ΜΙΑ ΠΡΩΤΩΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Ενσωμάτωση στον Προσομοιωτή σε τρία...
δύο...
ένα...
-Μισό λεπτό. -Εντάξει.
Μαμά;
Γεια σου, μαμά.
-Γεια σου, Ντάνκαν. -Θα κάνουμε βιντεοκάστ;
ΤΟ ΓΚΟΣΠΕΛ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΝΤΙΝΙΝ ΦΕΝΤΙΓΚ
Τι; Πώς είναι να έχεις εμένα γιο;
Χαίρομαι που σε έχω γιο.
Πόσων...
Πόσο χρονών ήμουν όταν με έκανες;
Ήρθες πέντε βδομάδες νωρίτερα.
Ναι;
-Ναι. -Λοιπόν; Θα μου πεις για τη γέννησή μου;
-Ναι. -Μετά θα πούμε για σένα.
Φυσικά.
Ήρθες πέντε βδομάδες νωρίτερα.
Είχε πανσέληνο, φυσικά.
Την ημέρα της γέννησής σου…
στις 20 Απριλίου;
Ναι.
Πλατσουρίζαμε στην πισίνα με τον μεγαλύτερο αδελφό σου
και τότε διαπίστωσα ότι έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο
-αντί να παίζω στην πισίνα. -Μάλιστα.
Εκτός κι αν ήθελα να γεννήσω εκεί.
-Σωστά. -Κάτι που δεν ήθελα.
Πήγαμε στο νοσοκομείο
και γεννήθηκες όσο πιο γρήγορα μπορούσες.
-Έπρεπε να βγω. -Προφανώς, αυτό έκανες.
Είχες δουλειές.
Και μετά... Και μετά βγήκα από μέσα σου.
-Ναι. -Και μετά τι έγινε;
Κοίτα...
Τι έκανες; Με κοίταξες;
Τι γίνεται όταν κάνεις μωρό;
Δεν θέλω να πω τα προσωπικά μας, Ντάνκαν.
-Μπορείς. Τα ξέρουν όλα. -Το ξέρουν αυτό;
Ξέρουν ότι με το που ήρθες στον κόσμο...
ούρησες τα γυαλιά του γιατρού;
Δεν το ανέφερα αυτό.
Δεν το θυμάμαι.
Είναι το πρώτο που έκανες.
Ήρθες στον κόσμο και ήταν σαν να τα κρατούσες επί εννιά μήνες.
Ακόμα κατουράω συνέχεια.
Ούρησες τα γυαλιά του γιατρού.
Οπότε, τα κάνω στα γυαλιά του γιατρού...
Εγώ σε κοιτάζω.
Πότε μου το έκοψαν;
Μετά από αυτό.
Δηλαδή ούρησα στο πρόσωπο του γιατρού
-και μου έκοψε το πέος. -Σου έκοψε...
Αυτό...
Νόμιζα ότι εννοούσες τον ομφάλιο λώρο. Μετά...
Για την περιτ... Όχι τον ομφάλιο λώρο! Πότε... Πότε έκαναν την περιτομή;
Δύο λεπτά αργότερα. Συγγνώμη που σου το λέω, και έκλαψες.
-Έκλαψες. -Φυσικά!
Ούρλιαζες.
-Φυσικά! -Ένιωθα απαίσια.
Ήταν κακή ιδέα.
Αυτό συμβαίνει στα μωρά στην Αμερική.
Τα μωρά στην Αμερική εκτοξεύονται από το μουνί,
τα κάνουν στο πρόσωπο του γιατρού και τους κόβουν το πέος.
Και μετά... Τότε...
-Γι' αυτό είμαστε τρελοί! -Όχι. Δεν τελειώνει έτσι.
Μετά, σε τύλιξαν με μια ροζ κουβέρτα.
-Δεν είχαν μπλε. -"Ταπεινώστε τον!"
"Ταπεινώστε τον!"
"Κόψτε το πέος του και τυλίξτε τον με ροζ κουβέρτα".
Ακούγεται σαν κακή τελετή μύησης σε κάποια φρικτή αδελφότητα.
Ήταν αστείο. Ήταν ένα αστείο ξεκίνημα.
Εκτός από την περιτομή, που ήταν κακή ιδέα.
Δεν θα το ξανάκανα.
Πώς τελειώνουν οι ροζ κουβέρτες;
-Οι μπλε εννοείς. -Είναι η δουλειά σου.
-Θα γεννήθηκαν πολλά αγόρια. Δεν ξέρω. -Ναι.
Περίμενε λίγο. Να δω αν γράφει.
Λοιπόν;
Ναι;
Με γέννησες
και μετά τι συμβαίνει;
-Σε θήλασα. -Μάλιστα.
Πεινούσες. Ήσουν ένα τόσο δα ανθρωπάκι.
-Ζύγιζες 2,8 κιλά. -Ήμουν πρόωρος.
Πέντε βδομάδες πρόωρος.
Αλλά υγιέστατος.
Δεν είχες πρόβλημα στους πνεύμονες ή αλλού.
Όταν ένα μωρό γεννιέται τόσο νωρίς,
το βάζουν σε θάλαμο νεογνών
στη μονάδα εντατικής νοσηλείας και τέτοια,
αλλά ήσουν μια χαρά.
Ο αδερφός σου μπήκε στο δωμάτιο, με είδε να σε θηλάζω...
και φώναξε στον μπαμπά που ήταν λίγο πιο μακριά
ότι το μωρό τρώει τη μαμά.
Το είχα ξεχάσει αυτό.
Ισχύει κάπως.
Ναι, έτσι νόμιζε ο Τζεφ.
Ο Τζεφ βλέπει έναν κοκαλιάρη δαίμονα να ρουφά τα βυζιά της μαμάς του
και πρέπει να τον τραυμάτισε ψυχικά αυτό.
Μπορεί να είναι ακόμα τραυματισμένος, τώρα που το σκέφτομαι,
γιατί το μωρό ήρθε να μείνει στο σπίτι του.
Πριν συνταξιοδοτηθείς, ήσουν ψυχολόγος για πολλά χρόνια.
-Σωστά. -Πόσο πιστεύεις
ότι επηρεάζει την προσωπικότητα κάτι τέτοιο;
Απίστευτα πολύ.
Είναι κάτι που βιώνει το πρωτότοκο παιδί
και το αλλάζει για πάντα.
Διότι ξαφνικά πρέπει να μοιραστείς τα πάντα.
Ξαφνικά σε λένε μεγάλο ενώ είσαι μικρός.
Οπότε... Ξέρεις, αυτό σου μπερδεύει το μυαλό.
Σωστά.
Και πρέπει... Ένα μωρό 18 μηνών δεν είναι μεγάλο.
Φοράει ακόμα πάνες και είναι ακόμα μωρό.
Και ξαφνικά, όλοι περιμένουν να γίνει κάτι που δεν είναι
-κι αυτό τα αλλάζει. -"Είσαι ολόκληρος άντρας".
Ολόκληρος άντρας ή ολόκληρη γυναίκα.
Μην είσαι εγωιστής. Βοήθησε τη μαμά με το μωρό.
Μη ζητάς τίποτα. Μην ξυπνήσεις το μωρό.
Γίνε κάτι που δεν είσαι.
-Αλλάζει τους ανθρώπους για πάντα. -Δηλαδή...
Συμφωνείς με την αντίληψη ότι κατά τα χρόνια της διάπλασης...
δημιουργείται ένα μοτίβο το οποίο επαναλαμβάνεται σε όλη τη ζωή;
Ναι. Θα έλεγα ότι τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής μας
διαμορφώνουν τη δομή της προσωπικότητας με τέτοιον τρόπο
ώστε σε οποιαδήποτε πνευματική προσπάθεια κάνεις στο μέλλον...
θα πρέπει να ανακαλέσεις τα μοτίβα
που καθόρισε η αρχική σου οικογένεια.
-Δεν μπορείς να το αποφύγεις; -Όχι. Γιατί, σκέψου το.
Για οτιδήποτε δέχτηκες θετική κριτική,
θα το θεωρήσεις ως δεδομένο για το πώς πρέπει να λειτουργεί κάποιος.
Οπότε, αν σου είπαν...
ότι ήσουν υπέροχος επειδή πήγες στη μαμά την πάνα για το νέο μωρό,
αυτό θα σε ωθήσει να γίνεις πιο υπεύθυνος.
Ίσως περισσότερο υπεύθυνος απ' όσο θα ήσουν σε άλλη περίπτωση.
Ίσως υπερβολικά υπεύθυνος ή ακόμα και ψυχαναγκαστικά υπεύθυνος.
-Σωστά. -Ξεκινάς από εκεί που είσαι,
αλλά αν δεν γυρίσεις να δεις τι είναι αληθινό και τι δεν είναι,
τότε χάνεις τον δρόμο προς την πραγματικότητα.
Που είναι και η ουσία της πνευματικότητας, κατ' εμέ.
Το να διακρίνεις τι είναι αληθινό και τι δεν είναι.
Γι' αυτό χρειάζεται δάσκαλος,
ο οποίος πρέπει να είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια.
Το ερώτημα είναι... Πολλοί άνθρωποι...
Σκέφτομαι τις φορές που έχω περάσει δυσκολίες,
που δεν ήθελα να είμαι αυτός που είμαι και αντιπαθούσα τον εαυτό μου...
και τις θεωρώ σημείο αναφοράς.
Ένα μπερδεμένο χάος φτώχειας και χρεών
και σύγχυσης και κακών σχέσεων,
χάους γενικότερα.
Όπως όταν πλέεις σε ποτάμι χωρίς να ξέρεις να κάνεις κουπί
και καταλήγεις στην άκρη, ανάμεσα σε κλαδιά
γεμάτα κουνούπια.
Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε αυτήν τη θέση.
-Είναι... -Πράγματι.
-Το κανό... -Σχεδόν όλοι.
Το πηδάλιο χάλασε και κατέληξαν στην άκρη
και κατηγορούν τον εαυτό τους γι' αυτό και τον μισούν.
Υποκρίνονται ότι ο στόχος είναι να φτάσεις στην άκρη.
Ότι είναι ρομαντικό να σε τσιμπούν νυφίτσες και μέλισσες.
Πώς μπορούμε... Πώς τραβάς κάποιον από την άκρη...
Αν μας ακούει κάποιος που το βιώνει
και σε ακούει να μιλάς για δασκάλους και τέτοια
και σκέφτεται "Δεν έχω λεφτά ούτε για φαγητό σήμερα...",
τι κάνει;
Ποια είναι τα βήματα που μπορεί να κάνει για να φτάσει στην αλήθεια;
Νομίζω ότι το πιο εύκολο πράγμα που μπορεί να κάνει
είναι να έρθει στο παρόν.
Αυτό σημαίνει να αφήσει το παρελθόν, να αφήσει το μέλλον,
και να αισθανθεί το σώμα του.
Μπορεί να το κάνει και χωρίς λεφτά.
Αν μάθουμε να αντιλαμβανόμαστε και να νιώθουμε τον εαυτό μας από μέσα,
η συνειδησιακή μας κατάσταση αλλάζει.
Υπάρχει... Μπορείς να μου εξηγήσεις πώς είναι αυτό;
Αισθάνεσαι το εσωτερικό του χεριού σου;
Περίμενε.
Κάτω από το δέρμα;
Ναι. Μέσα στο χέρι σου.
-Ναι. -Το αισθάνεσαι από μέσα;
Μπορώ... Δεν ξέρω αν προβάλω το συναίσθημα,
-αλλά αισθάνομαι... -Τι νιώθεις;
Όπως όταν φέρνεις μαγνήτες κοντά.
Κάπως... Σαν να περνάει ένα καρφί.
-Αλήθεια; -Είμαι σε σταυρό.
Είμαι ο Ιησούς.
Αστειεύομαι. Πλάκα κάνω.
Μπορώ να το νιώσω από μέσα; Δεν έχω...
-Νιώσε το χέρι σου. -Ποτέ...
Δεν έχω προσπαθήσει.
Θα το δοκιμάσουμε τώρα.
Νιώσε το χέρι σου.
Νιώσε τον δείκτη σου από μέσα.
Τον δείκτη. Όχι το μικρό.
Εντάξει.
-Είναι ζεστό. -Ναι.
Ζεστό και τι άλλο;
Μουδιασμένο. Δεν ξέρω. Ζεστό και μουδιασμένο.
-Μουδιασμένο; -Δεν είμαι σίγουρος.
Νιώθω μια ενέργεια.
Ναι, σωστά. Δες αν μπορείς να νιώσεις όλο το χέρι σου από μέσα
με τον ίδιο τρόπο.
Πάρε τον χρόνο σου.
Αν δεν το 'χεις ξανακάνει, είναι δύσκολο.
Ναι, νιώθω κάτι. Σαν...
Ναι;
Άσε... Συγκέντρωσε την προσοχή σου στο χέρι σου.
Ναι.
Προσπάθησε να νιώσεις όλο το χέρι σου.
Ναι, νιώθω σαν να τρέχουν λύκοι.
Δεν τρέχουν λύκοι.
Προσπάθησε να νιώσεις και τα δύο χέρια ταυτόχρονα.
Ναι, μπορώ.
Συγκεντρώσου και στα πόδια, για να νιώσεις τα χέρια σου
και τα πόδια σου ταυτόχρονα.
Ναι, είναι περίεργο. Μπορώ να το κάνω.
Αυτό...
-είναι η παρουσία. -Είναι περίεργο.
-Δεν το έχω ξανακάνει. -Είναι η παρουσία.
Ουσιαστικά δεν είσαι στο μυαλό σου.
Σε βγάζει από το μυαλό σου.
Απογυμνώνεις την αίσθηση των χεριών και των ποδιών από τη σκέψη.
Από τη σκέψη. Πνευματικά.
Έτσι σταματάς να σκέφτεσαι.
Αυτό μπορείς να κάνεις όταν βρίσκεσαι στην άκρη του ποταμού
και σε τσιμπούν νυφίτσες και μέλισσες.
ΕΓΓΥΟΣ;
Το επόμενο που μπορείς να κάνεις, Ντάνκαν...
Ναι;
...είναι ενώ αισθάνεσαι τα χέρια και τα πόδια σου...
Ναι.
...να προσθέσεις δύο ακόμα όψεις.
Κοίτα. Νιώσε τα χέρια, τα πόδια και κοίτα.
-Τι να κοιτάξω; -Ό,τι βλέπεις.
Άσ' το να έρθει.
-Μην το ψάχνεις. -Εντάξει.
Αφομοίωσε αυτό που βλέπεις.
Mια μέλισσα με χίλια μάτια και κεραίες
-που κρατάει στιλέτο με πεντάλφες. -Είσαι σε ποτάμι, τι άλλο θα ήταν;
-Ξέρεις... -Περίμενε. Είναι μία ακόμα.
Πες μου.
Και άκου.
Αισθάνεσαι τα χέρια και τα πόδια σου...
βλέπεις και ακούς, όλα ταυτόχρονα.
Κάνεις τρία πράγματα.
Ναι, καταλαβαίνω. Σου δίνει διαύγεια. Κάτι...
Σου δίνει διαύγεια
και σε οδηγεί σε μια διαφορετική διάσταση συνειδητότητας.
Είναι πολύ διαφορετικό, βασικά. Είναι πολύ διαφορετικό.
Με ακολουθεί στενά κι ένα μικρόφωνο, δεν μπορώ να κάνω...
ότι θα έκανα αν ήμουν μόνος...
Αλλά νομίζω ότι είναι φοβερή αυτή η άσκηση.
Σου επιτρέπει να νιώσεις την παρουσία σου χωρίς δάσκαλο
και χωρίς λεφτά.
-Ναι. -Ακόμα και όσο βρίσκεσαι...
σ' αυτήν την κατάσταση...
αν μείνεις εκεί έστω και για ένα λεπτό,
αν μπορέσεις να μείνεις για ένα λεπτό, θα αισθανθείς τη ροή...
-Ναι. -...της ενέργειας.
Θα νιώσεις ότι υπάρχει ένα ποτάμι,
γιατί πολλοί που βρίσκονται στην άκρη
δεν συνειδητοποιούν ότι υπάρχει ποτάμι.
Σωστά.
-Οπότε... -Τι είναι το ποτάμι;
Είναι η πραγματικότητα, με τη...
ρέουσα δυναμική της.
Αν κοιτάξεις τον κόσμο,
θα δεις ότι συνεχώς αλλάζει και μεταβάλλεται.
-Όπως και εμείς. -Σωστά.
Και υπάρχει μια ροή. Αισθάνεσαι μια ροή.
Μα δεν μπορείς αν δεν είσαι παρών.
Γιατί αν είσαι κλεισμένος στο σκεπτόμενο μυαλό σου,
είναι το συνηθισμένο μυαλό σου, δεν θα τα καταφέρεις.
Κατάλαβα.
Είναι πολύ εύκολο.
Μπορείς να μετακινηθείς
μεταξύ της συνηθισμένης συνειδητότητας
και μιας κατάστασης εκτός χώρου και χρόνου.
Σωστά. Και αυτό που βρίσκεται εκτός χώρου και χρόνου είναι...
Είναι πιο αληθινό από τις νοητικές κατασκευές.
-Είναι η ταυτότητά σου. -Αυτό που συζητάμε.
Γιατί όλα αυτά είναι...
πράγματα που έχεις μάθει σε όλη σου τη ζωή...
και πηγάζουν από την οικογένειά σου, τις καταστάσεις που έζησες,
τις συνθήκες που βίωσες και τις φυσικές σου τάσεις.
Θα είχε ενδιαφέρον αν μπορούσες
να μάθεις να μένεις σ' αυτήν την κατάσταση για ένα λεπτό...
-Ένα μόνο λεπτό. -Ναι.
Θα δεις ότι θα γεννηθούν απορίες μέσα σου.
Ερωτήσεις που προέκυψαν φυσικά. Που δεν τις διάβασες σε βιβλίο.
Ας πούμε, "Αναρωτιέμαι..." κάτι.
"Αναρωτιέμαι πώς να...".
Και, γενικά μιλώντας, το πρώτο πράγμα που θα προκύψει
θα είναι μια άποψη.
Κάτι που θα πει "Είναι πολύ κακή ιδέα.
Γύρνα πίσω σ' αυτό που είσαι".
Στον εγωιστή εαυτό σου.
Στον μαλάκα.
Ξέρεις, μπορεί...
να είναι μαλάκας,
αλλά μπορεί να είναι και ένα μωρό που ρουφά ένα βυζί.
Δεν νομίζω. Οι περισσότεροι... Εγώ θα...
Ένα μωρό που ρουφά ένα βυζί είναι γλυκό, αλλά πολλοί είναι...
Το βλέπω σαν κάτι...
Έχω δει βίντεο με σκυλιά που έχουν ξυλοκοπηθεί
και κάποιος τους δίνει κρέας. Κι όπως τους δίνουν το κρέας,
τα σκυλιά όλη αυτήν την ώρα κάνουν...
Είναι θυμωμένα, γρυλίζουν. Βλέπεις, όμως, ότι δεν το ελέγχουν.
Υπάρχουν άνθρωποι τόσο πιεσμένοι
που αντιδρούν σαν αγριεμένοι σκυλιά και ό,τι κι αν τους δώσεις, θα γρυλίσουν.
Γι' αυτό είπα μαλάκας.
Εντάξει, αλλά...
Θα μπορούσα να πω...
Είναι ένα τέλειο παράδειγμα γι' αυτό που θέλω να πω
με το παράδειγμα με το βυζί. Με το ρούφηγμα του βυζιού.
Γιατί αν ζούσες με βυζορουφήχτες...
Όλη μου τη ζωή.
Αν έζησες κοντά σε μια αληθινή βυζορουφήχτρα, ένα μωρό, δηλαδή,
Για μωρό μιλάς; Να τα λέμε...
-Να τα λέμε "μωρά". -Εντάξει, ας το πούμε "μωρό".
-Λοιπόν... -Θα ήταν τέλειο
αν λέγαμε τα μωρά "βυζορουφήχτρες".
Αυτό το μωρό... Λοιπόν, υπάρχουν μωρά που αναστατώνονται τόσο πολύ
επειδή η μητέρα τους δεν πηγαίνει να τους δώσει το βυζί...
όταν το θέλουν τα μωρά
που ουρλιάζουν ασταμάτητα.
Όταν έρθει η μητέρα, το μωρό είναι τόσο θυμωμένο που τη δαγκώνει.
-Αλήθεια; -Όπως ο σκύλος.
Ναι. Την απορρίπτει παρότι πεινάει.
Αναφέρεσαι δηλαδή
στον τρόπο που αντιδρούν πολλοί άνθρωποι,
θυμώνουν τόσο πολύ
που δεν έχουν πάρει αυτό που ήθελαν και όταν επιτέλους έρχεται αυτό,
προσπαθούν να τιμωρήσουν τους πάντες γύρω τους με το ίδιο.
-Ακριβώς. -Σωστά.
Κι αυτό το διώχνει.
-Γιατί αν είσαι σε κατάσταση φτώχειας... -Ναι.
ελέγχεις συγκεκριμένα πράγματα.
Κάποια ίσως να μην μπορείς.
Όταν χτυπά ανεμοστρόβιλος τη γειτονιά
και το σπίτι σου διαλύεται και δεν το είχες ασφαλισμένο
και τα χάνεις όλα, δεν έχεις έλεγχο.
Αλλά μπορείς να ελέγξεις το πώς θα αντιδράσεις.
Αν μπορέσεις να αντιληφθείς την αντιδραστικότητά σου,
μπορείς να ανταποκριθείς πιο εύκολα, αντί να επαναλάβεις τις αντιδράσεις.
-Γιατί το σπίτι θα είναι διαλυμένο. -Είναι στη ζωή.
Το σπίτι διαλύεται.
Δεν υπάρχει διέξοδος.
Δεν υπάρχει.
Αλλά αν σκεφτείς όλες τις φορές
-που διαλύθηκαν τα σπίτια σου... -Ναι.
...αυτές είναι οι μεταμορφωτικές στιγμές.
Σωστά.
Αυτό μας φέρνει στην ιδέα...
Σε κάτι που αντιμετωπίζεις εδώ και τέσσερα χρόνια,
δηλαδή το ότι έχεις καρκίνο των οστών στο τέταρτο στάδιο.
-Μεταστατικό καρκίνο μαστού. -Μεταστατικό καρκίνο μαστού.
Και μιλάμε για μια ακραία
εκδοχή ανεμοστρόβιλου που γκρεμίζει σπίτι.
Γιατί πριν από τέσσερα χρόνια τηλεφώνησες να μας πεις ότι είχες...
έξι μήνες ζωής.
Μου το έχουν πει τουλάχιστον δώδεκα φορές αυτό.
Δώδεκα φορές είχες έξι μήνες ζωής.
Μου είπαν να τηλεφωνήσω σε αποτεφρωτήριο και να μάθω πόσο θα κοστίσει...
η αποτέφρωση, γιατί μου απόμεναν ένας μήνας με έξι βδομάδες ζωής,
κι ότι έπρεπε να μάθω το κόστος για να προκαταβάλω τα χρήματα πριν πεθάνω.
Τηλεφώνησα στο αποτεφρωτήριο
και έμαθα ότι κόστιζε 750 δολάρια, ευχαριστώ πάρα πολύ.
Φοβερό.
Θεέ μου, τι μαλακία!
Η πιθανότητα να υπάρχει κάποια δύναμη που...
θα μας πάρει όταν είναι ώρα να φύγουμε...
δεν είναι κάτι που μπορώ να αλλάξω.
-Ας συμφιλιωθώ μαζί της. -Σωστά.
Είναι πιο εύκολο να ακολουθήσω το ρεύμα του συγκεκριμένου ποταμού
από το να αντισταθώ.
Υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Όλοι θα πεθάνουμε.
Το ξέρω.
Κι αυτό…
Υπάρχει μια έκφραση, δεν ξέρω πώς προέκυψε,
ότι ο διαλογισμός σε προετοιμάζει για τον θάνατο.
Το πιστεύω.
Ο διαλογισμός είναι πνευματική πρακτική που μας προετοιμάζει για τον θάνατο.
Αλλά, αν κοιτάξεις τον κόσμο,
βλέπεις πράγματα να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται,
και οι άνθρωποι είναι μέρος αυτού του συνόλου,
εμφανίζονται και εξαφανίζονται.
Απ' το πρόσωπο της Γης.
Αυτό συμβαίνει.
Ο εγωισμός μας το προσωποποιεί και θεωρούμε ότι είμαστε ιδιαίτεροι.
-Ναι. -Αλλά δεν είμαστε, κατάλαβες;
Είμαστε μέρος του συνόλου
και τα πάντα μετασχηματίζονται συνέχεια.
Αλλάζουν μορφή. Μεταμορφώνονται.
Εσύ είσαι ιδιαίτερη.
-Επειδή είμαι η μαμά σου. -Όχι!
Ξέρω ότι είναι... Το ξέρω, αλλά έλα.
Δεν μπορείς να σταματήσεις τον πόνο. Πώς...
Τι κάνεις με αυτό;
Κλαις.
Είναι πολύ δύσκολο.
Αλλά είναι σίγουρα κάτι που όλοι θα αντιμετωπίσουμε.
Ναι.
Και είναι τόσο παράξενο.
Θέλω να πω, το σύμπαν...
Φαίνεται τόσο σταθερό...
αν είσαι...
ξέρεις...
σε αυτήν την αυτόματη κατάσταση.
Και η αντιμετώπιση της αλήθειας,
που για εμένα, το ότι πεθαίνεις... Πεθαίνεις.
Αυτό το πράγμα ήταν ο πιο έντονος...
τσακωμός μου με την αλήθεια.
Δεν μπορείς...
Είναι απερίγραπτο.
Ναι.
Αλλά δεν σε κάνει να νιώθεις...
Δεν είναι ένα συναίσθημα...
-Δεν είναι ευχάριστο συναίσθημα. -Όχι.
Είναι ένα συναίσθημα που κάθε άνθρωπος θα βιώσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Είναι.
Τόσα πολλά... Τόσοι πολλοί από εμάς ξοδεύουμε τόσο χρόνο
για να συμμετέχουμε σε γελοίες δραστηριότητες
ίσως για να αποφύγουμε αυτήν την εμπειρία.
Ακριβώς.
Οι άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν τη σκέψη ότι θα πεθάνουν
κι ότι αυτοί που αγαπούν θα πεθάνουν.
Ανοίγει την καρδιά σου. Τη ραγίζει.
-Ναι. -Καταλαβαίνεις;
Οι καρδιές μας είναι κλειστές γιατί εμείς τις κλείσαμε.
Για να προστατευτούμε από τον πόνο.
Κι αυτό τις ανοίγει.
Πονάει να ανοίγεις την καρδιά σου.
Αυτό είναι.
Γι' αυτό μιλάει ο Ραμ Ντας όλη... Πονάει.
Πάντα πονάει;
Πάντα πονάς όταν ανοίγεις την καρδιά σου;
Είσαι σε μόνιμη κατάσταση...
Όχι, δεν πονάει πάντα.
Αλλά όταν ανοίγει πραγματικά, πονάει.
Καταλαβαίνεις; Και ανοίγει.
Ακόμα και ο πόνος μεταμορφώνεται, γιατί αν ψάξεις πίσω από τον πόνο,
ξέρεις ότι αυτό που νιώθεις είναι αγάπη.
-Σωστά. -Αληθινή αγάπη.
Ναι, είναι... Ναι, σωστά. Γιατί βλέπεις το καινούργιο.
Βλέπεις πόσο εκτιμάς τη ζωή.
Ναι. Και ο λόγος που δείχνω καλύτερα από ποτέ
-είναι το ότι ζω στο έπακρο. -Κατάλαβα.
Επειδή ζω και πεθαίνω συνειδητά.
Ταυτόχρονα, κρατάω και τα δύο.
Τι θα συμβούλευες τους ανθρώπους
που αντιμετωπίζουν το ίδιο;
Θα τους έλεγα να κλάψουν όταν θέλουν να κλάψουν.
Και να κοιτάξουν αυτό που λέγεται θάνατος. Να το κοιτάξουν.
Ακόμα κι αν φοβάσαι να το κοιτάξεις, να το κοιτάξεις.
Δεν θα σε βλάψει.
Και να δεις τι μπορεί να σου διδάξει.
Είναι φοβερός δάσκαλος, και δωρεάν.
Δεν νομίζω ότι θα πουλούσε πολλά εισιτήρια αν το προσπαθούσε.
Ευχαρίστως δεν θα πήγαινα σε αυτό το σόου.
Μα είναι δάσκαλος. Μιλάμε για δασκάλους. Και είναι ο καλύτερος.
Ναι.
Αυτό που ανακαλύπτω είναι...
ότι όσο πλησιάζω τον σωματικό θάνατο...
τόσο πιο ζωντανή νιώθω
και τόσο πιο παρούσα και τόσο πιο...
αληθινή είμαι.
Και συνειδητοποιώ ότι...
δεν έχω την παραμικρή ιδέα του τι βρίσκεται στην άλλη πλευρά...
του θανάτου,
αλλά είναι τόσο έντονη η ζωντάνια που αισθάνομαι μέσα μου...
που πιστεύω ότι υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ αυτής
και της κίνησης προς τον φυσικό θάνατο.
-Ναι... -Δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Δεν έχω καμιά εξήγηση γι' αυτό.
Αλλά πιστεύω ότι υποφέρουμε περισσότερο
όταν αντιστεκόμαστε στη ροή του ποταμού.
-Σωστά. -Ο οποίος πάντα ρέει.
Αν προσπαθήσουμε να φτάσουμε στην άκρη
για να βγούμε στην όχθη και να μη μας παρασύρει το ρεύμα,
τότε αρχίζουμε να υποφέρουμε όλο και περισσότερο.
-Πρέπει να αφηνόμαστε σε αυτό. -Ναι.
Και το καταπληκτικό όταν αφήνεσαι
είναι ότι ανακαλύπτεις πως αυτό που λέγεται "αγάπη"...
μας προσφέρει στήριξη, μας κρατά.
Έχει μια καλοσύνη που ίσως δεν παρατηρήσαμε ποτέ.
Και ρωτάμε "Τι είναι αυτό;"
Τι είναι αυτό που έχει καλοσύνη;
Η μόνη λέξη που μπορώ να σκεφτώ είναι η "πραγματικότητα".
Η πραγματικότητα έχει καλοσύνη.
Ναι. Σωστά.
Και η καλοσύνη δεν είναι… Είναι πολύ μικρή λέξη για αυτό που σημαίνει.
-Ναι. -Είναι... Είναι πολύ έντονο.
Αυτή η εμπειρία με την ενέργεια της αγάπης είναι τόσο δυνατή
που για να την πολεμήσουμε, δημιουργήσαμε ζωή και εγωισμό, για να μην τη νιώθουμε.
-Ναι. -Είναι τόσο συγκλονιστικό.
Πράγματι. Είναι φονιάς.
-Ο θάνατος του εγωισμού. -Ναι.
Δεν είναι επιθυμητή.
Είναι επιθυμητή, γι' αυτό πονάει. Είναι ο θάνατος του εγωισμού.
Η καρδιά σου ανοίγει και ο εγωισμός σου πεθαίνει.
Σωστά.
Όμως ανακαλύπτεις ότι ο θάνατος του εγωισμού είναι μια μεταμόρφωση.
Μια αλχημική μεταμόρφωση.
Ναι. Γιατί, ναι, ποιος θέλει να κουβαλά αυτό το βάρος;
Εσύ δεν θέλεις.
Ούτε εγώ.
Σ' αγαπώ πάρα πολύ, προφανώς.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Και, Ντάνκαν, αυτή η αγάπη δεν θα πάει πουθενά.
Είναι κάτι άλλο που ανακαλύπτεις.
Ότι μπορεί να φύγω από αυτό το επίπεδο ύπαρξης νωρίτερα κι όχι αργότερα...
αλλά η αγάπη δεν θα πάει πουθενά.
Είμαι απολύτως σίγουρη για αυτό.
Ναι.
Σε πιστεύω.
Πάμε σε διαφημίσεις.
Περικυκλώστε τον!
Έλα, μπαμπά!
Χρήστη παράνομου προσομοιωτή,
κρίθηκες ένοχος για παράνομη συγκομιδή από τον δικαστή Χουπς.
Πέσε στο πάτωμα και βγες έξω έρποντας!
Ακίνητος. Άκου!
Απαρίθμησε τα εγκλήματά του.
Θα απαριθμήσω τα εγκλήματά σου.
Πρώτο έγκλημα, κλοπή πράσινου λαδιού.
Δεύτερο έγκλημα...
Αστυνομία!
Μπαμπά, όχι!
Άνοιξε τα μάτια.
Όχι, μπαμπά.
-Ντάνιελ, άνοιξε τα μάτια! -Μπαμπά, όχι!
Τέταρτο έγκλημα,
ηλιθιότητα.
Είμαι καλός μπαμπάς.
Πέμπτο έγκλημα...
Γαμώτο, ομοσπονδιακοί.
Κάψτε το, παιδιά!
Μάλιστα, δικαστή.
Αστυνομία!
Γιατί δεν πιάνει, Τζιμ;
Ο άνεμος γύρισε. Πήγαινε εδώ. Όχι, γύρισε ξανά.
-Τζιμ! -Δεν γίνεται.
Αστυνομία!
-Είμαστε αστυνομικοί! -Είμαι αστυνομικός!
Εγκληματία.
Απομακρύνσου από τον προσομοιωτή, αλλιώς θα σε ανατινάξω σε πέντε..
τέσσερα... τρία...
δύο... ένα...
Γαμώτο!
Αέριο! Εγκαταλείψτε τα σώματά σας, παιδιά.
Θα ζήσουμε στο ηλεκτρικό φως!
Μπες μέσα.
Μπορώ να σας πάρω συνέντευξη για...
Είμαι νεκρός;
Απλώς ζήσε το τώρα.
Υποτιτλισμός: Δήμητρα Θεοφάνη
Τέλος πάντων, τηλεφώνησέ μου. Ξέρω ότι έχεις δουλειά.
Αλλά αυτό που έλεγες είναι αλήθεια, για την ψυχή.
Έχει πολύ ενδιαφέρον και ήθελα να μιλήσουμε γι' αυτό,
γιατί σήμερα το πρωί συνειδητοποίησα αυτό το φαινόμενο στον εαυτό μου,
ότι η ψυχή μου μπορεί να μιλήσει στον εαυτό της.
Αλλά είναι σαν να είμαι…
Η ψυχή κι εγώ δεν είμαστε αποξενωμένοι πια.
Έχει ενδιαφέρον.
Τα λέμε μετά. Γεια.