey.
Arzu edilen bir şey, o yüzden acıtıyor. Ego ölümü.
Kalbin kırılıp açılıyor ve egon ölüyor.
Evet.
Ama görüyorsun ki ego ölümü bir başkalaşım.
Simyasal bir başkalaşım.
Evet. Çünkü bu kahrolası yükü kim taşımak ister ki?
Sen istemezsin.
Ben de istemem.
Seni çok seviyorum, bu bariz.
Ben de seni.
Ve bu aşk hiçbir yere gitmiyor Duncan.
Bunu da öğreniyorsun.
Bu varoluş düzlemini daha erken terk etmem gerekebilir
ama aşk hiçbir yere gitmiyor.
Bundan tüm kalbimle eminim.
Evet.
Sana inanıyorum.
Reklam arası verelim.
Etrafını sarın!
Yapma baba!
Ruhsatsız sim kullanıcısı,
Yargıç Hoops tarafından yasa dışı hasattan suçlu bulundun.
Yere yatıp sürünerek dışarı çık!
Kıpırdama. Dinle!
Suçlarını say.
Tüm suçlarını sayacağım.
İlk suç, yeşil yağ hırsızlığı.
İkinci suç...
Polisler!
Ah! Yapma baba!
Aç gözünü Daniel.
Yapma baba.
-Daniel, aç gözlerini! -Hayır baba!
Dördüncü suç
aptal olmak.
Ben iyi bir babayım.
Beşinci suç...
Eyvah, federaller.
Yakın çocuklar!
Evet Yargıç.
Polisler!
Neden yanmıyor Jim?
Rüzgârın yönü değişti. Buraya gel. Yok, yine döndü.
-Jim! -Hâlâ olmuyor.
Polisler!
Biz polisiz!
Ben polisim!
Suçlu!
O simülatörden çık yoksa seni patlatırım.
Beş,
dört, üç,
iki, bir...
Kahretsin!
Çalkalıyor! Bedeninizi feda edin çocuklar.
Elektrik ışığında yaşayacağız!
Bin.
Röportaj yapmamın mahzuru var mı? Şey için...
Ölü müyüm?
Sadece şu an burada ol.
Alt yazı çevirmeni: Barış Emre Alkım
İstediğinde ara beni. Yayınla meşgul olduğunu biliyorum.
Ama ruh hakkında söylediğin çok doğru.
Bu çok ilginç ve seninle bu konuyu konuşmak istedim
çünkü bu sabah içimdeki bu olgunun farkındaydım.
Ruhum başa dönüp kendisiyle konuşabilirdi.
Ama öyle geliyor ki
ruhuma karşı yabancılık hissetmiyorum artık.
İlginç.
Sonra konuşuruz. Hoşça kal.
Vay be.